เลือดมังกร...龙的传人 

รถม้าวิ่งไปเรื่อยๆไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไปนัก จากท่ามกลางป่าเขาอันแสนอึมครึมของเทือกเขาสูง ออกสู่ทุ่งกว้างตีนเขา มุ่งสู่ที่นาทุ่งเกษตรกรรมเพื่อตรงไปยังประตูด่านสู่นอกอาณาจักร คนที่นั่งมาภายในรถม้าบัดนี้ยังพูดคุยกันไม่หยุด นับตั้งแต่รุ่งสางฟ้ายังไม่ทันสว่างจนกระทั่งบ่ายคล้อย แสงอาทิตย์เริ่มลดลวต่ำกว่ายอดไม้แล้ว ภายในรถม้าที่คับแคบนั้น อวี้หลงนั่งขัดสมาธิอยู่ เขารู้สึกถึงไอร้อนอุ่นที่คอยปะทุขึ้นมาบริเวณท้องน้อยเป็นระยะๆ นึกว่าเป็นเพียงความหิว หรือการกินอะไรบนรถในยามเดินทางทำให้ท้องไส้ผิดสำแดง เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า... เห็นเพียงทิวเขาที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว "ท่านเหนื่อยหรือไม่" เด็กหนุ่มวัยสิบแปดเอ่ยเสียงเบา ด้วยเห็นว่านางที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลับตาด้วยท่าทางระโหยโรยแรง "ท่านอาขับรถม้ามาแทบไม่หยุดพักตั้งแต่รุ่งสาง ราวกับว่าหากช้าไปเพียงอึดใจเขาลูกใหญ่เบื้องหลังจะถล่มทับพวกเรากระนั้น" สตรีอายุราวสามสิบปลายยิ้มบางๆ มือที่เคยนิ่มนุ่มเริ่มหยาบหนาจากการทำงานในเรือนมาเกือบยี่สิบปี นางยกมือโบกเบาๆ "ข้าไม่เหนื่อยหรอกอวี้หลง... แต่ข้าเพียงแปลกใจ เจ้าไม่ถามข้าสักคำหรือว

ค่ำคืนที่เงียบสงบในสวนหลังร้านค้าต้าจู๋ อาจารย์ปู่น้อยต้าสยุงนั่งอยู่เบื้องหน้าอวี้หลง บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนหนักอึ้งด้วยการแผ่ออกมาของพลังภายในที่ต้าสยุงพยายามดึงมันออกมา เขากำลังหาวิธีควบคุม และเปิดผนึกจุดชีพจรที่ศิษย์พี่ทั้งสองคนปิดเอาไว้ "พลังแปดส่วนในกายเจ้าเปรียบเสมือนเขื่อนยักษ์ที่รอวันระเบิดออกมา แต่ข้ากลับไม่มีกุญแจเปิดประตูน้ำนั้น... ตำราแก้เคล็ดวิชาพันธนาการน้ำแข็งหยกที่จะใช้เปิดจุดชีพจรเจ้านั้น ข้าได้สูญเสียไปในการประลองเมื่อยี่สิบปีก่อน หากไร้ซึ่งตำราที่จะใช้ไขเคล็ดวิชาโดยละเอียด ข้าและเจ้าก็ทำได้เพียงเดินวนอยู่ในเขาวงกต ตอนนี้ข้าทำได้เพียงระบายพลังภายในบางส่วนของเจ้าเพื่อรักษาระดับของมันเอาไว้ หากเจ้าฝึกฝนวิชาอื่นๆ เพิ่มเติม ทำให้พลังภายในเจ้าเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อมันเพิ่มขึ้นโดยที่ร่างกายของเจ้ายังอ่อนแอเช่นนี้อยู่ ร่างเจ้าจะระเบิดเป็นผุยผงในเร็ววัน" อวี้หลงพยายามโคจรลมปราณ ฝึกฝนวิธีควบคุมพลังที่แฝงเร้นตามที่อาจารย์ปู่น้อยสอน แต่ทุกครั้งที่โคจรพลังพุ่งผ่านไปถึงจุดชีพจรสำคัญ มันจะกลับตีกลับจนเขาต้องกระอักเลือดออกมา "ข้าจะพยายามครับอาจารย์ปู่... ข้าต

