LOGIN“ไม่! แสนดีจะอยู่ที่นี่!” หล่อนยังคงยืนกรานเสียงแข็ง ทั้งที่ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจนน่าสงสาร“ไม่ได้! เป็นสาวเป็นนางจะมานอนค้างอ้างแรมในบ้านพักริมทะเลคนเดียวตามลำพังได้ยังไง แสนดีต้องกลับพร้อมพี่เดี๋ยวนี้”“แสนดีจะรอพี่ป่า! ตาต้ากลับไปเถอะค่ะ... ไม่ต้องมาดุ ไม่ต้องมายุ่งกับแสนดีอีกแล้ว” ปริยากรตัดบทแล้วซบใบหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเองคล้ายต้องการจะตัดขาดจากโลกภายนอก“ป่าจะมาอย่างนั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นพี่จะอยู่เป็นเพื่อน รอจนกว่าพี่ชายเราจะมาถึง” ธรภูมิผ่อนน้ำเสียงลงเมื่อเห็นท่าทางแตกสลายของคนตรงหน้า “แสนดี...ไปล้างหน้าซะอย่าเอาแต่ร้องไห้เลยนะ”“เลิกยุ่งกับแสนดีได้ไหมคะ!”เด็กสาวผละใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมาตวาดใส่เขาเสียงดัง เธอไม่ได้อยากอาละวาด แต่อกซ้ายมันเจ็บแปลบจนแทบจะทนไม่ไหว ทำไมเขาต้องตามมา ทำไมต้องคอยแสดงความห่วงใยอันแสนอบอุ่นนี้ให้เธอด้วย ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ...ทำไมไม่ปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง ทั้งที่หล่อนอุตส่าห์โกหกเรื่องพี่ชายเพื่อไล่เขาไป แล้วอย่างนี้จะให้เธอตัดใจจากเขาได้อย่างไร ถ้าเขายังปลอบโยนและแสดงความอาทรที่เธอโหยหาอยู่แบบนี้“เธอเป็นน้องสาวของพี่นะแสนดี จะไม่ให้พี่ห่วงเธ
ปริยากรเป็นน้องคนสุดท้องแห่งบ้านเผ่าบัณฑิต ในฐานะลูกสาวและน้องสาวคนเดียวท่ามกลางพี่ชายถึงสี่คน เธอจึงกลายเป็นแก้วตาดวงใจที่ทุกคนพร้อมใจกันตามอกตามใจเสียจนเคยตัว พี่ชายคนโตของเธอคือ ปฐพี หรือ ‘พี่ป่า’ นายทหารอากาศหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี ถัดมาคือ ปฐวี หรือ ‘พี่ปราชญ์’ นายตำรวจหนุ่มเนื้อหอมอายุยี่สิบหกปีผู้ครองตำแหน่งขวัญใจสาว ๆ ทั้งเมือง ส่วนพี่ชายคนที่สาม ปรมินทร์ หรือ ‘พี่ปก’ ในวัยยี่สิบสามเพิ่งจบเตรียมทหารไม่นานส่วนพี่ชายคนเล็ก ปรเมนทร์ หรือ ‘พี่ป้อง’ วัยยี่สิบปีกำลังเรียนเตรียมทหารปีสอง ผู้มีความฝันอันแรงกล้าที่จะเข้าประจำการในกองทัพเรือเพื่อปกป้องน่านน้ำไทย ในขณะที่ปริยากรเลือกเรียนต่อด้านการเงินการธนาคารเพื่อเป็นความหวังเดียวของบิดามารดาที่จะสืบทอดกิจการของครอบครัวและตอนนี้เธอเพิ่งสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกกำลังอยู่ในช่วงเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยในขณะที่ปริยากรรอการมาถึงของพี่ชายคนโตอยู่นั้น รถยนต์ของธรภูมิเบรกจนล้อปัดสะเทือน ก่อนจะจอดนิ่งสนิทขนาบข้างรถสปอร์ตสีสดของเด็กสาว ชายหนุ่มเปิดประตูรถแล้วถลันกายวิ่งขึ้นไปยังตัวบ้านพักตากอากาศทันที หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวล ม
“ไม่ต้อง! แสนดีกลับเองได้!” ปริยากรทั้งสะบัดตัวทั้งออกแรงผลักแผงอกกว้างทุบตีเขาพัลวันทั้งน้ำตานองหน้า“อย่าอาละวาดได้ไหมแสนดี! ขืนพี่ปล่อยเราขับรถออกไปสภาพนี้แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา พี่จะมองหน้าทุกคนที่บ้านได้ยังไง!”“ไม่ต้องมาห่วงแสนดี! ตาต้าใจร้าย!”“สงบสติอารมณ์หน่อยได้ไหมแสนดี!”