บทที่ 5

บทที่ 5

            “นะ...นายรู้จักเสี่ยดำใช่ไหม?” ฉันพยายามปรับเสียงไม่ให้สั่นกลัว พลางมองหน้าเขาเป็นระยะ ๆ และเมื่อเห็นว่าเขาพยักหน้าตอบกลับมาฉันจึงเล่าต่อ

            “คือฉันเป็นหนี้เสี่ยดำอยู่ เสี่ยแกเลยยื่นข้อเสนอบางอย่างให้เพื่อล้างหนี้...” ฉันเงียบลงเมื่อต้องสารภาพความเห็นแก่ตัวต่อหน้าเขา แต่ดูเหมือนเขาจะรู้นะเพราะเขากลับสวนขึ้นมา

            “มันเลยให้มึงมาที่นี่?” เหมือนกับมีอะไรมาตบหน้าฉัน มันรู้สึกชามากจนไม่กล้ามองหน้าเขา ได้แต่ก้มหน้าพยักตอบไป

ส่วนเขาเมื่อรับรู้ถึงคำตอบก็เกิดสบถเล็กน้อยถึงลูกชายของเสี่ย

            “กล้ามากนะไอ้กราฟ!” เขากำหมัดแน่นคล้ายกับคนกำลังโมโหมาก แต่หน้าเขาก็ยังคงนิ่งดังเดิม เขาทำได้ไงทั้งที่โมโหแต่ก็ยังทำหน้าราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่พูดเลย

เขาคงคล้าย ๆ ฉันสินะ แบบหน้านิ่งทุกสถานการณ์ แต่ของเขามันแบบไม่แสดงสีหน้ามากกว่า ส่วนของฉันคือหน้านิ่งซะส่วนใหญ่ ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว

เพราะต้องการไม่ให้คนอื่นมองว่าฉันอ่อนแอ... อีกอย่างเขารู้ได้ไงว่าคนที่สั่งจริง ๆ คือลูกชายของเสี่ยดำ

            “เท่าไหร่?” ฉันทำหน้าไม่เข้าใจเพราะอยู่ดี ๆ เขาก็ถามบ้างอย่างออกมา ที่มันไม่ได้ต่อจากสนทนาเมื่อกี้เลย หรือว่าเขากำลังคิดลามกกับฉัน!

            “หมายความว่าไง ฉันไม่ได้ขายนะ!” พอพูดจบเขาก็เกาหัวอย่างแรงด้วยความโมโห พลางมองฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วค่อย ๆ พูดออกมาด้วยเสียงโมโห เล่นเอาฉันหน้าเสีย

            “ยัยโง่! กูหมายถึงมึงเป็นหนี้มันเท่าไหร่ มึงนี่มันลามกฉิบหายผู้หญิงอะไรวะ” อร้าย ยัยบุญเผลอเอ๊ยปล่อยไก่ไปอีกแล้ว

ฉันรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด และพยายามซ่อนความรู้สึกหน้าอับอายเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งที่กำลังพยายามปั้นอยู่ ถึงแม้รอบนี้จะปั้นยากเย็นแสนเข็นก็เถอะ เพราะด้านความอายแบบอยากมุดดินหนีมันมีมากกว่านะสิ

            “ประมาณห้าแสน” ฉันพูดเสียงแผ่วเบา เวลาพูดถึงตัวเงินทีไรก็รู้สึกแย่ลงทุกที ทำไมพ่อแม่ฉันถึงได้ทิ้งหนี้ไว้เยอะขนาดนี้ก็ไม่รู้

ฉันทำงานใช้ตั้งแต่ที่ออกจากโรงเรียนจนถึงตอนนี้ก็มีเงินพอจ่ายแค่ดอกไปวัน ๆ ฉันยังคิดอยู่ทุกวันว่าคงจ่ายเงินดอกให้กับไอ้เสี่ยขี้โกงนั้นไปตลอดชีวิตแน่ ๆ

