ไอเดียไรท์ นักเขียน의 작품

ธัชภพกระตุกคิ้วเล็กน้อย มองเด็กตรงหน้าที่ขี้เล่น เจ้าเล่ห์ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูใสซื่อจนน่าหงุดหงิด“ชอบแบบธรรมชาติมากกว่า” คำพูดเรียบๆ หลุดออกมา แต่ปลายหูของธัชภพกลับขึ้นสีแดงจางๆคีตะ หรี่ตาลงมองอาการนั้น ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ“อ้อ...แปลว่าพี่ชอบของแท้ ไม่ชอบของปลอม?”“อืม” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ปลายหูแดงแจ๋จนปิดไม่มิดคีตะกระพริบตาปริบๆ เผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัวน่ารักฉิบหาย… พี่ธัชตอนหูแดง!ธัชภพเหมือนรู้ตัวว่ากำลังถูกจับได้ จึงเบือนหน้าหนีแล้วกระแอมเบาๆก่อนจะจับเอวบางออกจากตัก แต่กลับเผลอบีบลงไปเบาๆเพราะมันนุ่มมือมากๆ“อ้อ พี่ธัชอยากสัมผัสของจริงแบบนี้นี่เอง”คีตะแกล้งยั่ว ยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆที่ปลายหูแดงๆ ธัชภพจึงต้องรีบกลั้นใจยกสะโพกเล็กออกจากตักไปวางยังที่นั่งข้างๆแทน“ดึกแล้ว พี่กลับก่อน”“อะ… อ้าว พี่จะกลับแล้วเหรอครับ?”คิดจะหนีกลับซะงั้น คีตะเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง แกล้งพูดทำเสียงติดๆขัดๆเหมือนสับสน“ต... แต่ผมยังไม่ทัน…”“ไม่ทันอะไร?”ยังไม่ทันได้แกล้งพี่อีกเลยไง…คีตะชะงัก รีบกลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นดวงตาคมวาววับไม่ใช่เพราะอยากทำเรื่องอย่างว่า แต่เหมือนอยากบีบคอเขาให้ตายนี่มั

ธัชภพ ลงจากรถเดินตามเด็กหนุ่มไปช้าๆ ปรายตามองรอบๆ หน้าตึกอพาร์ตเมนต์เก่าโทรม ตึกสี่ชั้น ไม่มีลิฟต์ ไฟหน้าตึกกระพริบติดๆ ดับๆ ทางเข้าก็ไม่มีทั้งรปภ. ไม่มีทั้งคีย์การ์ด แม้แต่กล้องวงจรปิดยังดูเก่าและใช้การแทบไม่ได้“นี่คือที่เธออยู่?”ธัชภพถามเรียบๆ แต่คีตะจับน้ำเสียงได้ว่าไม่พอใจ“ครับ ห้องผมอยู่ชั้นสาม เดินขึ้นไปแปปเดียวก็ถึง ถือเป็นการออกกำลังกายก่อนนอน”ธัชภพเดินตามขึ้นไป แต่ยังคงมองไปรอบๆ อย่างไม่สบอารมณ์“ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่?”คีตะหันมายิ้มตาใส“สภาพแย่หน่อย แต่ค่าเช่าถูก”ถูก?ธัชภพเลิกคิ้ว ถ้าให้เดา… ราคาคงไม่เกินสามพันต่อเดือน แต่ความปลอดภัยแทบจะเป็นศูนย์แต่ นี่มันเป็นที่ที่เด็กนักศึกษาควรมาอยู่จริงๆเหรอ?ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับแสงไฟสีส้มในห้องเล็กๆ ที่เปิดอัตโนมัติ คีตะเดินนำเข้าไปก่อน เปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ ธัชภพกวาดตามองรอบห้องเตียงเดี่ยวเล็กๆ โต๊ะหนังสือชิดผนัง ตู้เสื้อผ้าตัวบางๆ กับพัดลมเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาหลายปีที่นี่ไม่มีอะไรเลย… ไม่มีของฟุ่มเฟือย ไม่มีเครื่องสำอางแพงๆ หรือข้าวของแฟชั่นเหมือนที่เขาคาดไว้มีเพียงของใช้จำเป็นกับ… ซิลิโคนปลอมๆ ที่ถ

