เมียเฉิ่มของมาเฟีย

เมียเฉิ่มของมาเฟีย

last updateLast Updated : 2025-05-11
By:  Golden DaffodilOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เฉิ่มแล้วไง ฉันนี่ไง เมียมาเฟีย เจย์เดน & นุ่มนิ่ม นางเอกเฉิ่มแต่สู้คน พระเอกสายเปย์ คลั่งรัก ‘เจย์เดน’ มาเฟียผู้ตามหาสาวที่ตัวเองเปิดซิงจากบัตรพนักงานร้านสะดวกซื้อที่เธอทำตกไว้ แต่รูปในบัตรกลับเป็นสาวเฉิ่มหน้าจืดที่ไม่รู้ว่าใช่เธอคนนั้นหรือไม่ ‘นุ่มนิ่ม’ สาวเฉิ่มที่มีชีวิตธรรมด๊าธรรมดา แต่ตั้งแต่ผ่านคืนปาร์ตี้เลี้ยงรุ่นเพื่อนเก่าจบลง ชีวิตของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

View More

Chapter 1

บทนำ

DISCLAIMER: All characters appearing in this work are fictitious. Any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

Caroline's POV 

"..... .. this, this, this one and this. Oh yeah! Even the royal blue, red and purple dress I already showed you." I said pointedly at the saleslady.

Your right. Yes! I am shopping at 11 in the morning. Sooo fun! Well that's the only fun thing I can do when you have a degree but you have such sweet parents who don't want to see you working.

Just then, I saw my cell vibrating. 'Mom? Why would she call me now?' I thought. Anyways I picked her call.

"Hey Mom, why you-" I wasn’t able to complete my sentence as I heard Mom's worried voice "Carol come to the hospital soon. Now!"

"What?! Why?! Mom what's going on? What happened?" I asked.

"Just get here to the hospital. I don't have time to explain things to you!" She almost screamed at me and cut the call.

Okaaay.... That was something! 

After I reached the hospital I called mom and she told me to come to the second floor. When I saw mom, I had never seen her soo stressed. I also saw my dad's lawyer standing there holding my younger brother, Dylan.

Dread filled me. "Mom, where's dad?" I asked.

She started trembling and burst into tears and fell to the floor before I could catch her. She then pointed out towards the door in front of us.

I stood up to reach the door. And what I saw inside was what I feared the most. I saw my father lying lifeless on the hospital bed.

I went near him and sat on the bed. I tried to shake his shoulders. But he wouldn’t wake up.

I didn’t know what to do....

************************************

1 week later

It was my father's funeral today. Now I was trying to get my mom to sleep.

Somehow after 2 hours I gave her sleeping pills and tucked her into bed.

Just as I was going to my room I heard a sob coming from Dylan's room. There I saw Dylan crying his eyes out, I went and hugged him trying to console him.

The question he asked next got me thinking. "What happens now?"

I don't know when but he was already asleep. So I switched off the lights and closed his door.

In my room, I sat in front of the mirror looking at myself. I felt something warm fall on my hands. That's when I realised I was crying. I didn’t cry when I saw my father in the hospital that day. Not even during his funeral.

But I wanted to be strong for my family. Mamma is already in the worst state she could ever be in. And Dylan is too young to be having such experiences in his life. Too young to lose his father. It’s on me to take care of them now. But what's haunting me was Dylan's question. 'What happens now?'

************************************

Another few weeks later

I was sitting in the lawyer's office. He informed me that the person who was responsible for the accident was drunk and has managed to escape out of the country. But I already have lost my father. Would I get him back if that drunkard is found. I was totally uninterested about that. Even Mamma said the same.

Then he read out the will for me. Dad had written all his property and everything in the name of Mamma and me. And for Dylan but only after he turns 18.

Same day, in the evening I was sitting in a cafe thinking about what I can and how I will take care of mom and Dylan. I might have a degree in Business but I never worked, not even a simple job. How will I run a company all by myself?! 

I called Katie and asked her to meet me at the cafe. She was my best friend since childhood. I needed help, advice. Well I needed Katie now!

She was here within 15 minutes. She promised to help me with the company. But you know what?! She is worse than me! How was I going to manage.

