تسجيل الدخول!! หมับ !! แต่กับถูกมือของเขาล็อกมือแนะดันตัวชิดผนัง “จะตบหน้าฉัน” คนถามยกยิ้มร้ายที่มุมปาก สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “สมควรไหม จู่ๆ นายก็มาจูบฉัน จูบทำไมไหนบอกไม่สวย” เธอมองเขาสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ “ไม่สวยแต่อยาก...จูบ หรือเธอมีปัญหา อะไร ” หึ...ถามได้นะ นี้เขาใช้สมองส่วนไหนคิด จู่ๆ ก็กระชากฉันไปจูบ ถึงวาคิมนายนี้จะมีดีแต่หน้าตาดี นิสัยที่สวนทางกับหน้าหล่อๆ แต่บอกเลย กับผู้ชายปากเสียคนนี้จูบเร้าอารมณ์แค่ไหนฉันไม่อิน ทว่าขณะร่างบางจะเดินหนีนั้น นิ้วชี้ของคนตัวสูงแต่เข้าที่ริมฝีปากบางล่างของเธอ “จะทำอะไร” “เถอะน๊า แค่ดู ที่โดนฉันกัดปากวันนั้นหายยัง” “เป็นหมาหรือไงถึงชอบไล่กัด ปาก” “หมาอย่างฉันไม่กัดเก่งแค่ปาก อย่างอื่นฉันก็กัด เธอเองลองมาแล้วนิ หรือ...คืนนั้นเธอลืม รื้อฟื้นให้หมาตัวนี้หน่อยไหม คืนนี้คอนโดฉัน ยังว่างนะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก “ถอย วาคิมนายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”
عرض المزيد@โรงแรมเซอร์เซนคาเรีย
แสงไฟหลากสี เสียงเพลงดนตรี เบสหนักๆ ที่ดังกระหึ่ม ภายในบาร์บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู ย่านเศรษฐกิจใจกลางเมืองหลวงของประเทศไทยที่เต็มไปด้วยผู้คน นักท่องราตรีทั้งไทยและชาวต่างชาติ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยเกาหลีใต้ เบ้าหน้าฟ้าประทานดี หนุ่มหล่อหน้าหวานมาดเซอร์ วาคิม วาคีตะ หนุ่มใบหน้าขาวใส เรือนผมสีบอนด์ทอง จมูกโด่งคมสันรับกับเรียวปากอันน่าจูบ ผิวขาวออร่าตัดกับสีผมโทนสว่างขัดกับหน้าขาวๆ ของเขานั้นเสริมทัพออร่าพุ่ง
วันนี้วาคิมไม่ได้มาเที่ยวอย่างเช่นทุกคืน แต่วันนี้ผมมาทำหน้าที่เป็นดีเจมือสมัครเล่นเพลงให้กับร้านรุ่นพี่ที่รู้จัก จากที่หล่อออร่าพุ่งเสน่ห์ล้นเหลืออยู่แล้ว ยิ่งวันนี้ทำหน้าที่เป็นดีเจหนุ่มสุดฮอต ร่างสูงยืนโยกตัวบนเวทีแผ่รังสีความหล่อเท่เสน่ห์แรง บนคอสวมทับด้วยเฮดโฟนจากที่หล่อเท่ห์อยู่แล้ว ยิ่งมีอุปกรณ์บนคอ ยิ่งเพิ่มความหล่อเท่ห์ระเบิดระเบ้อให้วาคิมไปอีกแบบ มือทั้งสองข้างคอยคอนโทรลเสียง ร่างสูงโยกตัวเบาๆ ไปตามจังหวะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม แต่นั้นเสน่ห์ของดีเจสุดหล่อกับกระชากใจ เรียกเสียงกรี๊ดและรอยยิ้มให้กับสาวๆ ในร้านได้เกินความคลาดหมาย
