登入เขาย้อนเวลากลับมา...เพื่อแก้ไขอดีตที่เคยพังด้วยมือตัวเอง ครั้งนี้คนเดียวที่เขาจะไม่ยอมปล่อยมือ... คือแด๊ดดี้ขาใหญ่ ผู้ที่จะพาเขาออกจากเงามืด...
查看更多เสียงไซเรน ของรถตำรวจแสบแก้วหู แสงไฟสีแดงกระพริบวูบวาบ สะท้อนเงาของคีตะบนกระจกตู้ร้านสะดวกซื้อ
ภาพที่สะท้อนกลับมา คือใบหน้าของเขา เปื้อนเลือด ริมฝีปากแตกจนรับรู้ถึงรสสนิม กลิ่นคาวคละคลุ้งติดจมูก
เสียงตะโกนจากคนรอบข้างประสานกันอย่างโกลาหล มีทั้งเสียงตำหนิ เสียงด่าทอ เสียงร้องไห้ และเสียงถ่ายคลิป ทุกอย่างดังเข้ามาในหู แต่คีตะไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น
สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในหัว มีเพียงคำเดียว...
“พวกมึง... พวกมึงทำกับกูแบบนี้เหรอ?!”
ภาพอดีตฉายย้อนกลับมา
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ มือของคีตะยังเปื้อนเลือดของเหยื่อ คนที่นอนจมกองเลือด เกิดจากการลงมือของเขาเอง คนที่เคยอ้อนวอนขอให้เขาหยุด แต่เขาไม่เคยสนใจ
คีตะชอบความรู้สึกเหนือกว่า ชอบความรู้สึกที่ทำให้คนอื่นต้องกลัว
แต่ตอนนี้ คนที่กำลังถูกเหยียบย่ำ...
คือเขาเอง !
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะคุณตำรวจ!”
เสียงทุ้มถูกดัดให้นุ่มหวานของแซมมี่ สาวออแกนิก ที่ตัดแต่งพันธุกรรมมาแล้วยกเซ็ต สวยราวกับตุ๊กตานางโชว์ ผมยาว ดวงตากลมโตหรือกะเทยร่างสอง ดังขึ้นในห้องสอบ2สวน
คีตะเงยหน้าขึ้นมองร่างของคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิท
ดวงตาที่เคยทอประกายสนุกตอนเชียร์ให้เขาลงมือ ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยน้ำตาจอมปลอม !!
อีเพื่อนสารเลว !
“ฉันแค่เดินผ่านไปเจอเหตุการณ์ค่ะ! อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ด แล้วก็เห็นคีตะทำร้ายคนนั้น... ฉันตกใจมากเลยยืนมองเฉยๆ ค่ะ!”
“โกหก! อีแซมมี่ มึงเป็นตัวชี้เป้า!!”
คีตะทำได้แค่ตะโกนออกไป ทั้งที่เขาอยากกระชากคอเสื้อแซมมี่แล้วเขย่าให้มันพูดความจริง! แต่มือของเขาถูกล็อกไว้ ไหล่ขอเขาก็ถูกมือของสารวัตรขจรเดชบีบไว้แน่น ทำอะไรไม่ได้เลย
“ฉันมีหลักฐานค่ะ!”
แซมมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอ คลิปที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก เสียงเชียร์ให้เขาลงมือหนักขึ้น
แต่ในคลิปนั้น ไม่มีมันเลย มีแต่คีตะเพียงคนเดียวที่เป็นฝ่ายลงมือ
“ฉันแค่ถ่ายไว้เป็นหลักฐานค่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลย” แซมมี่ยังคงเน้นย้ำอีกครั้งให้ตัวเองดูน่าสงสาร
“มึงมันเลว! มึงก็อยู่ตรงนั้น! มึงก็หัวเราะ! มึงคือพวกเดียวกับกู! มึงก็ด้วย ไอ้ฟิวส์ ไอ้โอม!!”
คีตะร้องลั่น แต่ไม่มีใครฟังเสียงผู้ร้ายฆ่าคนอย่างเขาอีกแล้ว…
“กูแค่พูดเฉยๆ มึงเป็นคนทำ มึงเลือกจะทำเอง คีตะ”
เสียงเนือยๆ ของกาฟิวส์ดังขึ้น ชายหนุ่มตัวเล็กที่ดูใสซื่อ ริมฝีปากบาง ยิ้มบางๆ เหมือนไม่มีพิษภัย แต่ใครจะรู้ มันคือมันสมองของกลุ่ม
มันคือตัวต้นเรื่อง มันคือคนที่กระซิบข้างหูคีตะตลอดเวลา ให้ออกหน้าแทนมัน
‘มึงต้องทำ ถ้ามึงไม่ทำ พวกมันจะไม่กลัวมึง!’
