แก้วตา ดวงใจ

​ในคืนที่ฟากฟ้าเหนือลมพัดแรงจนยอดมะพร้าวเอนลู่ สายฝนกระหน่ำซัดหลังคาสังกะสีของบ้านไม้ริมคลองแสนยากจนในจังหวัดสมุทรสงคราม แสงไฟจากตะเกียงดวงน้อยสั่นไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านร่องไม้กระดาน เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของ ‘อุบล’ หญิงสาวผู้เป็นแม่ ดังระงมสลับกับเสียงฟ้าร้อง ‘มิ่ง’ ผู้เป็นสามีเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวายใจ มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานสวนพนมเข้าหากัน สวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้เมียและลูกในท้องแคล้วคลาดปลอดภัย

​"อึดใจเดียวนะแม่มิ่ง! เด็กโผล่หัวออกมาแล้ว!" เสียงหมอตำแยประจำหมู่บ้านร้องบอกอย่างตื่นเต้น

​ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงทารกร้องไห้จ้าแหวกเสียงสายฝนดังลั่นไปทั่วบริเวณ หมอตำแยอุ้มทารกน้อยที่ตัวแดงก่ำ ผิวพรรณเต่งตึง และมีเสียงร้องอันทรงพลังออกมาเช็ดตัว มิ่งรีบถลันเข้าดูด้วยความดีใจ "ลูกสาวพ่อ... แข็งแรงเหลือเกิน" หมอตำแยยิ้มพลางส่งเด็กน้อยให้มิ่งอุ้ม "คนพี่คลอดง่ายแท้ๆ ตัวใหญ่ สมบูรณ์ดีมาก" มิ่งตั้งชื่อให้ลูกสาวคนโตในทันทีว่า "แก้วตา" เพราะเธอคือสิ่งล้ำค่าที่ส่องสว่างในใจของพ่อและแม่

​ทว่า ความยินดีกลับคงอยู่ได้ไม่นาน เมื่ออุบลเริ่มร้องครางอีกครั้งด้วยความทรมาน หน้าท้องของเธอยังคงนูนเด่น "หมอ! ยังมีอีกคน! ท้องแฝด!" หมอตำแยตาเบิกกว้าง รีบหันกลับไปทำคลอดอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้สถานการณ์กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่อุบลต้องเค้นแรงเฮือกสุดท้าย ทารกคนทีสองคลอดตามออกมาด้วยความยากลำบาก

​เมื่อร่างของทารกน้อยคนที่สองปรากฏสู่สายตา ทุกคนในห้องถึงกับเงียบกริบ เด็กหญิงคนน้องตัวซีดเซียว ขนาดตัวเล็กกว่าพี่สาวเกือบครึ่งหนึ่ง และไม่มีเสียงร้องไห้ หมอตำแยต้องรีบตบก้นเบาๆ อยู่หลายครั้ง จนกระทั่งมีเสียงร้องแผ่วเบาคล้ายเสียงลูกแมวครางออกมา มิ่งมองดูลูกสาวคนเล็กที่นอนหายใจรินรี่อยู่ในอ้อมกอดของแม่ด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ ร่างกายของเด็กคนนี้ช่างดูบอบบางเหลือเกิน ราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ มิ่งประคองมือน้อยๆ นั้นไว้แล้วกระซิบข้างหูเด็กหญิงตัวน้อยว่า "เจ้าหนูน้อย... เจ้าคือ ดวงใจ ของพ่อนะ ลูกต้องอยู่กับพ่อกับแม่นะลูก"

​นับจากคืนนั้น สองชีวิตที่เกิดจากครรภ์เดียวกันแต่กลับมีชะตากรรมที่แตกต่างก็ได้เริ่มต้นขึ้น แก้วตาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเป็นทารกที่กินอิ่มนอนหลับง่าย ร่างกายอวบอ้วนและแทบจะไม่เคยเจ็บป่วย ในขณะที่ดวงใจต้องเข้าออกสถานีอนามัยเป็นว่าเล่นด้วยอาการไข้และภูมิแพ้ ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ความแตกต่างของทั้งสองก็เด่นชัดราวกับกลางวันและกลางคืน

​เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนกระทั่งฝาแฝดทั้งสองอายุได้เจ็ดขวบ เข้าสู่วัยประถมศึกษาปีที่ 1 บ้านริมคลองในยามเช้าจะเต็มไปด้วยความสดใสและวุ่นวาย แก้วตาในชุดนักเรียนสีขาวกระโปรงน้ำเงิน มักจะวิ่งนำหน้าออกไปก่อนเสมอ เธอเป็นเด็กหญิงที่มีพลังล้นเหลือ ชอบวิ่งเล่นซุกซน ปีนป่ายต้นมะม่วงหลังบ้าน และมักจะมีแผลถลอกปอกเปิกที่เข่ากลับมาอวดแม่เสมอ ร่างกายของแก้วตาสูงใหญ่และมีผิวสีน้ำผึ้งจากการตากแดดตากลม

​ตรงกันข้ามกับดวงใจอย่างสิ้นเชิง ดวงใจเดินก้าวตามพี่สาวช้าๆ ผิวของเธอขาวซีด ดวงตาหวานซึ้งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนล้า ร่างกายของดวงใจผอมบางและมักจะมีอาการไอค่อกแค่กอยู่เสมอ ในขณะที่แก้วตาชอบใช้เวลาอยู่นอกบ้าน ดวงใจกลับชอบนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอน นั่งอ่านหนังสือนิทานและสมุดภาพอย่างเงียบๆ เธอมักจะใช้เวลาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรได้เป็นวันๆ

​เมื่อผลการเรียนเทอมแรกประกาศออก ความแตกต่างทางสติปัญญาก็ปรากฏชัด ดวงใจสอบได้อันดับที่ 1 ของชั้นเรียน ครูประจำชั้นชื่นชมในความจำอันแม่นยำและความเฉลียวฉลาดของเธอ ส่วนแก้วตานั้น สอบได้เกือบเกลียดบ๊วยของห้อง เธอมักจะกุมขมับทุกครั้งที่เห็นตัวเลขคณิตศาสตร์ หรือเวลาที่ต้องคัดลายมือ แก้วตารู้สึกเบื่อหน่ายการนั่งนิ่งๆ เป็นที่สุด

​"แก้วตา ทำไมเลขข้อง่ายๆ แบบนี้ลูกยังทำไม่ได้ล่ะ" อุบลเอ่ยถามพลางถอนหายใจขณะตรวจการบ้านของลูกสาวคนโต แก้วตาทำหน้ามุ่ย "หนูไม่ชอบตัวเลขเลยค่ะแม่ มันลอยไปลอยมาในหัวหนูเต็มไปหมด ไม่เหมือนลูกมะม่วงบนต้นเลย หนูไปสอยแปดลูก ก็รู้ว่ามีแปดลูก แต่ในกระดาษมันงงไปหมด"

​ดวงใจที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มบางๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้พี่สาว "พี่แก้วตา เดี๋ยวใจช่วยสอนให้เองนะ ใจเข้าใจที่ครูพูดหมดเลย" แก้วตามองหน้าน้องสาว แม้ในใจจะรู้สึกอิจฉานิดๆ ที่น้องเรียนเก่งกว่า แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่จริงใจและแววตาที่เต็มไปด้วยความรักของดวงใจ ความขุ่นมัวในใจของแก้วตาก็มลายหายไป เธอเอามือยีหัวน้องสาวเบาๆ "ขอบใจนะดวงใจน้อยของพี่ แต่ตอนนี้เธอต้องกินยาแก้ไอก่อนนะ เสียงไอของเธอทำให้พี่ไม่มีสมาธิเลย" ความต่างในเรื่องความสามารถและร่างกายไม่ได้ทำให้ทั้งสองห่างเหินกัน แต่กลับกลายเป็นจิ๊กซอว์ที่เติมเต็มให้แก่กันและกัน