ร่างสูงในชุดเสื้อยีดสีขาว ตัดกับกางเกงยีนส์ขายาวสีซีดขาดเข่าในลุคหนุ่มมาดเซอร์ปนเท่ห์ ถึงเป็นชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ธรรมดา แต่สไลต์การแต่งตัวในลุคเซอร์ผสมลุค คลูๆ นั้นกับแฝงไปเสน่ห์โดนใจนักท่องเที่ยวในยามค่ำคืนที่เห็นเป็นอย่างดี นอกจากดีเจคนนี้จะมีเบ้าหน้าหล่อเหลาจนเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ แข่งเสียงเพลง สาวๆ กรี๊ดกัน แสงแหบ คอกันแทบแตกแล้วนั้น ลีลาการมิกซ์เพลง ลีลาการออกเสต็ปของวาคิมยังมีเท่ห์กระชากใจสาวๆ ลีลาการออกสเต็ปและมิกซ์เพลงวาคิมสามารถสะกดได้ทุกสายตา
“แก ดูดีเจเสื้อขาวคนนั้น อร้ายหล่อมาก หล่อเทพปั้นมากแม่”
“โยกตัวเบาๆ แต่สะท้านถึงโพรงมดลูก หล่อสู่ขิต... ดีเจหล่อแบบนี้ ทำเอาซะฉันอยากตี้ที่ร้านนี้ทุกวันเลยแก เท่ห์ระเบิดระเบ้อ หล่อไม่ไหว หล่อไม่สงสารคนดูเลยแก”
ท่าทีของดีเจมือสมัครเล่นอย่างว่าคิมนั้น เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ไม่หวาดไม่ไหว ทำเอาเจ้าของร้านที่จ้างมาดีเจมือสมัครเล่นมาคืนนี้ถึงกับพอใจสุดๆ ลีลาการมิกซ์เพลงของวาคิมสุดๆ ทั้งหล่อเท่ห์วาคิมรับจบในคนๆ เดียว
“ดีเจเบ้าหน้าฟ้าประทาน รักเค๊า” เสียงสาวๆ ที่กรี๊ดขึ้นมาไม่ขาดปาก นาทีนี่ไม่แน่ใจว่าเสียงกรี๊ดที่โห่แซวดีเจหน้าหล่อ กับเสียงเพลงอันไหนดังกว่ากัน
จากที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งได้โชว์ความสามารถเป็นดีเจในค่ำคืนสุดแสนพิเศษเช่นนี้ ยิ่งดูเท่ห์มีเสน่ห์เข้าไปอีก เรียกได้ว่านาที ดีเจหน้าหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทานอย่างวาคิมนั้นฮอตสุดๆ เอาอะไรมาฉุดตอนนี้ก็ไม่ฉุดไม่อยู่แล้ว
ด้านวาคิมจริงๆ ที่ผมมาเป็นดีเจมือสมัครเล่นที่บาร์แห่งนี้ไม่ใช่ว่าผมรับงานเป็นดีเจประจำร้านอะไรหรอกคับแต่ไอ้เจย์เพื่อนสนิทชาวเกาหลี มันไม่สบายคืนนี้ผมเลยต้องรับงานแทน จะว่าไปผมเคยเปิดแค่ภายในห้องสี่เหลี่ยมภายในคอนโด พอได้มามิกซ์เพลงออกลีลาที่บาร์หรูเต็มไปด้วยนักท่องราตรีแบบนี้ก็ตื่นเต้น และสนุกไปอีกแบบ ที่สำคัญสาวๆ กรี๊ดแซวฉีกยิ้มให้ผมเยอะเยะมากมาย คนหล่ออย่างผมถึงกับยิ้มรับแทบไม่ทัน สายตาของผม ไม่รู้จะโฟกัสที่หน้าสาวๆ หรือคอนโทรลที่คอนโทรลเลอร์ก่อนดี
“ ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด”
"Let go..."