Just then I saw a handsome hunk walking into the cafe. So tall, maybe about 6 feet I guessed. His grey eyes which a had a bluish glint which made me fall deep into them. I think he was British or maybe even American? I don't know..... I smiled. I smiled after weeks because of him.

'Oh my God! What am I even thinking'

Just then I looked at Katie who was giving me the knowing look! I just shrugged. Then she suddenly started squealing looking at something. When I looked at what made her squeal, it was the same guy I was staring at who was now looking at me with a smirk as he left the cafe!! 

I dropped Katie at her home and left to reach mine.

When I stepped into the house I mean more like a mansion I was shocked! It was completely clean. I mean who did it?

Then I saw Mamma walking out of the kitchen with a smile.

'Have I come to the wrong house or am I dreaming....?'

Mom came near me and sat me down on the sofa "Carol dear, I know its been many weeks since everything happened and I am soo sorry I forgot about you and Dylan in my own sorrow." She looked down seeming sad.

"It’s ok mamma, it’s been only 2 weeks. You know am a big girl now. Whenever dad used to go out for business, he'd make me promise to take care of you and Dylan. And now it’s me who'll have to take care of you both. You don't worry Ma. I'll make it alright. Dad would always want us to be happy and that’s what we'll do now ok!?" I said and we hugged each other crying our hearts out.

************************************

It has now been a month and a half since Dad's death and I have finally found the courage to walk into his office. Till now it was Uncle Anthony, dad's brother who was managing the company. He is almost 50 and still unmarried and a sweetheart. He usually stayed at our house almost all the time. He let me take my time to take over the company. 

I stood there looking around until Uncle Anthony entered the cabin.

"Hey uncle, how are you?"

"Am absolutely fine baby girl. But I really need to speak to you about a few things related to the company."

I was confused, "But I hardly know anything about this company. Oh you want to teach me things?! Yes please! I'm ready." I said smiling.

But a worried look crossed his face. Now I was really really confused. 'Was it something I said?' I thought.

"Baby girl, there's a serious problem and I don't think it's good to hide it from you."

"I think whatever it is I can handle just fine. I've already lost my father. What more worse can it be?"

"Okay. Baby girl.... Roger had taken a lot of loan for a project. But now that he is not there all the shareholders have backed off thinking it's not a good idea to put their money into the project. We tried convincing them but they won't agree. And now..... n-now.."

"And now?" I urged him to tell me.

"Now we m-might have t-to be f-facing bankruptcy" He said and continued "we are going to be losing everything baby girl, even the house!"

That's it! And I fell into the chair behind me.

************************************

"Carol... please open the door" Katie started banging again.

"I don't want to speak to anyone. Go away" I said.

"Carol c'mon. Its been 3 days and you've locked yourself up. And I spoke to your mom just now. She thinks that you go to the office every day and your here in my house because its near to your office?! I mean seriously?! Your mom could have bought it but not me! Open the door now Caroline and tell me what happened!" Katie screamed through the door.

"Ok ok. I'll open." I said and went to open the door and came back to sit on the bed.

Katie folded her arms and stood in front of me and said "Explain!"

So I told her everything Uncle Anthony said about the company. With every word I spoke her eyes widened even more.

"Oh my god! Oh my god! What to do now." She panicked trying to take deep breaths

"Oh god! Will you just sit and calm down?! Even I didn’t freak out as much as you" I said.

"Oh really? Then who was it that locked herself up for 3 days, only coming out for food! I know that it was definitely not me" She said in an angry tone.

"Ok ok fine. Now tell me what to do" I pleaded. 

"First thing, you better go tell your mom yourself before she gets to know by someone else and gets a heart attack" she said.

"Yeah! Your right. I'm leaving. I’ll call you later at night and tell you what happens?" I said.

