Mag-log in“คนหนึ่งยึดมั่นในคำสัญญา…จนไม่เคยคิดจะลืม ส่วนอีกคน…กลับปล่อยให้ทุกอย่างเลือนหายไป พร้อมกับคำพูดและคำสัญญาที่เคยให้ไว้”
view more“ รสา รอพี่น่ะ พี่ไปเรียนไม่นานหรอก แล้วจะรีบกลับมาหาน้อง” ชายหนุ่มให้คำสัญญากับเด็กสาวตรงหน้าด้วยความหนักแน่น ว่าตัวเองจะไปเรียนและรีบกลับมาหาเธอ ขอให้เธอรอเขา….
แต่สีหน้าและแววตาของเด็กสาวมีแต่ความกังวล ใช่แล้ว… เธอแค่รู้สึกกลัว กลัวว่าถ้าพี่เขาไปอยู่ที่นู้นแล้วจะลืมเธอคนนี้ กลัวเขาไปรักคนอื่น และทิ้งเธอให้รออยู่ฝ่ายเดียว “ พี่จะไม่ลืมรสาใช่ไหม” เด็กสาวถามชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องการความชัดเจนจากคนตรงหน้า อย่างน้อยมันก็จะช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง “พี่จะลืมรสาได้ยังไงกัน พี่รักรสาน่ะ โตขึ้นเราแต่งงานกันโอเคไหม” "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ รสาไม่เชื่อใจพี่หรอ งั้นพี่ขอให้พ่อกับแม่และคุณลุงคุณป้า เป็นพยานถ้าพี่เรียนจบเมื่ิอไรเราจะแต่งงานกันทันที ทีนี้น้องเชื่อใจพี่ได้หรือยัง " ชายหนุ่มไม่รู้จะทำยังไงให้คนเป็นน้องเชื่อใจตน และคิดว่าการให้ผู้ใหญ่รับรู้ถึงความต้องการของเขาในอนาคต มันเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด และอีกอย่างคนตัวเล็กจะได้ไม่กังวล “ ค่ะ รสาจะแต่งงานกับพี่รุจค่ะ ” “ งั้นตอนนี้พี่จะขอเราเป็นแฟนก่อนน่ะ รสาตกลงเป็นแฟนกับพี่ก่อนน่ะๆๆๆ ถือว่าพี่จองรสาแล้ว” “ก็ได้ค่ะ รสาจะเป็นแฟนกับพี่รุจ” ชายหนุ่มหยิบของสำคัญในกระเป๋ากางเกงออกมาให้หญิงสาว เขาตั้งใจทำมันเพื่อมอบให้กับเธอโดยเฉพาะ เพราะเป็นสร้อยที่มีเส้นเดียวในโลก เขาตั้งใจออกแบบไม่ให้เหมือนใคร เพราะมันมีตัวอักษรชื่อเขาและเธอสลักอยู่ด้วยกัน "นี้คือสร้อยที่พี่ตั้งใจทำให้รสา อย่าทำหายละ เพราะพี่จองเราด้วยสร้อยเส้นนี้ ถ้ากลับมาพี่จะเปลี่ยนจากสร้อยเป็นแหวนนะคับ ถ้ารสาคิดถึงพี่ก็มองสร้อยเส้นนี้ไปก่อนนะ พี่จะอยู่ข้างๆน้องเสมอ" "ขอบคุณนะคะพี่รุจ รสาจะเก็บรักษาสร้อยเส้นนี้ให้ดีที่สุด" หลังจากนั้นชายหนุ่มก็สวมสร้อยให้คนตรงหน้า " สวยมากเลยค่ะ รสาจะรักษาสร้อยเส้นนี้เท่าชีวิตเลย" “ ต่อไปนี้รสาเป็นแฟนของพี่แล้วน่ะ ห้ามให้ใครจีบรสาเด็ดขาด ถ้ามีคนมาจีบบอกเขาว่ามีแฟนแล้ว เข้าใจไหม เด็กดี.....” “หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะรักใครนอกจากคนตรงหน้าอยู่แล้ว”“สวัสดีครับคุณลุง น้องเป็นยังไงบ้างครับ” “ใจคอจะไม่ถามหน่อยหรอว่าลุงเป็นยังไง รับสายบุ๊บก็ถามแต่น้องเลยน่ะ” ท่านอดแซวชายหนุ่มไม่ได้ มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง จะถามถึงลูกสาวของท่านก่อนเสมอ คริสเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมของท่าน และครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกันก็ตอนที่ไปงานศพของเพื่อนนั้นก็คือพ่อของเจ้าคริส หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนกระทั่งวันที่รสาประสบอุบัติเหตุที่มหาวิทยาลัยและได้เจ้าคริสนี่แหละที่ช่วยไว้ ตอนนั้นท่านจำเด็กคนนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำเพราะเขาโตขึ้นจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย จนเจ้าคริสเข้ามาแนะนำตัวถึงได้จำได้ “ฮ่าๆๆ ผมรู้ว่าคุณลุงสบายดีครับ แต่ผมเป็นห่วงน้องมากกว่า” “จ้าๆๆ ลุงจะโทรมาบอกว่าตอนนี้น้องโสดแล้วน่ะและไม่มีพันธะกับใครทั้งนั้น ทุกอย่างจบแล้ว เผื่อใครแถวนี้อยากจะมาเป็นลูกเขยของลุงน่ะ เพราะลุงเองก็ชอบเด็กที่มันใจถึง... แบบว่าเดินมาบอกชอบลูกสาวของลุงอะไรแบบนี้ ” “คุณลุงอย่าแซวผมสิครับ ก็ผมรักของผมมานานแล้ว... ผมก็อยากดูแลน้อง ถึงแม้น้องจะไม่รู้ก็เถอะ” ใช่แล้ววันนั้นเขาเดินเข้าไปบอกคุณลุงว่าเขาคือใครและเขายอมร
หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว แม่ของรสาก็หันมามองหน้าลูกสาวตัวเอง เพราะคนเดียวที่เธอเป็นห่วงมากที่สุดในตอนนี้ก็คือลูก “รสา.... ลูกโอเคไหม” น้ำเสียงและแววตาที่ส่งไปให้ลูกนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น “รสาไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณแม่ รสาเริ่มทำใจได้บ้างแล้ว...ตอนนี้รสาอาจจะลืมเขาไม่ได้ทันที แต่รสาจะพยายามค่ะคุณแม่ คนไม่รักต่อให้เราจะรั้งเขามากแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันรัก ดังนั้นรสาจะพยายามตัดเขาออกไปจากชีวิตให้ได้ค่ะ” “เก่งมากลูก แค่นี้ลูกสาวของแม่ก็เก่งมากแล้ว ในเมื่อเขาไม่รักก็ไม่เป็นไรลูก เราอย่าไปให้ค่ากับคนที่เขาไม่ให้ค่ากับเราเลยน่ะ แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะเจอคนที่รักลูกจริงๆโดยที่หนูไม่ต้องพยายาม” “ตัวแม่เองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เคยบอกว่ารักลูกมาก ถึงขนาดเอ่ยปากขอหมั้นหมายไว้ก่อนเพราะกลัวว่าจะมีผู้ชายคนอื่นมาแย่งลูกไป แต่กลับเป็นตัวเขาสะเองที่นอกใจและไม่ซื่อสัตย์ คนเราดูหน้าแต่ไม่รู้ใจจริงๆ” “เอาล่ะๆ พ่อว่าพวกเราอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยน่ะ เราควรเอาเวลาไปฉลองกันดีกว่า อย่างน้อยการที่เราได้เอาคนไม่ดีออกไปจากชีวิต มันย่อมเป็นเรื่องที่ดี” “จริงด้วยค่ะ คุณพ่อ....” “รสาลูก.