"เบบี้ เบบี้ เบบี้ โอ้..." เสียงของนักท่องเที่ยวที่ส่งเสียงแข่งกับเสียงเพลง ส่วนผมนั้นก็โยกตัวและออกสเสต็ปไปตามเสียงเพลง
“โย่ โย่ ตื๊ด....ตะ ตื๊ด ตื๊ด”
เสียงสาวๆ ที่ตระโกนเอ่ยชมดีเจวาคิมที่ทำหน้าที่มิกซ์เพลงในขนาดนี้ จากที่บาร์แห่งนี้แน่อยู่แล้ว แต่วันนี้ยิ่งหนาแน่ไปอีก
อีกด้านของโรมแรมเซอร์เซนคาเรีย เนเน่ ร่างบางใบหน้าสวยหวานน่ารักสดใส รับกับเรียวปากจิ้มลิ้ม บนใบหน้าสวมทับด้วยแว่นสายตากรอบหนาทรวงกลม ผิวขาวใสเนียนละเอียดราวกับผิวทารก ตัดกับชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านสีครีม จับเครื่องดูดฝุ่น ทำความสะอาดภายในห้องพักของแขกและลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ ถึงแม้เนเน่จะอยู่ในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้าน แต่นั้นก็ไม่ทำให้ ออร่าความสดใสน่ารัก สไตล์ลูกผู้ดีลัคชูรี่ ลุคคุณหนูทายาทเศรษฐีนั้นลดน้อยลง
ที่ฉันมาทำงานพาร์ทไทม์แบบนี้ไม่ใช่บ้านจน ตกอับอะไรหรอกนะ แต่ด้วยโรงแรมที่ฉันดูดฝุ่นเซ็ดถูอยู่นี้ เป็นกงสีตระกูลของฉัน ลูกหลานสุดที่รักของคุณหญิงย่ามณีจันทร์ ใครอยากได้ส่วนแบ่งก็ต้องทำงานในโรงแรมแรกกับค่าเทอม อย่างที่ฉันทำงกๆ อยู่ตอนนี้ยังไงละ เกิดเป็นลูกหลานเศรษฐีตระกูล วัฒนะกมลพิเชษฐ ใช่ว่าจะสุขสบายเหมือนลูกหลานตระกูลอื่นหรอกนะ ทำงานตั้งแต่ตำแหน่ง รปภ. แม่บ้าน พนักงานตอนรับ ไปจนกระทั่งเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหาร คุณย่าให้พวกเราฝึกความลำบาก กว่าจะได้ตังแต่ละบาทก็ต้องทำงานหนักอย่างที่เห็นนี้แหละ
ทว่าขณะที่เนเน่ดูดฝุ่นภายในห้อง 828 นั้น
!! ก๊อก ก๊อก ก๊อก !! เสียงเคาะประตูเรียกกับดังเข้ามา เคาะเป็นจังวะเหมือนเสียงเพลงรหัสลับแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากยัยอัญญา น้องสาวสุดที่รัก ลูกพี่ลูกน้องฉันเอง
!! แก๊ก !! เนเน่เปิดประตูก็พบกับใบหน้าสวยรอยยิ้มสดใสของน้องสาวที่ฉีกยิ้มกว้างให้กับฉัน
“อ่า...พี่เน่ นี้พี่ยังไม่เสร็จอีกเหรอ” อัญญาที่เข้ามาภายในห้อง ทว่าเนเน่ยังอยู่ในยูนิฟอร์มแม่บ้านเช่นเดิม อัญญ่าขมวดคิ้วถาม
“ก็อืมนะสิ ยังไม่เสร็จน่ะ”
“โธ่...พี่เน่ นี้มันกี่ทุ่มแล้ว พอก่อนนะพี่ พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อพี่เก๋ ยังไม่ตรวจงานหรอกน่า หรือถ้าพี่เก๋ตรวจไม่ต้องกลัว ญ่ามีผู้ช่วย”
“หมายความว่าไง” ยัยนี้ชิ่ง เทงานสินะ เพราะยัยอัญญานางก็ทำตำแหน่งเดียวกับฉัน เราห่างกันเพียงแค่ 1 ปี ฉันอยู่ปี 3 มหาลัย B ส่วนอัญญ่านางอยู่ปี 2 ที่มหาลัยเอ็นเอสเวิด