"Yeah better" We said our goodbyes and I soon went to my house straight to mamma's room.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
บทนำ
“เธอแม่งเด็ด…โอว…” เสียงครางแหบพร่ากระเส่าข้างเรียวหูคู่งามของหญิงสาวใต้ร่าง เด็ดอย่างเดียวไม่พอ เขายังได้เป็นคนเปิดซิงเธอด้วยบ่งบอกได้จากเยื่อพรหมจรรย์ที่เขาเป็นคนฝ่าเข้าไปเป็นคนแรก ทำเธอเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาจากหางตาและยังคงฝืนก้อนสะอื้นอยู่ในลำคอเช่นตอนนี้ อีกทั้งของเขาที่ใหญ่โตเกินมาตรฐานชายไทย เนื่องจากเขาเป็นลูกครึ่งอเมริกา เลยอาจจะทำเธอเจ็บไปเสียหน่อย ไม่หน่อยเลยล่ะ “จะ…เจ็บ…” ไม่ต้องบอกก็รู้ เมื่อเขาเหลือบสายตาไปมองเบื้องล่าง ดุ้นยักษ์ที่ดุนดันเข้าออกในร่องคับแคบนั้นเปื้อนหยดน้ำสีแดงออกมาด้วย เขารู้ว่าเธอเจ็บมาก การโน้มใบหน้าลงไปจูบแลกลิ้นและกวาดกลืนเอาความหอมหวานในโพรงปากงามนั้นอาจจะช่วยบรรเทาความเจ็บของเธอลงบ้างเสียงกระทบกันของอวัยวะกึ่งกลางลำตัวคนทั้งสองดังเป็นจังหวะ หลังจากที่ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับเขยื้อนบั้นท้ายเข้าออกช้าๆ ให้คนใต้ร่างได้ทำความเคยชินกับการมีดุ้นยักษ์อยู่ในลำตัว“โอว…เสียว…” แม่งเสียวเหลือเกิน ของเธอมันทั้งแน่น บีบรัดท่อนความเป็นชายของเขาจนมันแทบจะแตกเสียแล้ว ทั้งที่เพิ่งเข้าไปไม่นานหญิงสาวจิกเล็บที่แผ่นหลังกว้าง ทั้งเกร็งทั้งเจ็บ ไม่ว่าเขาจะทำเบาๆ หรือช้าๆ
Read more
ตอนที่ 1 อีป้าหน้าจืด
“ทำไมวันนี้มาสาย!” เสียงแหลมของจิราภาเอ่ยทักคนที่วิ่งกระหืดกระหอบแทบไม่ลืมหูลืมตาเข้ามาในร้านกาแฟก่อนที่จะรีบถอดเสื้อคลุมตัวโคร่งออกเหลือแต่ชุดฟอร์มของทางร้านพลางจัดการทรงผมฟูฟ่องหลังจากที่เพิ่งลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์ แต่จะว่าไป แม้เธอไม่ได้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาสภาพทรงผมที่หยิกฟูนั้นก็แทบจะไม่ต่างจากเดิมอยู่แล้วร่างบอบบางขยับแว่นตาหนาเตอะบนหน้าตัวเองให้เข้าที่ ผ่อนลมหายใจให้คงที่แล้วหันมามองหน้าเพื่อนสนิทที่เอ่ยทักเมื่อสักครู่“ตื่นสาย” เอ่ยเท่านั้นก็ไปประจำตำแหน่งที่หน้าเคาเตอร์กาแฟและทำเป็นจัดแจงโน่นนี่ตามปกติหน้าที่ “ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงตื่นสาย” จิราภายังคงกระเซ้าเย้าแหย่อย่างสนอกสนใจ แต่เพื่อนสาวกลับไม่สนใจ ง่วนอยู่กับเครื่องทำกาแฟตรงหน้า โชคดีในวันที่เธอมาสายไปเกือบครึ่งชั่วโมงนั้นเพิ่งมีลูกค้ามาประเดิมคนแรก ภายในร้านจึงไม่ค่อยชุลมุนวุ่นวายสักเท่าไร ถ้าหากเธอมาสายในวันที่ลูกค้าเยอะ คงโดนยัยเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาลด่าหูแหก“เมื่อคืนกลับดึกเหรอ” จิราภาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมีงานปาร์ตี้เพื่อนเก่าสมัยมัธยม แต่เธอไม่ได้ไปด้วยเพราะไม่สบาย“ปละ…เปล่า”“อ้าว กูคิดว่ามึง