แต่พอเสี่ยมันมาเสนอทางเลือกที่น่าสนใจอย่างให้มาพังรถฉันก็ไม่รีรอสิ เฮ้อ แล้วมาโดนจับได้อีก ดับฝันฉันสุด ๆ เลย T^T

            “ถ้ากูจ้างมึงล้านหนึ่งเพื่อไปสืบบางอย่างจากไอ้กราฟ มึงสนใจไหมล่ะ” จากที่เคยทำหน้านิ่งไม่ไหวติงก็เปลี่ยนมาเป็นมองเขาตาโตด้วยความตกใจ ทันทีที่ได้ยินยอดเงินที่เขาเสนอมา

มันเยอะมากฉันลองใช้สมองประมวลผลคิด ถ้าได้มาหนึ่งล้านชีวิตฉันเปลี่ยนเลยนะ

ใครจะมองว่าฉันหน้าเงินก็ช่าง แต่ฉันไม่สนใจหรอก เพราะชีวิตที่ผ่านมาฉันก็แย่พอแล้ว

            “ไอ้สนมันก็สนอยู่นะ แต่ฉันไม่รู้จักคนชื่อกราฟนะสิ แล้วฉันก็ไม่เคยเจอเสี่ยดำตัวเป็น ๆ ด้วย นายจะให้ฉันไปสืบยังไงล่ะ” ฉันพูดตามความจริงออกไป คนที่ชื่อกราฟฉันก็ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรือเห็นหน้าด้วย เคยได้ยินแต่ชื่อแค่นั้น

ส่วนไอ้เสี่ยฉันก็ไม่เคยเจอมันเลย ได้แต่จ่ายหนี้ผ่านพี่ผู้หญิงไม่ก็ไอ้เมฆที่ทุกคนเจอก่อนหน้านี้นั่นแหละ

แล้วแบบนี้ฉันจะเข้าไปสืบยังไงละ มีหวังโดนจับได้แน่ถ้าขืนอยู่ดี ๆ ก็โผล่พรวดเข้าไปอะ

            “เรื่องนั้นมึงไม่ต้องถามมาก เอาเป็นว่าจะทำหรือไม่ทำ ตอบมาแค่นี้พอ” เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางนั่งรอคำตอบจากฉันอย่างใจเย็น คล้ายกับว่าเขาจะรู้งั้นแหละว่าฉันจะตอบออกไปอย่างไร

ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งนิ่งเงียบและพยายามใช้ความคิดแบบสองมุม ทั้งมุมเสี่ยงและมุมที่คิดว่าโอกาสได้เงินมาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่ว่าใครจะมาเสนอก็ได้ ถ้าฉันปฏิเสธก็เท่ากับว่าไม่มีโอกาสอีกแล้ว

แต่ไหงทำไมฉันคิดแต่แง่มุมเดียวเนี่ย โอ๊ย!

            “ฉันจะทำ!” คำตอบของฉันดูเหมือนจะเป็นที่น่าพอใจเขาน่าดู เพราะหลังจากที่ฉันให้คำตอบไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเขาก็ยกยิ้มร้าย ก่อนจะทิ้งแท่งบุหรี่ที่โดนไฟลามจนใกล้จะหมดแท่งลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะตรงหน้าฉัน

            “อันดับแรก นี่คือสิ่งที่มึงต้องไปสืบ” เขาวางมือถือตัวเองไว้บนโต๊ะจากนั้นปลายนิ้วของเขาก็ดันเจ้ามือถือสุดหรูราคาแพงหูฉีกมาตรงหน้าของฉัน

โดยหน้าจอในมือถือขึ้นแสดงผลเป็นรูปหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เธอมีใบหน้าที่คล้ายกับคนญี่ปุ่นเหมือนเขาเลย แถมลุกของเธอที่ฉันเห็นในรูปก็ดูแรง ๆ และมีลายสักคล้ายกับเขาอีกเช่นกัน

