ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก

ภายในจวนสกุลซ่งยามค่ำคืนนี้สมควรอบอวลไปด้วยความครึกครื้นยินดี ด้วยเมื่อรุ่งเช้าของวันนี้จะเป็นพิธีมงคลสมรสระหว่างคุณหนูใหญ่ตระกูลซ่งกับแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรของแคว้น

ทว่ายามนี้…กลับมีเพียงความโกลาหลวุ่นวายไปทั่วทั้งจวน

“หาไม่พบงั้นหรือ”

น้ำเสียงตวาดลั่นของฮูหยินหลินดังลั่นสะท้อนห้องโถงใหญ่ นางกำชายเสื้อไหมอย่างแรงจนปลายนิ้วดูซีดขาว ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยเครื่องประทินผิวอย่างงดงามยามนี้กลับดูบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกและโทสะที่ไม่อาจระงับ

สาวใช้ทั่วทั้งจวนต่างตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกต้องลมหนาว แทบทรุดลงไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ฮูหยิน…พวกบ่าวแทบจะพลิกแผ่นดินหาจนทั่วแล้วเจ้าค่ะ แต่คุณหนูใหญ่ไม่อยู่ในจวนแล้วเจ้าค่ะ”

เพล้ง!

จอกชาเครื่องปั้นดินเผาเคลือบชั้นดีก็ถูกปาลงพื้นอย่างแรงจนแตกกระจายกลายเป็นเศษกระเบื้องแหลมคม

“นังเด็กสารเลว!”

หลินฮูหยินขบกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธอย่างยากจะอดกลั้น อกเสื้อกระเพื่อมไหวตามแรงหอบ

“มันกล้าหนีงานแต่งจริงๆ หรือ!”

ซ่งชิงเยว่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงมุมมืดของห้องโถง นางก็ค่อยๆ ลดสายตาลงมองเศษชาที่นองอยู่บนพื้นพลางลอบยิ้มหยันในใจ แม้ไม่ต้องฟังคำรายงานของสาวใช้จนจบ นางก็คาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ไม่ยากนัก

ซ่งอวี่เหยา…ผู้เป็นพี่สาวต่างมารดาผู้สูงส่งของนาง ยามนี้ดูท่าคงกำลังหนีตามบุรุษไปในคืนก่อนวันวิวาห์เสียแล้ว

“ฮูหยินจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อน “อีกไม่นานขบวนเจ้าสาวจากจวนแม่ทัพก็จะมาถึงประตูหน้าแล้ว ถ้าหากท่านแม่ทัพเซียวรู้ว่าเจ้าสาวหายตัวไป…”

“หุบปาก!”

หลินฮูหยินตวาดลั่นอีกครั้ง วาจานั้นสั่งให้ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับเนินเขาที่สุสาน นางพยายามสูดหายใจเข้าข่มโทสะลึกเพื่อตั้งสติ สายตาตวัดมองทุกอย่างผ่านความมืดก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของซ่งชิงเยว่แทน

ชั่วขณะนั้น…หัวใจของหญิงสาวพลันดิ่งวูบและเย็นวาบ

“ซ่งชิงเยว่” น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกนั้ดูนนุ่มนวลผิดปกติ แต่มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกดำ

“มารดาใหญ่มีเรื่องสำคัญ…อยากให้เจ้าช่วย”

ซ่งชิงเยว่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาของนางพลางกระตุกริกๆ คล้ายเป็นลางบอกเหตุ คล้ายกับล่วงรู้ถึงถ้อนคำที่กำลังจะหลุดออกจากปากของมารดาเลี้ยงตรงหน้า

สุดท้าย…บ่วงกรรมนี้ก็เหวี่ยงมาถึงตัวนางจนได้

“ข้าหรือเจ้าคะ” นางถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้แววตื่นตระหนก “คนไร้ค่าเช่นข้า…จะช่วยสิ่งใดมารดาใหญ่ได้กัน”

หลินฮูหยินน้องเขม็งมองลูกเลี้ยงอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพลันย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางเบาอย่างอ่อนโยนที่ดูเสแสร้งปรากฏบนใบหน้า