Read more
ตอนที่ 2 คนที่อยู่ในรูปบัตรพนักงาน
“หาววว…ซี๊ด” ร่างบอบบางหาวปากกว้างอย่างลืมตัว นึกขึ้นได้ก็ต้องร้องซี๊ดด้วยความเจ็บที่ริมฝีปากเนื่องจากโดนขบจนเกิดแผลเล็กๆ ที่หากไม่สังเกตดีๆ ก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติ อีกทั้งความเจ็บที่กลางกายก็ยังคงระบมอยู่ จะก้าวแต่ละทีสะท้านสะเทือนไปทั้งตัวโดนเปิดซิงมันเป็นอย่างนี้เองสินะ ไม่ได้เจ็บแค่ตอนอยู่บนเตียง แต่ยังคงเจ็บหลังจากนั้นอีกไม่รู้นานแค่ไหนอีกทั้งตอนนี้รู้สึกตัวรุมๆ คล้ายกับจะเป็นไข้ หัวก็ปวดตั้งแต่ตอนบ่ายยังไม่หาย กะว่าพอถึงร้านมินิมาร์ทที่ทำงานพาร์ททามในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้จะอัดยาพาราสักสองเม็ด “อ้าวนุ่มนิ่ม มาแล้วเหรอ สภาพยังกะศพเดินได้ นี่แกป่วยหรือเปล่าเนี่ย จากที่หน้าซีดอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งซีดกว่าไก่ต้มไหว้ตรุษจีนอีก” เจ๊แมนเจ้าของ ‘Diamond Mart’ ร้านสะดวกซื้อขนาดเล็กที่มีทำเลอยู่ใจกลางเมือง ติดกับบาร์และสถานบังเทิงเริงรมย์หลายแห่ง ยามกลางวันเงียบเหงาเป็นเป่าสาก ทว่ายามกลางคืนคึกคักเป็นพิเศษนริศราเดินเข้ามาก็โดนเจ๊แมนทักปนจิกกัดตามประสาสาวประเภทสอง หรือที่มักจะเรียกตัวเองว่า ‘แม่กะเทย’ หยอกล้ออย่างนี้เป็นประจำ เจ๊แมนเป็นสาวในร่างชายตัวใหญ่ยักษ์ผิวสีเข้มคล้ำ ทว่าชอบแต่งห
Read more
ตอนที่ 3 เรื่องคืนนั้น
หลังจากที่เปลี่ยนกะกับพี่อีกคนที่เข้ามารับช่วงต่อในเวลาเที่ยงคืน นริศราเข้าไปเปลี่ยนชุดฟอร์มของทางร้านออกก่อนที่จะเดินออกมานอกร้านพลางคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันคู่ใจสายตาเหลือบไปมองฝั่งตรงข้ามของร้านสะดวกซื้ออย่างไม่ได้ตั้งใจ พลันภาพที่เห็นร่างสูงใหญ่เดินหายเข้าไปในบาร์ขนาดใหญ่ยังคงติดตรึงอยู่ภายในใจ ว่ากันว่าบาร์แห่งนี้ดังมากเพราะเจ้าของเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจนคนมีสีไม่กล้าเข้ามายุ่งเขาเป็นใคร เป็นมาเฟียอย่างนั้นหรือ…เมื่อขับมอเตอร์ไซค์กลับมาถึงบ้านหลังขนาดกะทัดรัดก็เป็นเวลาที่พร้อมเข้านอนเลย เธอไม่มีกะจิตกะใจที่จะอาบน้ำ ปวดหัวก็ปวด เหมือนจะเป็นไข้อย่างไรอย่างนั้น ตรงกันข้ามกับผู้ที่ร่างเป็นน้องชายแต่ใจเป็นหญิงนั้นกำลังแต่งเนื้อแต่งตัวจัดเต็มจนผู้ที่เพิ่งกลับมาถึงเห็นแล้วยังตกใจ“นนท์ จะออกอีกแล้วเหรอ”“นนนี่ บอกหลายครั้งแล้วว่านนนี่ ยังจะนนๆ อยู่นั่นแหละ” ร่างผอมสูงเก้งก้างแต่จัดเต็มด้วยเสื้อผ้าหน้าผมที่ทำเอาผู้หญิงทั้งแท่งอย่างผู้เป็นพี่สาวยังอาย ด้วยโครงหน้ารูปไข่แต่งเติมสีสันจากเครื่องสำอางที่ประทินเข้าไปอย่างจัดเต็ม อีกทั้งเสื้อสายเดี่ยวสีแดงเลื่อมคลุมทับด้วยผ้าคลุมขนนกสีน้ำเงิน
Read more
ตอนที่ 4 ซินเดอเรลล่ากับบัตรพนักงาน