“อ่า ไม่ใช่แบบนั้นนะพี่เน่ ญ่าไม่ได้ชิ่งงานนะ แค่แอบเลิกก่อนเวลา 1 ชั่วโมงเองน่า” ถึงนางไม่บอกฉันก็รู้ทันเสื้อผ้าหน้าผมจัดเต็มแบบนี้ คงไม่ต้องถามยัยน้องตัวดีของฉันนางจะไปต่อที่ไหน
“เร็วสิพี่เน่ เก็บของเร็ว อีกแค่ 1 ชั่วโมง จะไม่ทันเอานะ” เนเน่ที่ถูกน้องสาวตัวดีคะยันคะยอถึงกับขมวดคิ้ว
“คือไรทัน ไม่ทัน จะรีบไปไหน”
“ก็ญ่าจะไปดูดีเจเกาหลี ที่ญ่าตามในไอจี ในติ๊กต๊อกที่ญ่าเคยเล่าให้เจ้ฟังไงละ เขาบินมาโชว์ตัวที่บาร์ในโรงแรมเราเลยนะ ใกล้แบบนี้ญ่าจะพลาดไว้ไง นี้ซ้อมเสียงกรี๊ดรอแล้วนะ” อัญญาเอ่ยด้วยสีหน้าฟินๆ ตามฉบับสาวน้อย หลงรักไอดอล ดีเจเกาหลีเป็นชีวิตจิตใจ
“ไม่ว่าง ทำงานอยู่”
“เฮ้ย...ไม่ได้นะพี่เน่” อัญญาไม่พูดเปล่า แต่กับเก็บเครื่องดูดฝุนซุกเก็บภายในห้องน้ำ มือเรียวจับเข้าที่แขนเรียวของพี่สาว
“ไม่นะ พี่เน่ต้องไปเป็นเพื่อนญ่า ญ่าอุตส่าห์เทงานแล้ว ไหนๆ ญ่ากับพี่เน่ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ถ้าโดนจับได้แอบเทงาน ปล่อยให้คุณย่าหักค่าขนมไปเถอะ นาทีนี่ญ่าขอแค่เห็นหน้าหล่อของ ปาร์คเจย์ซอง สามีมโนที่ชาตินี้ญ่าคงไม่ได้เป็นเมียเขา ถือว่าทำเพื่อญ่าเถอะนะพี่เน่” เนเน่ไม่ทันจะรับปาก แต่กับถูกคนน้องลากตัวขึ้นลิฟต์ในสภาพที่ฉันมาทั้งชุดแม่บ้าน ผมเผ้าสภาพหน้ามันเยิ้มๆ เจียวไข่ได้สามแผงดูแทบไม่ได้ จะวิ่งกลับไปเปลี่ยนชุด เติมหน้าตอนนี้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อยัยน้องตัวดีลากฉันมาถึงบาร์ชั้น 59
!! แสงไฟหลากสี ภายในบาร์ และเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม เบสหนักๆ สะเทือนเกื้อหูฉันแทบแตก ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านเดินเข้ามาภายในบาร์ เนเน่กลายเป็นจุดสนใจเพียงเพราะชุดของเธอที่ใส่นั้นดูแปลกตา กว่าใคร ร่างบางเดินมาหยุดตรงกลาง แสงไฟหลากสีกระทบเข้ากับใบหน้าสวย เสียงดนตรี และเสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังเข้ามาภายในหู มือเรียวยกขึ้นมาปิดเสียง สายตาหลากหลายคู่จับจ้องมาที่เธอ ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งร่างสูงใบหน้าอันหล่อเหลาที่ทำหน้าที่เป็นดีเจในบาร์แห่งนี้
ดูภาพประกอบตอนที่ 1 ได้ที่เพจ Kim Nayeol ค่ะ