แต่ตอนนี้ไอ้เชี่ยฟิวส์ กลับนั่งไขว่ห้าง ยกมือไหว้ตำรวจ เหมือนสาวไฮโซที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
“คีตะเป็นคนเลือกทำเองครับ... ผมไม่ได้มีส่วนรู้เห็นอะไร”
“ไอ้ฟิวส์! มึงแม่ง!”
“จริงค่ะ หนูไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่คีตะทำเลยค่ะ พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันเลย หนูร้องห้ามตลอด” เสียงจากแซมมี่ดังขึ้นสับทับอีกครั้ง
“ผมก็เป็นแค่ผู้บันทึกภาพเหตุการณ์เฉยๆครับ ไม่รู้ต้นเหตุอะไรเลย แค่ชาวบ้านผ่านมาเห็นเหตุการณ์น่าสนใจเลยถ่ายคลิปเก็บไว้”
“ไอ้เชี่ยโอมม!!”
เสียงของโอมดังขึ้น มันเป็นไบที่ได้หมดทั้งหน้าทั้งหลังขอแค่เอามัน หน้าตาหล่อเข้ม ขี้เล่น ดูไม่มีพิษภัย แต่มันกลับเป็นคนถ่ายคลิปทุกเหตุการณ์เพราะชอบเก็บเรื่องสนุกๆเหตุการณ์รุนแรงไว้ดูย้อนหลัง
และตอนนี้มันก็หักหลังคีตะ ส่งคลิปทุกเหตุการณ์ให้ตำรวจ เพื่อให้ตัวเองรอด เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์!
ธัชภพกระตุกคิ้วเล็กน้อย มองเด็กตรงหน้าที่ขี้เล่น เจ้าเล่ห์ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูใสซื่อจนน่าหงุดหงิด“ชอบแบบธรรมชาติมากกว่า” คำพูดเรียบๆ หลุดออกมา แต่ปลายหูของธัชภพกลับขึ้นสีแดงจางๆคีตะ หรี่ตาลงมองอาการนั้น ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ“อ้อ...แปลว่าพี่ชอบของแท้ ไม่ชอบของปลอม?”“อืม” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ปลายหูแดงแจ๋จนปิดไม่มิดคีตะกระพริบตาปริบๆ เผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัวน่ารักฉิบหาย… พี่ธัชตอนหูแดง!ธัชภพเหมือนรู้ตัวว่ากำลังถูกจับได้ จึงเบือนหน้าหนีแล้วกระแอมเบาๆก่อนจะจับเอวบางออกจากตัก แต่กลับเผลอบีบลงไปเบาๆเพราะมันนุ่มมือมากๆ“อ้อ พี่ธัชอยากสัมผัสของจริงแบบนี้นี่เอง”คีตะแกล้งยั่ว ยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆที่ปลายหูแดงๆ ธัชภพจึงต้องรีบกลั้นใจยกสะโพกเล็กออกจากตักไปวางยังที่นั่งข้างๆแทน“ดึกแล้ว พี่กลับก่อน”“อะ… อ้าว พี่จะกลับแล้วเหรอครับ?”คิดจะหนีกลับซะงั้น คีตะเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง แกล้งพูดทำเสียงติดๆขัดๆเหมือนสับสน“ต... แต่ผมยังไม่ทัน…”“ไม่ทันอะไร?”ยังไม่ทันได้แกล้งพี่อีกเลยไง…คีตะชะงัก รีบกลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นดวงตาคมวาววับไม่ใช่เพราะอยากทำเรื่องอย่างว่า แต่เหมือนอยากบีบคอเขาให้ตายนี่มั
ธัชภพ ลงจากรถเดินตามเด็กหนุ่มไปช้าๆ ปรายตามองรอบๆ หน้าตึกอพาร์ตเมนต์เก่าโทรม ตึกสี่ชั้น ไม่มีลิฟต์ ไฟหน้าตึกกระพริบติดๆ ดับๆ ทางเข้าก็ไม่มีทั้งรปภ. ไม่มีทั้งคีย์การ์ด แม้แต่กล้องวงจรปิดยังดูเก่าและใช้การแทบไม่ได้“นี่คือที่เธออยู่?”ธัชภพถามเรียบๆ แต่คีตะจับน้ำเสียงได้ว่าไม่พอใจ“ครับ ห้องผมอยู่ชั้นสาม เดินขึ้นไปแปปเดียวก็ถึง ถือเป็นการออกกำลังกายก่อนนอน”ธัชภพเดินตามขึ้นไป แต่ยังคงมองไปรอบๆ อย่างไม่สบอารมณ์“ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่?”คีตะหันมายิ้มตาใส“สภาพแย่หน่อย แต่ค่าเช่าถูก”ถูก?ธัชภพเลิกคิ้ว ถ้าให้เดา… ราคาคงไม่เกินสามพันต่อเดือน แต่ความปลอดภัยแทบจะเป็นศูนย์แต่ นี่มันเป็นที่ที่เด็กนักศึกษาควรมาอยู่จริงๆเหรอ?ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับแสงไฟสีส้มในห้องเล็กๆ ที่เปิดอัตโนมัติ คีตะเดินนำเข้าไปก่อน เปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ ธัชภพกวาดตามองรอบห้องเตียงเดี่ยวเล็กๆ โต๊ะหนังสือชิดผนัง ตู้เสื้อผ้าตัวบางๆ กับพัดลมเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาหลายปีที่นี่ไม่มีอะไรเลย… ไม่มีของฟุ่มเฟือย ไม่มีเครื่องสำอางแพงๆ หรือข้าวของแฟชั่นเหมือนที่เขาคาดไว้มีเพียงของใช้จำเป็นกับ… ซิลิโคนปลอมๆ ที่ถ
เมื่อธัชภพยังคงเงียบ คีตะจึงรีบอธิบายเพิ่มขึ้นอย่างร้อนรน“พี่ธัช! ผมหมายถึงสายลับ! เด็กที่เดินสายเป็นหนอนให้ตำรวจ!”ธัชภพชะงัก“...อะไรนะ?”คีตะกอดอก ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้“ทำไมพี่คิดไปถึงเรื่องนั้นล่ะครับ?”ธัชภพเม้มปากแน่น ไม่คิดตอบคำถามนั้นแต่กลับหรี่สายตาลง“แล้วทำไม นายต้องอยากทำงานเป็นสายให้ตำรวจ ไม่สิ นายแน่ใจได้ยังไงว่าพวกนั้นเป็นตำรวจ”คีตะแทบจะกรอกตา พ่นลมหายใจยาว คิดจะเป็นโจรต้องดมกลิ่นตำรวจให้เป็น ถึงไม่มีความทรงจำชาติก่อน แค่เห็นมัจจุราชสีดำที่เหน็บที่เอว พร้อมกับท่าทางการพูดคุยที่ไม่มีหยุดชะงัก ไม่มีหลุดมาด ก็ต้องรู้แล้วไหมว่านั่น พ่อเบิ้ม ไม่ใช่มาหัวหน้ามาเฟียคีตะโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด“นี่พี่ธัชกำลังเป็นห่วงผม หรือพี่กำลังหวงผมอยู่ครับ?”ดวงตาคมของธัชภพไหววูบ“...เปล่า ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!”คีตะยิ้ม ยกมือแตะบนอกของธัชภพเบาๆ ปลายนิ้วลากช้าๆ ไปตามสาบเสื้อ“แล้วพี่ลากผมออกมาทำไมล่ะครับ?”“ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นเด็กโง่เล่นกับไฟ”ธัชภพตอบลวกๆ เม้มปาก หันหน้าหนีไปทางอื่นคีตะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก ริมฝีปากแทบจะชิดอยู่แล้ว“หรือพี่ธัช… กำลังหวั่นไหวกับผม?”ไ
คีตะรีบปรับสีหน้าให้ดูปกติ รีบท่องไว้ว่าทั้งหมดคือเรื่องของชาติก่อน ชาตินี้เขายังไม่ได้ทำความผิด ยังไม่เคยถูกจับ ยังไม่รู้จักใครทั้งสิ้นเด็กหนุ่มเอียงคอน้อยๆ มองชายหนุ่มตรงหน้าสามคนแล้วเผยรอยยิ้มใสซื่อ“สวัสดีครับพี่ๆ ผมชื่อคีตะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”คีตะพยายามท่องในใจรัวๆเขาเกิดใหม่แล้ว และชาตินี้เขายังไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าสู่วงการส่งหรือเสพ... และเขาก็ยังไม่เคยฆ่าใครคีตะในวันนี้ ไม่ใช่ผู้ร้ายฆ่าคน!!“ยินดีที่ได้รู้จักน้องชาย ว่าแต่น้องมานั่งโต๊ะพี่ได้ยังไงเนี่ย?”ขจรเดช มองเด็กหนุ่มใบหน้าสะอาด เสื้อเชิ้ตสีโอรสดูเรียบๆแต่แอบเซ็กซี่“อ๋อ พี่ธัชพามาน่ะครับ หรือว่า…พี่ไม่อยากให้ผมนั่งด้วย?” คีตะยิ้ม ก่อนจะทำหน้าผิดหวังเหมือนเด็กกำลังจะถูกทิ้งขจรเดชแอบปรายตามองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันก่อนหัวเราะอย่างรู้ทัน“น้องน่ารักขนาดนี้ พี่จะกล้าบอกว่าไม่ให้นั่งได้เหรอ?”“ไอ้น้องนี่หน้าตาดีเหมือนกันนี่หว่า ทำงานอยู่ที่นี่หรือมาเที่ยวล่ะเรา ดูท่าน่าจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ใช่ไหม?” จ่าหมูแกล้งถามขณะรินเหล้าใส่แก้วแต่ไม่กลับไม่ยกขึ้นดื่ม“แหมม พี่ชาย คิดจะสอบสวนผมหรือครับ ผมน่ะเป็นคนดีนะ อย่างน้อยต