“พรุ่งนี้…เจ้าต้องสวมชุดมงคล ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแต่งเข้าจวนแม่ทัพแทนอวี่เหยาเสีย”

พอสิ้นคำสั่งนั้น เหล่าสาวใช้รอบด้านต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ แทน เพราะในจวนแห่งนี้มีผู้ใดจะบ้างไม่รู้ว่าหลินฮูหยินเกลียดชังคุณหนูเล็กเข้ากระดูกดำ

ของดีมีหน้ามีตาย่อมหยิบยื่นให้บุตรสาวตนเอง ส่วนสิ่งใดที่เป็นกากเดนความอับอายกลับโยนมาให้ลูกเลี้ยงแบกรับแทน

แม้แต่ซ่งเหวินชางผู้เป็นบิดาซึ่งนั่งเงียบมาตลอด ก็ยังผุดลุกขึ้นยืนทันที หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นจนใบหน้าเหี่ยวย่นดูย่ำแย่

“เรื่องเหลวไหลเช่นนี้จะทำได้อย่างไร!” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรนไม่เห็นด้วย ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อผุดพราย

“หากแม่ทัพเซียวรู้ว่าสกุลซ่งบังอาจสับเปลี่ยนตัวเจ้าสาว มีหวังได้หัวชาด…”

“แล้วท่านพี่จะให้ทำอย่างไร!” ไม่รอให้สิ้นคำ หลินฮูหยินก็ตวาดสวนกลับทันที นางก็ละสายตาจากลูกเลี้ยงหันขวับไปมองสามีด้วยแววตาเกรี้ยวกราดแทน ริมฝีปากที่เคลือบสีแดงชาดนั้น โค้งยก ขึ้นยิ้มเย้ยหยัน “หรือว่าท่านพี่ต้องการจะให้คนทั้งเมืองหลวงหัวร่อหรือให้ฮ่องเต้ทรงทราบว่าบุตรสาวคนโตของสกุลซ่งหนีตามชายชู้ไปก่อนวันแต่งงานหนึ่งคืนอย่างนั้นหรือ!”

ถ้อยคำพูดหนักแน่นและมีเหตุผลนั้นพลันทำให้ใบหน้าของ ซ่งเหวินชางซีดเผือดราวกับคนตายขึ้นมาแทบจะทันที

หากเรื่องอื้อฉาวนี้แพร่งพรายออกไป ไม่ใช่เพียงแต่ชื่อเสียงนับร้อยปีของสกุลซ่งจะย่อยยับป่นปี้ไม่เหลือหน้าให้รักษา ทว่าพวกตนอาจถูกจวนแม่ทัพบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่ซาก!

ไม่ว่าผู้ใดต่างก็รู้ซึ้งถึงชื่อเสียงของเซียวจิ้งเฉิน…แม่ทัพหนุ่มผู้กรำศึกในสมรภูมิเลือดมาตั้งแต่วัยเยาว์ คนผู้นั้นกล่าวได้เป็นบุรุษที่เย็นชาไร้หัวใจ เด็ดขาดและเกลียดชังการทรยศหักหลังเป็นที่สุด

หากอีกฝ่ายรู้ว่าสกุลซ่งกล้าเล่นลวดลายตบตา…เขาเกรงว่าหัวของคนทั้งจวนคงได้หลุดจากบ่าก่อนตะวันตกดินแน่

“แต่เหตุใด ต้องเป็นข้า” น้ำเสียงราบเรียบของซ่งชิงเยว่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด นัยน์ตาเมล็ดซิางสั่นระริกราวกับจะหลั่งน้ำตาออกมา มองดูแล้วนางสงสารไม่น้อย

ที่ผ่านมาแม้บิดาไม่เคยมองเห็นนางในสายตาก็แล้วไปเถอะ อย่างน้อยก็ยังเหลือพื้นที่เล็กๆ ในจวนให้ซุกหัวนอนหรือผู้เป็นพี่สาวจะรังเกียจนางมิต่างจากเศษขยะก็แค่ต่างคนต่างอยู่และหากมารดาเลี้ยงจะมองข้ามหัวนางไปก็หาได้สำคัญอะไร

ในเมื่อที่ผ่านมานางยอมลดตัวตนจนแทบกลายเป็นอากาศธาตุ แสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดเพื่อไม่ให้เป็นที่ระคายตาผู้ใด…ทว่าเหตุใดในยามที่เกิดปัญหาคอขาดบาดตายขึ้นมา คนเหล่านั้นถึงกล้าซัดทอดความวิบัติทั้งหมดมาที่นาง!

ฮูหยินหลินชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเหยียดยิ้มเย็นเยียบขึ้นมา “เหอะ! ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าก็เป็นบุตรสาวของสกุลซ่งและมีสายเลือดตระกูลซ่งไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งอย่างไรเล่า ซ่งชิงเยว่”

“หรือเป็นเพราะ…ข้าเป็นเพียงบุตรอนุที่ไร้ค่าและเป็นหมา กที่พวกท่านสละทิ้งได้ง่ายที่สุดกันแน่เจ้าคะ”

คิดจะผลักนางตกหน้าผาเพื่อเป็นแพะรับบาปงั้นหรือ?

ฝันไปเถอะ! ซ่งชิงเยว่ไหนเลยจะยอมถูกผลักตกหน้าผาชันเช่นนั้นไปง่ายๆ แม้ว่านางดูสงบเสงี่ยมแต่ไม่ได้แปลว่ายินยอมคนให้ผู้ใดรังแกได้ตามใจชอบ ฝ่ามือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนดูเล็บจิกเข้าเนื้อ พลางข่มก้อนความรู้สึกอดกลั้นความอดสูไว้ใต้สีหน้าเย็นชา

หากการแต่งงานออกเรือนครานี้คือการหลุดพ้นจากตระกูลซ่งจริงๆ แน่นอนนางคงยินดีไม่น้อย แต่นี่ไม่ต่างจากกระโจนลงหน้าผาสูงชันเพื่อไปเผชิญหน้ากับแม่ทัพใหญ่โหดเหี้ยม…

ที่สังหารผู้คนโดยไม่กระพริบตาผู้นั้น!

ดังนั้น ก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวในวันพรุ่งนี้จึงมิต่างจากการจับนางโยนเข้าถ้ำเสือที่พร้อมจะขย้ำนางให้แหลกเป็นผุยผง!

บรรยากาศในห้องโถงพลันเย็นเยียบลง ทั้งยังดูหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับร้อนชั่งกดทับเอาไว้จนลมหายใจติดขัด

เหล่าสาวใช้ไหนเลยจะกล้าแม้แต่หายใจยามนี้

ผู้ใดต่างก็รู้ว่า แม้หญิงสาวตรงหน้าจะมีฐานะเป็นถึงคุณหนูรองจวนสกุลซ่งแล้วอย่างไร ทั้งที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรูหราหลังนี้ก็ไม่เคยมีตัวตน…มารดาแท้ๆ ของอีกฝ่ายด่วนจากไปตั้งแต่อยู่ในห่อผ้าจำความไม่ได้ จึงทิ้งให้สาวใช้ในจวนเลี้ยงดูและให้มารดาเลี้ยงโขกสับโดยที่ผู้เป็นบิดาแท้ๆ ก็หาได้สนใจเหลียวแลไม่

แม้แต่เสื้อผ้าดีๆ ต้องรอให้ผู้เป็นพี่สาวเลือกจนเบื่อ ของล้ำค่าหรืออาหารรสเลิศก็ต้องตกเป็นของคุณหนูใหญ่ก่อนเสมอ

“ชิงเยว่…” ซ่งเหวินชางทอดถอนใจ หลบสายตาที่ดูตัดพ้อของบุตรสาวคนรอง ทว่าน้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหนักแน่นแฝงสั่งการ

“ถือว่าบิดา…ขอร้องเจ้าเถอะนะ”

หญิงสาวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ราวกับได้ฟังเรื่องขบขัน รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก

ซ่งชิงเยว่ค่อยๆ หันสายตาปรายไปมองทางบิดา หัวคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อยเชิงเอ่ยถามอีกครั้ง…ขอร้องอย่างงั้นหรือ?