เพราะเธอใส่สายเดี่ยวเลยทำให้ฉันเห็นได้ไงล่ะ ฉันว่าต้องเป็นแฟนเขาแน่ ๆ ว่าแต่เขาจะให้ฉันดูรูปแฟนตัวเองทำไมกัน แล้วสืบ? คืออะไร สืบอะไรจากแฟนเขาเนี่ย

เหมือนว่าฉันแสดงสีหน้ามากไปมั้ง เขาจึงอธิบายต่อเมื่อเห็นว่าฉันมองรูปอย่างไม่เข้าใจ

            “คนในรูปชื่อว่า ไอกะ เธอหายตัวไปเมื่อหลายเดือนก่อนตั้งแต่ที่ได้เจอกับไอ้กราฟ กูอยากให้มึงไปตามเธอกลับมา” เขาพูดเสียงเรียบเหมือนมันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว มีแต่ฉันสินะที่กำลังเป็นกังวล

นี่ฉันต้องเล่นละครทั้งสองฝ่ายแถมยังเสี่ยงหนักมาก เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้ยังหายไปได้ แล้วฉันล่ะจะเป็นไง T^T ไม่ทำแล้วได้ไหม

            “มึงคงมีความรับผิดชอบมากพอที่จะไม่ปฏิเสธนะ ในเมื่อมึงรับปากแล้วว่าจะทำ” เหมือนโดนตบหน้าฉากใหญ่ เขาพูดดักทางฉันไว้

ส่วนฉันที่กำลังจะอ้าปากบอกปฏิเสธเขาก็ถึงกับต้องหุบปากเงียบดังเดิม เฮ้อ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

ว่าแต่เขาไปทำอีท่าไหนแฟนตัวเองถึงได้หนีไปอยู่กับคนอื่นละเนี่ย เห็นแล้วก็ปวดหัว นี่ล่ะนะฉันถึงไม่อยากมีแฟน

            “รู้แล้วน่า” หลังจากพูดจบเขาก็เลื่อนรูปในมือถือจนมันแสดงเป็นรูปผู้ชายที่หน้าตาจัดว่าดีพอ ๆ กับเขาเลย แถมคนนี้ยังมีผิวเข้มหน้าตาคม ดูก็รู้เลยว่าเป็นคนไทยแท้ ๆ แต่หน้าแอบคล้ายใครสักคนนะ คิดไม่ออกแฮะ จนเขาพูดบอกออกมานั่นแหละว่าคนนี้คือใครฉันถึงได้ร้อง อ๋อ ออกมา

            “ส่วนนี่ไอ้กราฟ จำหน้ามันไว้ให้ดี เพราะมันคือคนที่มึงจะต้องไปสืบหลังจากนี้”

เทนชิ Talk

            ผมนั่งมองยัยใบ้ ไม่สิตอนนี้เธอไม่ใบ้ละ งั้นเป็นยัยหน้าเงินแทนละกัน ก็พอผมเสนอเงินไปหนึ่งล้านเธอก็ดูสนใจไม่น้อยนะ ผู้หญิงก็แบบนี้ แค่มีเงินพวกเธอก็ตาลุกวาวแล้ว

ส่วนไอ้กราฟมันกล้าดีมากที่ส่งคนเพื่อมาเล่นสกปรกกับรถของผม แต่น่าเสียดายที่มันส่งมือสมัครเล่นอย่างยัยนี่มา เพราะงั้นผมต้องใช้ประโยชน์จากยัยนี่ให้คุ้ม

ดูจากหน้าตาและรูปร่างของเธอแล้วมันก็ตรงสเปกไอ้กราฟพอตัวอยู่ ไม่ยากหรอกถ้าผมจะส่งเธอไปหามัน ผมคิดไว้แล้วล่ะว่าจะส่งเธอไปหามันยังไง หึ!