“เดี๋ยวป๊ะป๋ากับคุณแม่มารับน้องนะคับ” วาคิมเอ่ยจบลูกชายก็โบกมือบายๆ ผมและเนเน่“เก่งจังเลยคับ ลูกชาย” ทว่าขณะที่วาคิมหันมาสบตากับเนเน่แล้วใบหน้าอันหล่อเหลาผุดรอยยิ้มที่มุมปาก ลูกไม่ร้องสักแอะ แต่คุณแม่คนสวยนั้นกับน้ำตาคลอเบ้า“คิดถึงลูก” เนเน่เอ่ยกับวาคิม ดวงตาเรียวสวยจ้องมองแผ่นหลังลูกชายจนกระทั้งลับตา“แป๊บเดียว ดูเหมือนว่า เด็กๆ โตขึ้นมากเลยนะ” คนคิดถึงลูกเอ่ยกับสามี เพราะน้อยครั้งนัก ที่ฉันจะห่างลูกๆ มือหนาโอบเข้าบ่าไหลของภรรยา“พอลูกเติบโตมากขึ้นกว่านี้ นาวา นักรบก็ต้องไปใช้ชีวิตของตัวเอง” แค่ลูกเข้าโรงเรียนฉันยังใจหายมากขนาดนี้“ไม่อยากให้โตเลย” เนเน่เอ่ยขณะที่มือของสามีนั้นคอยซับน้ำตาของเธอ ผมไม่รู้จะเอ็นดูลูกๆ หรือคุณแม่ของเจ้าสองแสบก่อนดี วาคิมหลุดยิ้มให้กับภรรยาอย่างน่ารัก จากที่ส่งเด็กๆ เสร็จแล้วนั้น ป๊ะป๋าสุดหล่อก็ขับรถมาส่งภรรยาคนสวยที่โรงแรมของคุณย่ามณีจันทร์ต่อ ทว่าขณะที่เนเน่จะลงจากรถนั้น“ที่รัก ลืมอะไรไปป่าว ขนาดเจ้าสองแสบยังไม่ลืมนะคับ คุณแม่จะลืมได้ไง” วาคิมไม่พูดเปล่า แต่กับยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาแก้มป่องๆ เข้าหาภรรยาอย่างเนเน่“จุ๊บนะคะ ป๊ะป๋า”“ตรงนี้ด้วยคับ” เมื่
~1 ปีต่อมา~เนเน่และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่คุณแม่คนสวยและพี่เลี้ยงวุ่นวายกับการแต่งตัวให้กับสองแสบ ร่างน้อยๆ กลมๆ คนพี่อยู่ในชุดนักเรียนยูนิฟอร์มของโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ส่วนคนน้องยูนิฟอร์มเนอสเซอรี่ที่น่ารักน่าหยิกไม่ต่างจากพี่สาวมากนัก วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของเด็กชายนักรบ ดูสิวันนี้ลูกชายเจ้าอ้วงของฉันจะรอดหรือล่วงกันแน่ ลูกชายตัวแสบจะไปเรียน คุณแม่ไม่รู้จะสงสารลูกหรือคุณครูก่อนดีทว่าขณะที่ฉันและพี่เลี้ยงช่วยกันไล่จับสองแสบแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยที่พร้อมออกจากบ้านพร้อมคุณแม่และป๊ะป๋าแล้วนั้น ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตผูกไท้ในมือของวาคิมถือเสื้อสูทเดินเข้ามาหาลูกๆ“โอ้โห ลูกชายใครนี้ อ้วงวันนี้น้องนักรบน่ารักมากเลยนะคับ ไปโรงเรียนวันแรก น้องต้องไม่ดื้อไม่ซนนะคับลูกชาย” วาคิมคุณพ่อลูกสอง ดีกรีผู้บริหารโรงแรมดีอาร์ปริ้นเซส เอ่ยกับบุตรชาย ซึ่งตอนนี้นอกจากผมจะดูแลธุรกิจแฟตฟอร์มขายอุปกาณ์แต่งรถกับมอสแล้ว ผมยังมาช่วยคุณยายมานิตาบริหารโรงแรมด้วยคับ คุณพ่อลูกสองต้องขยันมากขึ้นเป็นสองเท่าตัวส่วนภรรยาสุดที่รักของผมอย่างเนเน่นั้นก็ไม่ต่างจากผมนัก หลังจากที่สองแสบเข้าโรงเรียน เนเน่ก็เข้าไปช่วย