หลายวันมานี้ เจย์เดนให้ครามและคิรินตามหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอเธอเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอเป็นซินเดอเรลล่าที่เขามีโอกาสได้พบเพียงแค่คืนเดียว แต่สิ่งที่เธอทำตกไว้ไม่ใช่รองเท้าแก้ว แต่เป็นบัตรพนักงานของยัยป้าที่ทำงานอยู่ร้านมินิมาร์ทเล็กๆ หน้าไนต์คลับของเขาแต่สิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจที่หลายวันมานี้เฝ้าครุ่นคิดว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเธอคนนั้นกับยัยป้านั่นจะเป็นคนๆ เดียวกันความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวหลายครั้ง แล้วก็โดนปัดตกไปเสียทุกครั้ง เพราะเขาเป็นคนเห็นด้วยตาและสัมผัสมาแล้วทั้งเรือนร่างของเธอเธอคนนั้นสวยราวกับนางฟ้า แตกต่างจากป้าแว่นคนนั้นราวกับฟ้ากับเหว ไม่ได้อยากจะบูลลี่หรอกนะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ“นายครับ” ครามเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลังขณะที่ร่างสูงใหญ่กำลังยกดัมเบลขนาดสิบกิโลกรัมขึ้นลง ท่อนบนเปลือยเปล่าจนเผยกล้ามเนื้อจากแผงอกแข็งแรงและลอนจากซิกแพ็กเป็นมัดๆ ช่วงล่างเป็นกางเกงวอร์มแบรนด์เนม แม้จะมีเพียงกางเกงวอร์มตัวเดียวบนร่างกายทว่าก็ส่งผลให้ดูดีไม่น้อยร่างสูงใหญ่หันมามองผู้มาใหม่แวบเดียวก็หันกลับไปยกดัมเบลต่อ “ว่าไงวะ” “ผู้หญิงที่นายให้ไปตาม
Read more
ตอนที่ 5 ซินเดอเรลล่าออกเดท
“หาววว…” นริศราหาวปากกว้างตาหยี ขณะที่กำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะและเก้าอี้ในร้านกาแฟตอนเช้าๆ อย่างนี้ ทำเอาจิราภาที่มองเห็นพอดีแอบหัวเราะไม่หยุด“หาวขนาดนี้ ระวังแมลงวันจะเข้าไปไข่ในปากนะมึง”“เฮอะ มึงก็ ไม่ใช่ว่ากูไม่เคยหาวให้มึงเห็นอย่างนี้”“ดูซีรีส์อีกล่ะสิ ถึงหาวอย่างนี้น่ะ”“เปล่า” “อ้าว แล้วไปทำอะไรมาล่ะ” เพื่อนสาวที่เดินมาเช็ดโต๊ะอีกฝั่งหนึ่งถามด้วยความสงสัย“ก็ตอนจะกลับบ้านเมื่อคืนน่ะเกิดเรื่องเข้า กูไปเจอไอ้พวกเลวสองคนจะฉุดผู้หญิง เลยเข้าไปช่วยเขา แว่นก็หาย มอเตอร์ไซค์ก็โดนขโมยเนี่ย”“ฮะ! แล้วมึงไปแจ้งตำรวจหรือยัง” จิราภาถึงกับจ้องที่ดวงตาคนพูด ถึงว่าหน้าเพื่อนสนิทดูเปลี่ยนไปเพราะไม่มีแว่นนี่เอง อีกทั้งพอหันไปมองที่หน้าร้าน ไม่พบกับมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนจริงๆ เมื่อเช้าก็ไม่ทันสังเกต“ไม่ได้แจ้ง”“ทำไมไม่แจ้งล่ะ มึงรออะไรอยู่”“ก็ซินดี้บอกทำนองว่าแจ้งไปก็ไม่มีประโยชน์ พอคิดๆ ดูก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้น” “อ้าว แล้วมึงจะปล่อยให้มันขโมยไปอย่างนี้เหรอ นุ่มนิ่ม มึงไม่เสียดายหรือไง”“ทำไมกูจะไม่เสียดาย ก็เสียดายมาก ไม่ใช่บาทสองบาทนะโว๊ย เงินทั้งนั้นกว่าจะหามาได้ แต่ทำไงได้วะ ซินดี้เขาบอกว่
Read more
ตอนที่ 6 เจออีกครั้ง