“ไม่! ปล่อยแสนดีเดี๋ยวนี้!” สาวน้อยแผดเสียงลั่นดิ้นรนสุดกำลังที่มีปริยากรดิ้นรนสุดกำลัง ยิ่งอ้อมแขนแข็งแกร่งรัดรอบเอวเธอแน่นหนาเท่าใดหยดน้ำตาก็ยิ่งหลั่งไหลพร้อมเสียงสะอื้นราวจะขาดใจ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ายึดกุมหัวใจเมื่อตระหนักว่าชายหนุ่มที่เธอปักใจรักแอบมอบหัวใจให้หญิงสาวอีกคน ทั้งที่ทุกคนต่างรับรู้ว่าเธอรักและภักดีต่อเขามากแค่ไหน แต่ทุกคนกลับพร้อมใจกันปิดบัง ปล่อยให้เธอเป็นคนโง่คนสุดท้ายที่ไม่เคยระแคะระคายเลยว่าเขากับปลายรุ้งแอบซ่อนความสัมพันธ์กันเอาไว้“แสนดี สงบสติอารมณ์ก่อนได้ไหม!” ธรภูมิตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน“อย่ายุ่งกับแสนดี! รักแสนดีไม่ได้ก็ไม่ต้องมายุ่งกับแสนดี!”สาวน้อยหยุดดิ้นรน ปล่อยให้ร่างกายอ่อนแรงซบอกกว้าง มือทั้งคู่ถูกยกขึ้นปิดหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา ความรักที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจและแอบหว
“จริงนะ พี่ถือว่านี่คือคำสัญญา” ดวงตาคมวาวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเปิดกว้าง“หื่น เซ็กซ์จัด”“พิณไม่รู้อะไร...สามีพิณนะจบเอกกามสูตรเชียวนะ” เขายักคิ้วยิ้มให้เธอ“บ้า ไม่เคยได้ยินเอกกามสูตร” ใบหน้าหวานแดงปลั่ง“งั้นไว้พิณหายดีแล้วพี่จะสอนให้ รับรองวิชานี้เรียนสนุกและตื่นเต้นสุด ๆ”“คนบ้า ชอบพูดบ้า ๆ”“บ้าที่ไหน เรื่องกามสูตรนี้มีจริงนะยาหยี เคยได้ยินชื่อของวาสยายาน(VASYAYANA) นักปราชญ์ชาวอินเดียหรือเปล่าสุดสวย ท่านเขียนตำรับรักฉบับอินเดียเรื่องกามสูตรเนี่ยมากว่า 1,300 ปีที่แล้วเลยนะ”“อื้อ ไม่เห็นจะอยากอ่านเลย” “โธ่...เป็นหนังสือที่มีประโยชน์เล่มหนึ่งเลยนะในตำรากามสูตรโดยวาสยายานาน่ะ มีบริบทของ “ธรรมะ” แห่งการครองคู่อย่างมีความสุข เรียกได้ว่าเป็นบริบทของการเรียนรู้ผู้ชายและเข้าใจผู้หญิง เป็นการประสานจุดเด่นจุดด้อยด้วยกันจนรวมเป็นหนึ่งเดียว และยังมีเรื่องของ “อัฎฐะ” หรือการประกอบกิจการร่วมกันเพื่อก่อร่างสร้างครอบครัว มีการทำการงานเพื่อความเป็นปึกแผ่นมีการแบ่งหน้าที่ในการทำงาน การเก็บเงินทอง การดูแลบ้านช่องลูกหลานให้มีความสุขไม่ได้มีแต่เรื่องกามารมณ์อย่างเดียวเสียเมื่อไหร่ล่ะเมียจ๋า เรียกว่าเร
เขาไม่ตอบแต่กลับส่งยิ้มให้เธอพร้อมกับเปิดประตูรถสปอร์ตแบบเปิดประทุนให้เธอก้าวเข้าไปแล้วจึงวิ่งอ้อมหน้ารถมายังฝั่งของตน เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทและขับเคลื่อนออกไปอย่างเร็วปานกลางจนกระทั่งถึงหน้าผาโล่งกว้างแห่งหนึ่งที่มีเพียงเวิ้งฟ้ากว้างสีครามด้านหน้ากับเหวลึกและท้องทะเลสีครามมองเห็นไกล ๆ ลมเย็นพัดแรงจนผมของเธอปลิ้วลู่ไปตามกระแส เครื่องบินเล็กสองลำบินโฉบไปมาจนเธอต้องมองอย่างสนใจ“เอ๊ะ!”เสียงหวานดังอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นแผ่นผ้าสีขาวกลางม่านฟ้ามีข้อความตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวโตเขียนคำว่า “Phin-Will U Marry Me” น้ำตาของเธอไหลพราก มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองไว้ด้วยความปลื้ม ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาคมของคนรักเขาโอบกอดเธอไว้ดวงตาคมจ้องมองสบตาของเธอหวานฉ่ำ ใบหน้าโน้มลงแนบชิดจนหน้าผากสัมผัสกัน แหวนที่เลือกเองกับมือถูกหยิบออกมาถือไว้พร้อมกับกระซิบเบา ๆให้เธอได้ยิน“I love you. Please marry me...แต่งงานกับพี่นะครับ”“Yes…I love you too. พิณก็รักพี่เขตค่ะ”เสียงหัวเราะปนไปกับน้ำตาแห่งความตื้นตันเมื่อแหวนที่สวยที่สุดในความรู้สึกของเธอถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย เธอยกแขนขึ้นโอบลำคอแกร่งพร้อม