​บ่ายวันเสาร์หนึ่งในฤดูร้อน อากาศภายนอกร้อนอบอ้าวเกินกว่าปกติ ต้นแก้วที่พ่อปลูกไว้หน้าบ้านกำลังออกดอกสีขาวสะพรั่งและส่งกลิ่นหอมอบอวล แก้วตาวิ่งเล่นจับตั๊กแตนอยู่แถวพุ่มไม้ แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องเรียกด้วยความตกใจมาจากบนบ้าน แก้วตารีบทิ้งกระป๋องใส่ตั๊กแตนแล้ววิ่งขึ้นเรือนไปทันที

​ภาพที่เห็นคือดวงใจนอนซมอยู่บนฟูก ใบหน้าเนียนขาวบัดนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้ ลมหายใจเข้าออกสั้นและถี่รัว อุบลกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามเนื้อตัวของดวงใจซึ่งร้อนจัดราวกับเปลวไฟดวงน้อยๆ ดวงใจลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตา เธอกำลังทรมานจากโรคปอดบวมที่กำเริบขึ้นมาเฉียบพลัน

​"แม่คะ... หนูไม่อยากไปโรงพยาบาลแล้ว หนูเบื่อกลิ่นยา หนูเบื่อเข็มฉีดยา" ดวงใจสะอื้นไห้ เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน "ทำไมหนูต้องเกิดมาอ่อนแอแบบนี้ หนูเป็นภาระของพ่อกับแม่ ของพี่แก้วตาด้วย ถ้าไม่มีหนู ทุกคนคงสบายกว่านี้"

​คำพูดของน้องสาวคนเล็กทำให้แก้วตารู้สึกเหมือนมีมีดมากรีดที่หัวใจ เด็กหญิงวัยสิบขวบที่เคยร่าเริงและคิดแต่เรื่องสนุก คุกเข่าลงข้างฟูกนอนของน้องสาวทันที เธอคว้ามือน้อยๆ ที่แห้งผากและสั่นเทาของดวงใจมาศิโรราบไว้ที่หน้าผากของตัวเอง น้ำตาที่แก้วตาไม่ค่อยจะยอมเสียให้ใคร บัดนี้ไหลพรากออกมาเป็นสาย

​"ดวงใจ... พูดอะไรแบบนั้น!" แก้วตาตะโกนบอกเสียงสั่นเครือ "ฟังพี่นะดวงใจ เธอต้องอดทนและต่อสู้แก้นะ เธอคือน้องสาวและเป็นดวงใจของพี่ เธอไม่ใช่แค่ฝาแฝดของพี่ แต่เธอคือดวงใจน้อยๆ ของพี่ น้องสาวที่พี่รักที่สุดในโลก! ยินดีด้วยซ้ำที่พี่แข็งแรง พี่จะแบ่งความแข็งแรงของพี่ไปให้เธอเอง ถ้าเธอเดินไม่ไหว พี่จะอุ้มเธอ ถ้าเธอเหนื่อย พี่จะเป็นลมหายใจให้เธอเอง ห้ามพูดว่าตัวเองเป็นภาระอีกเด็ดขาดนะ!"

​ดวงใจมองหน้าพี่สาว แววตาของแก้วตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คำพูดที่ออกจากปากพี่สาวฝาแฝดเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งเหี่ยวของดวงใจให้กลับมามีพลังอีกครั้ง อุบลที่ยืนมองอยู่ข้างหลังถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอเข้ามากอดลูกสาวทั้งสองไว้แน่น ภายใต้ร่มเงาของกลิ่นดอกแก้วที่โชยมาตามลม สัญญาระหว่างสายเลือดฝาแฝดได้ถูกจารึกไว้ในใจของทั้งสองอย่างแน่นหนา