เฮ๊ย! ตาฝาดหรือเปล่าเนี่ย คิรินที่เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนที่ผู้เป็นนายให้ติดตาม วันนี้ทั้งวันเธอก็ยังออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนเดิม ทว่าวันนี้เป็นวันหยุดพาร์ททามเลยกลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน ทว่าขณะเวลาสามทุ่มกว่าๆ กลับมีร่างผู้หญิงคนสวยที่ผู้เป็นนายให้ตามหาขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าเขาไปคิรินไม่มีเวลามาสงสัยเพราะกลัวว่าจะคลาดสายตา ไม่รู้ว่าเธอจะขับไปที่ไหน เวลานี้ตามไปให้ทันก่อน“ซิ่งซะด้วย แม่คุณ ซิ่งไม่ห่วงสวยเลย” นริศรามาขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง แม้จะเป็นร้านที่ไม่ได้หรูหราอะไรมาก แต่ก็ดูเงียบสงบเป็นส่วนตัว เหมาะแก่การมาออกเดทเป็นที่สุด พอลงจากรถได้ก็รีบถอดหมวกกันน็อกจัดระเบียบทรงผมและถอดเสื้อคลุมออกพลางส่องกระจกหน้ารถก็พบว่าหน้าตายังโอเคเหมือนกับตอนก่อนออกจากบ้านใบหน้าสวยใสยิ้มให้กับตัวเองเพื่อเรียกความมั่นใจทั้งที่ตอนนี้มือสั่นจนลามไปทั้งตัว ทำไมมันตื่นเต้นขนาดนี้นะ ขณะที่ร่างบอบบางภายใต้ชุดเดรสสีชมพูย่างกรายเข้ามาในร้านก็สะกดสายตาทุกคู่ของผู้ที่อยู่ในร้านให้หันมามองเธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน ดวงตาของเขาถูกสะกดให้จ
Read more
ตอนที่ 7 กะหรี่ในเลานจ์ของกู
คาลอสมองหน้าผู้มาใหม่ก่อนจะหยักยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่คิดว่าเสือในถ้ำอย่างเจย์เดนจะมาปรากฏตัวที่หน้าไนต์คลับของเขา ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันตาต่อตาฟันต่อฟัน ลูกน้องที่เหลือหนึ่งคนของคาลอสจะเข้ามาช่วยผู้เป็นเจ้านายแต่โดนคาลอสดันห้ามเอาไว้ “ไม่เอาน่า วันนี้คงจะเป็นฤกษ์งามยามดีสินะ หวังว่าเราจะไม่กัดกันเหมือนหมาข้างถนน ถิ่นใครถิ่นมัน ต่างคนต่างอยู่สิวะ หรือว่ามึงมีอะไรอยากจะคุยกับกู” คิดถึงมึงมั๊ง ไอ้หมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เจย์เดนได้แต่คิดในใจพลางขบกรามแน่นอย่างกำลังสะกดกลั้นความรู้สึก“ก็ไม่มีอะไรนักหรอก แค่มึงปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปก็พอ” สิ้นประโยคของเจย์เดน คาลอสหันกลับมามองร่างบอบบางที่ตัวเองยังคงไม่ปล่อยต้นแขนนิรศราสะบัดตัวออกจากมือของเขา หลังจากที่หายตกตะลึงที่พบกับร่างสูงใหญ่ผู้มาใหม่ คุณพระคุณเจ้า ทำไมวันนี้ต้องเจอกับเขาในสถานการณ์นี้ด้วยนะ! อีนุ่มนิ่มเอ๊ย ไม่รอดแล้ว“ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงของมึงงั้นเหรอ“ คาลอสถามพลางยักคิ้วหลิ่วตา มองนริศราสลับกับเจย์เดนผู้ยิ่งใหญ่“เปล่า เธอเป็นแค่กะหรี่ในเลานจ์ของกู มึงอย่ามายุ่ง” ฮะ! อะไรนะ นี่เขาว่าอะไรนะ อีตาบ้านี่! คาลอสหันกลับมามองน
Read more
ตอนที่ 8 มาเฟียเจ้าบุญทุ่ม