“นั้นไง ธรรมดาที่ไหน” วาคิมว่าให้ลูกชายฝีมือคนตัว อ้วงๆ เด็กจ้ำม้ำเมื่อกี้ลูกสาวหวงป๊ะป๋า นักรบสายตาที่มองป๊ะป๋าแบบนี้“ไงคับ อ้วง เจ้าอ้วงหวงคุณแม่เหรอคับ ลูก” วาคิมเด็กนอกจากที่ผมทึ่งในเด็กสองขวบ ตอนนี้ป๊ะป๋าต้องทึ่งในตัวเด็กขวบกว่าๆ ย่างสองขวบด้วย“หวงคุณแม่ใช่ไหมคับ ไม่ได้นะลูก แบบนี้เราต้องทำความเข้าใจกันใหม่ โอเค ไหมคับอ้วง ถ้าอ้วงตกลง ป๊ะป๋าจะให้ดื่มนม” น้องนักรบได้แต่มองหน้าบิดา“ตกลงนะคับลูกชาย” เด็กชายนักรบพยักหน้า หนึ่งทีเหมือนนะรู้เรื่อง“มันต้องแบบสิวะ ไอ้ลูกชาย น้องไม่ปาขวดน้ำใส่ป๊ะป๋านะลูก เข้าใจ๋” วาคิมเอ่ยจบก็ยื่นขวดนมให้ลูกชายสุดที่รัก“แสบจริงลูกใคร หว่า”“ทำเอง จะลูกใครละ ลูกแสบซนเหมือนป๊ะป๋าเลย” เนเน่เอ่ยขึ้นลอยๆ ยิ้มแก้มปริ่ม“ป๊ะป๋า ไม่ดื้อไม่ซน ป๊ะป๋าออกจะน่ารัก ใช่ไหมคะ พี่นาวา ป๊ะป๋าน่ารัก โซคิ้วไหมคับลูก”“ป๊ะป๋าโซคิ้ว คะคุณแม่ขา” ลูกยืนยันมาเช่นนั้น ทำเอาป๊ะป๋าหล่อเหลายิ้มหน้าบาน หลงลูกวันละร้อยรอบ จากที่เคยหลงรักเมียมาก ตอนนี้ก็หลงทั้งลูกทั้งเมียคูณสามไปเลย“ลูกป๊ะป๋าชัดๆ ”“ลูกสาวป๊ะป๋า ส่วนลูกชายลูกคุณแม่คะ” ฉันเอ่ยกับวาคิม ใบหน้าอันหล่อเหล่คุณพ่อลูกสองย
เนเน่หลังจากที่ฉันและวาคิมพาลูกสาว เจ้าหญิงตัวกลมๆ ไปเรียนไอซสเก็ตเสร็จจากเรียน ป๊ะป๋าวาคิมสุดหล่อพาลูกชายเจ้าหมูอ้วนออกมาทำกิจกรรมนอกบ้านที่สวนสาธารณะ ลูกชายเจ้านักรบนอนพุงกลางอยู่ในรถเข็นเด็ก โดยที่พี่สาวคนสวยเข็นรถน้อง พอพี่จ๋า พี่เลี้ยงเด็ก ขนรถเข็นลงจากรถป๊ะป๋าวาคิมเท่านั้นแหละ นาวาก็เข็นน้องสนุกใหญ่เลย“ป๊ะป๋าขา คุณแม่ขา น้องนาวาเลี้ยงน้องเองคะ” เสียงเด็กสองขวบกว่าๆ ที่พูดเจือแจ๋ว พูดไฟแลบก็ลูกสาวฉันนี้แหละ“ตัวแค่นี้รู้ความจริง เก่งมากคับลูกป๊ะป๋า” พอป๊ะป๋าอนุญาต ให้เข็นน้องได้ก็เอาใหญ่เลย นาวาไม่เข็นรถน้องธรรมดา แต่เข็นแล้ววิ่ง เล่นเอาฉันที่เห็นเช่นนั้นใจหายใจคว่ำไปเลย“พี่นาวา จะพาน้องซิ่งไปไหนคะลูก” ฉันถือถ้วยข้าวและขวดน้ำวิ่งตาม ส่วนป๊ะป๋าก็วิ่งตามลูกอีกที นาวานอกจากจะพูดเก่งแล้ว ปล่อยเป็นไม่ได้พอขาแตะพื้นออกสตาร์ท ดูเอาเถอะ ลูกสาวฉัน แสบจริง“ซิ่งคะ คุณแม่ขา ป๊ะป๋าบอกซิ่งเหมือนคุณแม่” ฉันได้แต่มองหน้าคนใส่ความฉัน“ป๊ะป๋าเอาอะไร ใส่หัวลูกคะ” ฉันถามสามีสุดที่รักวาคิมยิ้มแห้งๆ ให้ฉัน“ชอบซิ่งแบบนี้ โตขึ้นน้องอย่าไปแข่งรถที่ไหนนะคับลูก ถ้าเป็นเหมือนคุณแม่ ป๊ะป๋าหัวใจจะวายตาย”
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

















المراجعات