“แปดปีตีเป็นเลขกลมๆแปดสิบล้านละกันค่ะ ส่วนของหมั้นรสาจะไม่คืนเพราะรสาไม่ได้ทำผิดสัญญา” “รสา......” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอด้วยความอึ้งเพราะเขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะเรียกค่าเสียเวลาเป็นเงินที่มากขนาดนี้ “หึ... รสาเคยบอกคุณแล้วไง ว่าความเจ็บปวดของรสามันมีราคาที่ต้องจ่าย กล้าที่จะทำผิดก็ต้องกล้าที่จะรับผลของมันนะคะคุณอติรุจ อีกอย่างคุณจะได้จำเอาไว้เป็นบทเรียนว่าอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก” “นี่เธอ!! มันจะไม่มากเกินไปหรอห่ะ!! ... ตั้งแปดสิบล้าน บ้าไปแล้ว ตัวเองเลือกที่จะรอเอง มันไม่มีใครโง่เหมือนเธอหรอกน่ะ ที่ยอมรอผู้ชายตั้งแปดปี แล้วแบบนี้จะมาโทษรุจได้ยังไง” หญิงสาวที่เป็นแฟนอติรุจพอได้ฟังในสิ่งที่คู่หมั้นของแฟนตัวเองเรียกร้อง เธอลืมตัว…ว่าตัวเองต้องรักษาภาพลักษณ์กับพ่อแม่ของแฟน เธอต่อว่ารสาต่อหน้าทุกคนด้วยอารมณ์โกรธ เพราะเงินที่ผู้หญิงคนนั้นเรียกมามันเยอะมาก เธอไม่ยอมแน่นอน ไอ้เงินนั้นมันต้องเป็นของเธอที่เป็นแฟนและว่าที่ภรรยาในอนาคตของเขาสิ “เพี้ยะ” ในที่สุดคุณผกามาศแม่ของชายหนุ่มก็ทนไม่ไหวกับสิ่งที่แฟนของลูกชายพูดออกมา อันที่จริงมันเป็นเรื่องในครอบครัวถ้าหล่อ
Part.อติรุจ "รุจค่ะ คุณอย่าขับรถเร็วนักสิคะ พีชไม่ชอบความเร็วคุณก็รู้" " พีช!! คุณก็เห็นนี่ว่าตอนนี้เราเลทมาเกือบชั่วโมงแล้ว เราจะไปพบผู้ใหญ่น่ะพีช เราไปช้าแบบนี้คุณคิดว่าพวกท่านจะมองเราสองคนยังไง " " ไม่เห็นเป็นไรเลยนิค่ะ เราก็บอกพวกท่านไปว่ารถติดก็ได้นิ" " (.......) " เมื่อเห็นว่าคนเป็นแฟนเงียบไป หญิงสาวก็รู้ได้ในทันทีว่าเขานั้นโกรธเธอแน่นอน เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนตรงต่อเวลามากๆเขาซีเรียสกับเรื่องนี้มาตลอด แต่วันนี้เธอก็แค่อยากแสดงให้ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่า รุจไม่ได้ให้ความสำคัญกับหล่อนและครอบครัวของหล่อนเลย เพราะคนที่รุจเลือกคือเธอคนนี้ต่างหาก "โอเคๆ พีชขอโทษนะคะรุจ ขอโทษๆๆน๊าา ~" "ถ้าคุณไม่มัวแต่ลีลาเลือกเสื้อผ้าซ้ำๆเราคงไปถึงตั้งนานแล้ว" "พีชขอโทษแล้วไงคะ พีชผิดเอง พีชขอโทษ" ตอนนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดมาก ผมบอกเธอตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้เราต้องเข้าไปพบผู้ใหญ่ตอนสิบโมง เธอก็เอาแต่ลีลา ซึ่งผมไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงทำแบบนี้ เพราะผมรู้ดีว่าพ่อตัวเองไม่ชอบคนผิดเวลา ท่านค่อนข้างซีเรียสกับเรื่องนี้มาก แม้แต่นาทีเดียวท่านก็โกรธ เวลาเกื