กว่านริศราจะหาทางออกมาจากตึกนั้นได้ก็ทำเอาเพลียจนแทบจับไข้ แต่พอลงมาได้ก็ไม่รู้จะเอายังไงต่อในเวลาเกือบตีสองอย่างนี้ โชคดีที่ซินดี้โทรมาได้ตรงจังหวะพอดีจึงขอความช่วยเหลือ“นี่คอนโดของเธอเหรอ หรูจังเลย” นริศราเข้ามาในคอนโดที่ซินดี้พาเข้ามาพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น ถ้าซินดี้มีคอนโดที่ทั้งหรูและใหญ่โตขนาดนี้ เชื่อแล้วแหละว่าการที่เธอจะรับผิดชอบเรื่องแว่นและมอเตอร์ไซค์ให้นั้นไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอะไร จะว่าไปแล้วอาชีพพีอาร์นี่มันเงินดีอย่างที่คนอื่นๆ ว่ากันก็ดูจะจริงนะเนี่ย“ตามสบายเลยนะนุ่มนิ่ม” “ที่นี่กว้างจัง คงแพงน่าดูเลย” คอนโดย่านใจกลางเมืองที่มีห้องนอนสองห้อง ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น อีกทั้งยังมีห้องครัวแยกเป็นสัดส่วน ทุกอย่างภายในห้องถูกบลิ้วอินเข้ากันเป็นอย่างดี เธอตามซินดี้ลงไปนั่งที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น ขณะที่เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าซินดี้จ้องมองเธอไม่วางตาราวกับไม่เคยพบเคยเจอกันมาก่อน ลืมไป คราวที่แล้วที่เจอกันนั้นเธอยังเป็นอีเพิ้งอยู่เลย แต่ตอนนี้คงจะแตกต่างจากตอนนั้นมากไปหน่อยซินดี้เลยจ้องไม่หยุดอย่างนี้“ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้ นี่ฉันเอง นุ่มนิ่มคนเดิม”“เหรอ
Read more
ตอนที่ 9 ผู้มีพระคุณ
นริศราตื่นแต่เช้า อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เลือกชุดเดรสแบรนด์เนมชุดหนึ่งที่ดูสวยน่ารักเหมาะกับใส่ในวันสบายๆ ทว่ารู้สึกไม่ค่อยชินกับเสื้อผ้าพวกนี้อยู่ดีเพราะปกติแล้วจะสวมแต่เสื้อผ้าที่ซื้อได้ทั่วไปตามตลาดนัด ราคาไม่กี่ร้อยบาทสภาพผมของเธอตอนนี้กลับมาฟูยุ่งเหยิงเหมือนเดิมหลังจากที่สระและไดร์เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งเมื่อเปิดดูเครื่องสำอางที่ได้มาจากเมื่อคืนก็ปิดกลับเพราะมันเยอะเหลือเกินจนไม่รู้จะแต่งอะไร ของพวกนี้ราคาแพง เธอไม่อยากรับไว้หรอก เดี๋ยวซินดี้กลับมาจะคืนให้เพราะอาชีพอย่างซินดี้คงต้องใช้เครื่องสำอางอยู่แล้วแต่สำหรับเธอนั้นคิดว่าไม่จำเป็นอะไรเธอรู้สึกเกรงใจเสียมากกว่า อีกทั้งสื้อผ้าและสกินแคร์บางตัวที่ี่ยังไม่ได้ใช้ก็จะคืนซินดี้ให้หมด เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นในเวลาเจ็ดโมงเช้า เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดออกทันทีด้วยความงุนงง ก็ไหนซินดี้บอกว่าจะออกมารับสายๆ เพราะจะขอนอนก่อนทว่าพอเปิดออกมากลับไม่ใช่คนที่คิดไว้ แต่กลับเป็นร่างสูงโปร่งของบุรุษชุดดำเช่นเมื่อคืนที่เอาของมาส่ง เขาก้มหน้าก้มตายื่นของให้กับเธออย่างไม่พูดไม่จาอะไรแล้วรีบหันหลังให้ทันที“เดี๋ยวก่อน นี่อะไรคะ” อยู่ๆ ก็เอาอะไรมาให้ก็ไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status