พิณพญาทั้งอ่อนโยนและอ่อนหวาน แค่แอบมองแอบฟังเธอคุยโทรศัพท์กับมารดาเมื่อวันแรกที่ได้พบกันอีกครั้ง เขาก็ตกหลุมรักในความน่ารักและช่างอ้อนของพิณพญาที่มีต่อมารดาแม้จะเป็นเพียงแค่การพูดคุยกันทางโทรศัพท์ก็ทำให้เขาอยากเป็นคนหนึ่งในครอบครัวของเธอทันทีความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน แม้เขาจะเคยมีผู้หญิงมากมายในชีวิต แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่จะมีใครทำให้เขาคิดถึงคำว่าครอบครัวเหมือนเช่นที่พิณพญาทำได้เลยสักคน อาเขตมั่นใจว่าเขาพบคนที่เกิดมาเพื่อเป็นคู่ของเขาอย่างแท้จริงแล้วเสน่ห์ของพิณพญาไม่ใช่มีเพียงรูปร่างหน้าตาเท่านั้น เสน่ห์ของเธอเพียบพร้อมไปหมดทั้งพิศวาสเย้ายวนที่ทำให้เขาลุ่มหลง ทั้งความอ่อนโยนน่ารัก ความอ่อนหวานช่างอ้อน ถึงแม้เธอจะแสนงอน ขี้ใจน้อยแต่นั่นก็เป็นเรื่องเล็กเพราะเขาค่อนข้างชอบที่จะง้อและเอาใจคนขี้งอนอย่างเธอด้วยร่างกายของเขาเองพิณพญาไม่เชื่อลมปากของอาเขตนัก ผู้หญิงถึงอย่างไรก็ยังต้องการการยืนยันเป็นทางการ นั่นก็คือการแต่งงานนั่นแหละไม่ใช่เรื่องอื่น เธอไม่ชอบที่จะคบหากันแบบประเภทเลื่อนลอย ถูกใจก็อยู่ไม่ถูกใจก็เลิก และถ้าเขาไม่คิดจะแต่งงานกับเธอ พิณพญาก็ไม่พร้อมจะเปลืองตัวมอ
“ไอ้ป้อง!” ท่านวิกรมเตรียมจะเข้าใส่ชายหนุ่มรุ่นลูกเพราะคำพูดอาจหาญไม่เกรงกลัว“คุณพ่อขา...ข้าวผิดเอง กรุณาอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” ขวัญข้าวสะอื้นพลางกอดเอวบิดาแน่น เธอไม่อยากให้ทั้งสองต้องขัดแย้งเพราะเธออีก“เลิกยุ่งกับยายข้าวซะ เพราะคุณไม่เคยคิดจะแต่งงานกับแกตั้งแต่แรก ฉะนั้นต่อไปก็อย่าวุ่นวายกับลูกส
ฝ่ามือลูบเรื่อยไปตามบ่าไหล่ตลอดจนแผ่นหลังนวลอย่างหลงใหลก่อนจะลากผ่านมาจนถึงหน้าอกอิ่มคับแน่นแสดงความเป็นเจ้าของ ปลายจมูกโด่งสูดความหอมจากหน้าผากสวยเข้าปอดลึกอย่างอิ่มสุข“คุณเป็นของผมขวัญข้าว” กล่าวจบเขาก็ประทับริมฝีปากเข้ากับเรียวปากอิ่มของเธออีกครั้ง“อื้อ...” เธอเริ่มประท้วงพร้อมกับพยายามผลักอกก
ปรเมนทร์ก้มลงบดคลึงกลีบปากหวานละมุนแดงเรื่อที่เผยอออกต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น ฝ่ามือร้อนค่อย ๆ ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบางนุ่มจนถึงจุดกึ่งกลางกาย นิ้วเรียวค่อย ๆ แทรกเข้าทักทายแผ่วพริ้วก่อนจะสอดลึกเข้าไปในความชุ่มชื้นเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการรุกรานของมังกรยักษ์ร่างกายของเธอส่ายสะบัดไปตามจังหวะที่นิ้
เธออยากรู้ว่าไอ้ความรู้สึกที่เพื่อน ๆ เคยพูดถึงมันจะซาบซ่านจริงไหม เคยได้ยินแต่เขาเล่าว่าแต่ยังไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายคนไหนแนบสนิทเหมือนครั้งนี้เลย ทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอร้อนวูบวาบ ร่างกายคอยแต่จะอ่อนระทวย ตัวเธอสั่นสะท้านทุกครั้งเมื่อถูกมือร้อนลูบไล้ ยิ่งคิดความอยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งส่งผลให้เธอกล้า