ช่างเป็นคำที่ฟังดูศักดิ์สิทธิ์เหลือเกิน

หากค่ำคืนนี้คนที่หายตัวไปเป็นนาง…พวกคนเหล่านี้ก็คงไม่แม้แต่จะสั่งให้บ่าวไพร่จุดไฟออกตามหาด้วยซ้ำ ดีไม่ดีก็คงปล่อยเลยตามเลยเสแสร้งทำเป็นหลงลืมราวกับว่านางไสหัวไปพ้นๆ ได้ก็ดี จะได้ไม่สิ้นเปลืองข้าวสุกในจวนอีกต่อไป

หลินฮูหยินพอเห็นท่าทีของลูกเลี้ยงแข็งขืนไม่เต็มใจเช่นนั้น นางจึงก้าวเข้ามาประชิดตัว ดวงตาฉายแววข่มขู่กระซิบเสียงต่ำ

“หากเจ้าไม่ยอมแต่ง…ซ่งอวี้หาน น้องชายของเจ้า จะถูกข้าจับตัวส่งเข้าวังหลวงเพื่อเป็นขันทีรับใช้และตัวประกันแทน”

พอได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของซ่งชิงเยว่ก็พลันดูเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างบางเริ่มสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ลมหายใจหอบถี่ด้วยความขุ่นมัว “ท่าน!”

“เจ้ารู้ดีว่าฮ่องเต้กำลังเพ่งเล็งสกุลซ่ง และต้องการเด็กหนุ่มหน้าตาดีเข้าไปรับใช้ในวังหลัง หากว่าสกุลซ่งต้องโทษทัณฑ์จากจวนแม่ทัพ คิดหรือว่าน้องชายผู้เดียวของเจ้า…จะมีชีวิตรอดอยู่ข้างนอกได้ คงไม่ต้องให้ข้าบรรยายกระมังว่าชะตากรรมจะเป็นอย่างไร”

ฝ่ามือของหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาวกำแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้ออย่างอดกลั้น ทว่าความเจ็บปวดนั้น ก็หาได้เทียบ เท่ากับความเกลียดชังที่ปะทุขึ้นในอก

นางเกลียดจวนสกุลซ่งที่โสมมแห่งนี้!

เกลียดทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้!

ตั้งแต่แรกเริ่มก็ต่างคนต่างอยู่…เหตุใดที่ข้องเกี่ยวไม่จบสิ้น

ทว่าซ่งอวี้หานคือน้องชายเพียงผู้เดียวที่คอยแบ่งปันอาหาร และมอบรอยยิ้มให้นางในยามที่มืดมนที่สุด

เขาคือจุดอ่อนเดียว และเป็นสายใยสุดท้ายที่นางเหลืออยู่

ใบหน้าของหลินฮูหยินยังคงฉาบด้วยรอยยิ้มกว้างจนถึงดวง ตาอย่างรู้ดีและหยิ่งทะนง เมื่อเห็นท่าทางจนตรอกของเด็กสาว

“ดี…” ซ่งชิงเยว่เค้นเสียงเอ่ยออกมา แผ่วเบาทว่าหนักแน่น

“หากอยากให้ข้าแต่งแทนซิ่งอวี่เหยานัก ข้าจะแต่ง!”

พอสิ้นคำนั้นทั้งห้องโถงก็พลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกราวกับว่ารอดพ้นจากคมดาบเย็นเยียบที่พาดอยู่ลำคอถูกเก็บเข้าฝักไปแล้ว แต่กลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่า...แววตาของสตรีในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเรียบได้แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หาใช่ความยอมจำนนแต่เป็นความเย็นชาและไร้ความรู้สึก

ซ่งชิงเยว่ยังคงยื่นนิ่งงัน ฝ่ามือเรียวกำเข้าหากันแน่น

ในเมื่อทุกคนพร้อมใจกันผลักนางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเพราะคิดว่านางเป็นเพียงหมากไร้ค่าที่ไร้ทางสู้เช่นนั้นนับจากนี้ไป นางก็จะทำให้คนพวกนี้ได้รู้ซึ้ง ว่าบุตรสาวอนุที่ถูกเคยเหยียบย่ำผู้นี้…

มิใช่สิ่งของที่จะบงการได้ง่ายๆ อีกต่อไป