เมียบำเรอพ่อเลี้ยง

1 ~  ศศินา

หญิงสาวรูปร่างเล็กโปร่งบาง ก้าวลงจากรถประจำทางที่พาเธอมาส่งยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งของจังหวัดบนสุดของภาคเหนือ

ผมยาวเลยบ่าไปเล็กน้อยทำสีน้ำตาลคาราเมลดั่งหญิงสาวทั่วไปของเมืองกรุง หากแต่ที่บ้านป่าห่างไกลเมืองหลวงกลับดูแปลกตา

รูปร่างเล็กไม่เตี้ยไม่สูงสวมชุดเดินทางทะมัดทะแมงกางเกงยีนส์พอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวใส่ข้างในกางเกงทับด้วยเข็มขัดเส้นเล็กแบรนด์ดัง ลากกระเป๋ามาตามเส้นทางขรุขระเพื่อลงจากถนนใหญ่ไปยังร้านขายของชำข้างทาง

ศศินา จิตกูร จากบ้านไร่แห่งนี้ไปเรียนต่อที่กรุงเทพเสียหลายปีจนแทบจำทางกลับบ้านไม่ได้ ความเจริญได้แทรกเข้ามาถึงในหมู่บ้านแห่งนี้ สังเกตได้จากความทันสมัย ไม่ว่าโทรทัศน์จอใหญ่หรือโทรศัพท์มือถือที่ป้าแม่ค้าถืออยู่ในมือ

“ป้าคะ อยากจะหารถเข้าไร่เดือนฉาย ไม่รู้ว่าจะพอมีใครรับจ้างพาเข้าไปไหมคะ”

ป้าแม่ค้าเงยหน้าขึ้นจากโซเซียลมีเดียในมือจ้องหน้าหญิงสาวหน้าตาสวยแต่งเครื่องสำอางบางเบา ดูท่าทางเหมือนไม่ใช่คนพื้นถิ่น

“จะเข้าไปทำไมล่ะ”

“คือหนูจะกลับบ้านค่ะ ไร่เดือนฉายเป็นบ้านของหนู”

ป้าแม่ค้าผงะเล็กน้อยใบหน้าเจื่อนแล้วจึงโบกมือให้ไปหาคนบ้านข้าง ๆ ที่มักจะรับจ้างขนของเข้าไร่อยู่เป็นประจำ

“โน้น ลองไปถามบ้านนั่นดู ลุงแกขับรถรับจ้าง”

ศศินาเดินไปยังบ้านหลังข้าง ๆ มือเรียวยังลากกระเป๋าหรูสีน้ำตาลเข้มใบย่อมที่กระดอนขึ้นลงตามหินสีแดงก้อนเล็กบ้างใหญ่บ้าง

“มีใครอยู่ไหมคะ สวัสดีค่ะ”

หน้าหวานดวงตากลมโตกวาดสายตาโดยรอบบ้านพร้อมชะเง้อมองเข้าไปขณะตะโกนถามเสียงไม่ดังมากนัก กระทั่งศศินาเห็นผู้ชายคนหนึ่งชะโงกหน้าออกมาจากในบ้านจ้องเธอเขม็ง กวาดสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะตะโกนตอบ

“มาหาใครล่ะสู[1]”

“หาคนเหมารถพาเข้าไร่เดือนฉายจ๊ะลุง พอจะมีไหม”

ลุงเปิดประตูออกมาจ้องเธออีกครั้ง คิ้วลุงขมวดเป็นปมเมื่อไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“บ่อู้กำเมือง บ่แม่นคนแถวนี้ก๋า แล้วสูจะไปเญี่ยะหยั่ง[2]”

“กลับบ้านจ๊ะลุง”

“นั่นกำลังมีงานปอย[3]”

“จ๊ะ พ่อเลี้ยงตาเป็นพ่อหนูเองจ๊ะ”

“หา นี่หนูเดือนหรอกหรือเนี่ย ป้าดโท่ะโตเป็นสาวลุงจำไม่ได้เลย  ลุงเสี้ยงใจ๋โตยเน้อ[4] กำเดียวลุงพาไป”

โชคดีที่ลุงคนนี้เคยรู้จักเธอมาก่อน แม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ก็ตาม ศศินายืนรอลุงที่ผลุบเข้าบ้านไปหยิบข้าวของเตรียมตัวออกไปส่ง เธอเห็นรถกระบะตอนเดียวคันเก่าที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ

ศศินาคุ้นเคยกับคนพื้นถิ่นแถวนี้เป็นอย่างดีแม้จะไม่รู้จักชื่อชาวบ้านก็ตาม

“ไป๋กั๋นเต๊อะ”

ร่างเล็กขึ้นรถคันเก่าที่ลุงถอยออกจากโรงจอดรถขับมุ่งเขาถนนใหญ่อีกครั้งแล้วเลี้ยวซ้ายลงถนนแดงลูกรังเข้าสู่เนินกว้างหุบเขาเป็นทางลงยาว

ความทรงจำในวัยเด็กที่เติบโตมาแถบนี้ ภูเขาทุกลูกคือบ้าน ทางสีแดงคือสวน ห้วยน้ำคือสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ เด็กสาววัยเยาว์มักปั่นจักรยานหรือไม่ก็ขี่จักรยานยนต์ตระเวนไปทั่วเนินเขาเหล่านี้

เพียงลุงขับไปไม่นานเธอจึงได้เห็นเนินเขาข้างหน้าสุดลูกหูลุกตา ปลูกไร่ชาลดหลั่นเป็นขั้นบันไดไปตามไหล่เขาสวยงามจับตา มองตามด้วยแววตาประหลาดใจจนลุงคนขับต้องช่วยสาธยาย

“พู้น ของป้อเลี้ยงแสง เจ้าบ่ได้ปิ๊กเฮือนเมินนาน[5] คงบ่เคยหัน”

ศศินายังมองเนินเขาไร่ชาเหลียวหลังแม้ว่ารถจะขับเลยเพื่อเลี้ยวเข้ารั้วทำจากลวดหนามง่าย ๆ และประตูไม้บานใหญ่ที่เริ่มโทรมไร้คนดูแล

[1] คำสรรพนามบุรุษที่สอง ใช้แทนได้ทั้งชายและหญิง

[2] จะไปทำไม

[3] งานศพ

[4] เสียใจด้วยนะ

[5] นานมาก