เมื่อธัชภพยังคงเงียบ คีตะจึงรีบอธิบายเพิ่มขึ้นอย่างร้อนรน“พี่ธัช! ผมหมายถึงสายลับ! เด็กที่เดินสายเป็นหนอนให้ตำรวจ!”ธัชภพชะงัก“...อะไรนะ?”คีตะกอดอก ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้“ทำไมพี่คิดไปถึงเรื่องนั้นล่ะครับ?”ธัชภพเม้มปากแน่น ไม่คิดตอบคำถามนั้นแต่กลับหรี่สายตาลง“แล้วทำไม นายต้องอยากทำงานเป็นสายให้ตำรวจ ไม่สิ นายแน่ใจได้ยังไงว่าพวกนั้นเป็นตำรวจ”คีตะแทบจะกรอกตา พ่นลมหายใจยาว คิดจะเป็นโจรต้องดมกลิ่นตำรวจให้เป็น ถึงไม่มีความทรงจำชาติก่อน แค่เห็นมัจจุราชสีดำที่เหน็บที่เอว พร้อมกับท่าทางการพูดคุยที่ไม่มีหยุดชะงัก ไม่มีหลุดมาด ก็ต้องรู้แล้วไหมว่านั่น พ่อเบิ้ม ไม่ใช่มาหัวหน้ามาเฟียคีตะโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด“นี่พี่ธัชกำลังเป็นห่วงผม หรือพี่กำลังหวงผมอยู่ครับ?”ดวงตาคมของธัชภพไหววูบ“...เปล่า ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!”คีตะยิ้ม ยกมือแตะบนอกของธัชภพเบาๆ ปลายนิ้วลากช้าๆ ไปตามสาบเสื้อ“แล้วพี่ลากผมออกมาทำไมล่ะครับ?”“ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นเด็กโง่เล่นกับไฟ”ธัชภพตอบลวกๆ เม้มปาก หันหน้าหนีไปทางอื่นคีตะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก ริมฝีปากแทบจะชิดอยู่แล้ว“หรือพี่ธัช… กำลังหวั่นไหวกับผม?”ไ

คีตะรีบปรับสีหน้าให้ดูปกติ รีบท่องไว้ว่าทั้งหมดคือเรื่องของชาติก่อน ชาตินี้เขายังไม่ได้ทำความผิด ยังไม่เคยถูกจับ ยังไม่รู้จักใครทั้งสิ้นเด็กหนุ่มเอียงคอน้อยๆ มองชายหนุ่มตรงหน้าสามคนแล้วเผยรอยยิ้มใสซื่อ“สวัสดีครับพี่ๆ ผมชื่อคีตะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”คีตะพยายามท่องในใจรัวๆเขาเกิดใหม่แล้ว และชาตินี้เขายังไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าสู่วงการส่งหรือเสพ... และเขาก็ยังไม่เคยฆ่าใครคีตะในวันนี้ ไม่ใช่ผู้ร้ายฆ่าคน!!“ยินดีที่ได้รู้จักน้องชาย ว่าแต่น้องมานั่งโต๊ะพี่ได้ยังไงเนี่ย?”ขจรเดช มองเด็กหนุ่มใบหน้าสะอาด เสื้อเชิ้ตสีโอรสดูเรียบๆแต่แอบเซ็กซี่“อ๋อ พี่ธัชพามาน่ะครับ หรือว่า…พี่ไม่อยากให้ผมนั่งด้วย?” คีตะยิ้ม ก่อนจะทำหน้าผิดหวังเหมือนเด็กกำลังจะถูกทิ้งขจรเดชแอบปรายตามองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันก่อนหัวเราะอย่างรู้ทัน“น้องน่ารักขนาดนี้ พี่จะกล้าบอกว่าไม่ให้นั่งได้เหรอ?”“ไอ้น้องนี่หน้าตาดีเหมือนกันนี่หว่า ทำงานอยู่ที่นี่หรือมาเที่ยวล่ะเรา ดูท่าน่าจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ใช่ไหม?” จ่าหมูแกล้งถามขณะรินเหล้าใส่แก้วแต่ไม่กลับไม่ยกขึ้นดื่ม“แหมม พี่ชาย คิดจะสอบสวนผมหรือครับ ผมน่ะเป็นคนดีนะ อย่างน้อยต