หัวค่ำวันนั้น... เมืองกุยฮวาถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา อวี้หลงเดินออกจากร้านต้าจู๋เพื่อนำสินค้าไปส่งให้ลูกค้าที่อยู่อีกฝั่งของเมือง ท่ามกลางถนนที่เงียบสงัด เขาสังเกตเห็นชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมขนสัตว์สีดำสนิท ยืนนิ่งอยู่บนสันกลางของสะพานหินที่ทอดข้ามลำน้ำสายหลักของเมือง ชายผู้นั้นไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่กระแสลมรอบตัวเขากลับหมุนวนผิดปกติจนใบไม้ไม่อาจร่วงหล่นเข้าใกล้ ชายชุดดำผู้นั้นคือ อูอิง ฉายาอินทรีทมิฬ... ยอดฝีมืออันดับสิบที่ได้รับคำสั่งให้มาแฝงตัวสืบข่าว แต่เขาพกพาความหยิ่งทนงในฐานะมือสังหารอันดับต้นๆ ของเจิ้งเจวี่ย เขาจึงมิได้เร้นกายปลอมตัว แต่ค่อยๆ เดินไปทั่วเมืองกุยฮวา เดินเงียบๆ มิจำเป็นต้องเอ่ยปากถามผู้ใด ด้วยสายตา ด้วยจมูก และประสาทสัมผัสของมัน มันรับรู้ได้ถึงสิ่งที่มันต้องตามหา... เมื่ออวี้หลงก้าวขึ้นสู่เชิงสะพาน อูอิงก็ลืมตาขึ้น ดวงตารียาวแววตาคมปลาบดุจสัตว์ล่าเหยื่อ มันจ้องเขม็งมาที่เด็กหนุ่ม "ในเมืองที่เต็มไปด้วยเศษสวะ กลับมีกลิ่นอายที่พิเศษไม่เหมือนคนธรรมดา หรือจะเป็นมัน..." อูอิงเอ่ยเสียงแหบพร่า "เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นผู้ใด ใยจึงมีพลังประหลาดที่ดูเหมือนเจ้าจะพยายามกด

ท่ามกลางเศษซากของเรือนศิลาที่เพิ่งผ่านพ้นศึกหนัก กลิ่นคาวเลือดมลายหายไปด้วยคนรับใช้พากันเร่งรีบชำระล้างทั้งคืน เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของดอกหอมหมื่นลี้ที่เบ่งบานรับขวัญมังกรหนุ่ม ไป๋เทียนซื่อ ตัดสินใจในทันทีว่าไม่ควรปล่อยให้เกียรติของบุตรีต้องมัวหมอง และยังเพื่อผูกมัดอนาคตทั้งของอวี้หลงและไป๋เฟิ่งเอาไว้อย่างเป็นทางการ พิธีการแห่งสัญญารักจึงถูกจัดขึ้นในจวนของอ๋องฉงหยาง พิธีหมั้นถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในห้องโถงของจวนอ๋อง ไร้ซึ่งเสียงปี่กลองมโหรี มีเพียงจอกสุรามงคลและพยานไม่กี่คน ท่านแม่ของอวี้หลง ในชุดผ้าไหมเรียบแต่งดงามนั่งเคียงข้างต้าสยุง ฝั่งเจ้าสาวมีไป๋เทียนซื่อ และพระชายา พร้อมกับเลขาคนสนิท โดยมีเถ้าแก่จ้าว หัวหน้าใหญ่สมาคมพ่อค้าแห่งเมืองกุยฮวา ผู้เป็นมิตรแท้ของร้านต้าจู๋ มาร่วมเป็นพยานในฐานะคนกลางของเมือง อวี้หลงและไป๋เฟิ่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย แววตาของอวี้หลงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรู้สึกผิดชอบ ขณะที่ไป๋เฟิ่งก้มหน้าเอียงอาย ใบหน้าแดงระเรื่อดุจผลท้อสุก นางแอบหยิกทุบอวี้หลง ไปหลายครั้ง "เรื่องนี้รุ้เพียงเราสองคน ใยเจ้าต้องป่าวประกาศ ให้พ่อข้า

ไป๋เทียนซื่อรัองบอกอวี้หลงว่าพลังสิบส่วนของเจ้ายามนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้มันได้ อวี้หลงส่งเสียงเรียบบอกท่านอ๋อง "ข้ามิได้มีเพียงพลังแปดส่วนของอาจารย์ปู่ทั้งสองเท่านั้น ท่านอย่าลืมว่าถ้ายังมีพลังลึกลับแอบซ่อนอยู่ภายในอีกสายหนึ่ง บัดนี้มันตื่นแล้วเช่นกัน ไป๋เฟิ่งเป็นผู้ปลุกมัน..." อวี้หลงสะบัดกายตั้งกระบวนท่าพื้นฐาน รวมปราณทั้งหมดไว้ที่กําปั้น... คำพูดของอวี้หลงทำเอาไป๋เทียนซื่อถึงกับชะงักงัน แววตาที่เคยห่วงใยกลับกลายเป็นความเลื่อมใส เมื่อเขาตระหนักได้ว่า พลังสายที่สามที่แฝงเร้นอยู่นั้นมิใช่ปราณที่สืบทอดมาจากผู้อื่น แต่มันคือปราณแห่งราชันย์... ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยหยาดน้ำตา และความรักอันบริสุทธิ์ของไป๋เฟิ่งในคืนที่ธาตุไฟเข้าแทรก "ที่แท้... พลังที่ข้าสัมผัสได้ในคืนนั้น คือสิ่งที่รอคอยการหลอมรวมสินะ" ไป๋เทียนซื่อพึมพำพลางทะยานถอยออกมาเปิดทางให้มังกรหนุ่ม อวี้หลงยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางสมรภูมิที่พินาศ เขาไม่ใช้ท่าร่างพริ้วไหว ไม่ใช้กระบวนท่าวิจิตรพิสดาร แต่เขากลับย่อตัวลงเล็กน้อยในท่าม้าซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุดของวิชายุทธ มือทั้งสองรวบเข้าหาลำตัวช้าๆ พลันนั้นพลั