เสียงเพลงจังหวะหนัก ยังคงดังกระแทกพื้นไม้ขัดมันของบาร์ คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงหัวเราะ เสียงแก้วชน เสียงสนทนาแทรกไปกับบรรยากาศร้อนแรงของค่ำคืนนี้แต่คีตะกลับยืนมองเงาในกระจกนิ่ง ภาพสะท้อนของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เขา ราวกับจับผิด“คืนนี้ล่าได้กี่คนแล้ว?” เสียงทุ้มต่ำของธัชภพ เอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความนัยลึกซึ้งคีตะหันกลับไปเผชิญหน้า ไม่ลืมที่จะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา“พี่ธัช... หมายถึงอะไรเหรอครับ?”“ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าไม่มีเงินกินข้าวหรอกเหรอ… ไม่มีเงินกินข้าว แต่มีเงินเที่ยว?”ร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ถามกลับด้วยสายตาเย็นชา จนคีตะต้องหัวเราะเบาๆ“แหม… ผมไม่ได้อยากมาหรอกนะ” คีตะยักไหล่ “แต่โดนบังคับมาต่างหาก”“... ?”“ก็เพื่อนผมน่ะสิ มันพยายามจะลากผมให้มาหาแด๊ดดี๊คนใหม่ แทนแด๊ดดี้คนเก่าที่ทิ้งผมไป...” คีตะกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าซื่อใส ขณะที่ริมฝีปากยังคงแต้มยิ้มยั่วเย้า“แด๊ดดี้คนเก่า?”“แต่พี่รู้ไหม…” คีตะค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ยกมือลูบไล้สาบเสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูช้าๆแล้วเงยหน้าขึ้น พูดเสียงเบาจนหนุ่มใหญ่ต้องก้มหน้าลงมาฟัง “ผมไม่เคยอยากได้แด๊ดดี้คนใหม่ และตอนนี้ผมก็หมดธ

คีตะแกล้งทำเป็นเอนตัวไปข้างหน้า เท้าศอกลงบนโต๊ะ เหมือนตั้งใจฟังพวกมันบ่นเรื่องนม แต่แอบคว้ามือถือไปโอมมาเปิด จดอีเมล์และพาสเวิร์ดก่อนจะวางกลับคืนที่เดิม ทำเหมือนวางมือถือของตัวเอง“เออๆๆ กูเข้าใจแล้ว พวกมึงจะให้กูทำไง?”คีตะแกล้งพูดไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้ตัวเองเงียบ ไม่สนใจพวกมันจนมีพิรุธแซมมี่ตาเป็นประกายทันที“เดี๋ยวแม่เปิดรูปรีวิวก่อนทำ-หลังทำให้ดู!!!”แซมมี่รีบคว้ามือถือขึ้นมาไถหา ในขณะที่ไอ้ฟิวส์ก็หยิบของตัวเองขึ้นมาเหมือนกันหมาเข้ากับดักแล้ว...คีตะหรี่ตาลงเล็กน้อยยื่นมือออกไปคว้ามือถือแซมมี่แบบไร้พิรุธ“ขอกูดูหน่อยดิ๊”แซมมี่ยื่นมาให้แบบไม่ได้คิดอะไร ส่วนไอ้ฟิวส์ก็หันมาหัวเราะกับคีตะก่อนจะยื่นมือถือให้ดูเหมือนกันติดกับแล้ว!คีตะรับมือถือมา แต่แทนที่จะสนใจรูปศัลยกรรม เขาเหลือบมอง หน้าจอเข้าสู่ระบบ ของพวกมันแทน!พวกนี่แม่งโง่ของแท้ ทั้งสามคน ใช้อีเมลล์เดียวกัน หรือมีเพียงเขาที่โง่ที่สุด ที่ไม่รู้เลยว่า พวกแม่งตั้งกลุ่มกันสามกันโดยไม่มีเขา มาตั้งแต่แรกแล้วการที่ไอ้สามหมาใช้บัญชีเก็บรูปอันเดียวกัน แปลว่าพวกมันสามคน ทำอะไร ก็รู้กันอยู่ตลอด มีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่รู้…ไม่เคยรู