คำสัญญา

“ รสา​ รอพี่น่ะ​ พี่ไปเรียนไม่นานหรอก​ แล้วจะรีบกลับมาหาน้อง” ชายหนุ่มให้คำสัญญา​กับเด็กสาวตรงหน้าด้วยความหนักแน่น​ ว่าตัวเองจะไปเรียนและรีบกลับมาหาเธอ​ ขอให้เธอรอเขา….

แต่สีหน้าและแววตาของเด็กสาวมีแต่ความกังวล​ ใช่แล้ว… เธอแค่รู้สึกกลัว​ กลัวว่าถ้าพี่เขาไปอยู่ที่นู้นแล้วจะลืมเธอคนนี้​ กลัวเขาไปรักคนอื่น​ และทิ้งเธอให้รออยู่ฝ่ายเดียว “ พี่จะไม่ลืมรสาใช่ไหม” ​ เด็กสาวถามชายหนุ่ม​ตรงหน้า​ ด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องการความชัดเจนจากคนตรงหน้า​ อย่างน้อยมันก็จะช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

“พี่จะลืมรสาได้ยังไงกัน​ พี่รักรสาน่ะ​ โตขึ้นเราแต่งงานกัน​โอเคไหม”

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ​ รสาไม่เชื่อใจพี่หรอ​ งั้นพี่ขอให้พ่อกับแม่​และคุณลุงคุณป้า​ เป็นพยานถ้าพี่เรียนจบเมื่ิอไรเราจะแต่งงานกันทันที​ ทีนี้น้องเชื่อใจพี่ได้หรือยัง​ " ชายหนุ่มไม่รู้จะทำยังไงให้คนเป็นน้องเชื่อใจตน​ และคิดว่าการให้ผู้ใหญ่​รับรู้ถึงความต้องการของเขาในอนาคต​ มันเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด​ และอีกอย่างคนตัวเล็กจะได้ไม่กังวล

“ ค่ะ​ รสาจะแต่งงานกับพี่รุจค่ะ​ ”

“ งั้นตอนนี้พี่จะขอเราเป็นแฟนก่อนน่ะ​ รสาตกลงเป็นแฟนกับพี่ก่อนน่ะ​ๆๆๆ ถือว่าพี่จองรสาแล้ว​”

“ก็ได้ค่ะ​ รสาจะเป็นแฟนกับพี่รุจ”

ชายหนุ่มหยิบของสำคัญในกระเป๋า​กางเกงออกมาให้หญิงสาว​ เขาตั้งใจทำมันเพื่อมอบให้กับเธอโดยเฉพาะ​ เพราะเป็นสร้อยที่มีเส้นเดียวในโลก​ เขาตั้งใจออกแบบไม่ให้เหมือนใคร​ เพราะมันมีตัวอักษร​ชื่อเขาและเธอสลักอยู่ด้วยกัน​ "นี้คือสร้อยที่พี่ตั้งใจทำให้รสา​ อย่าทำหายละ เพราะพี่จองเราด้วยสร้อยเส้นนี้​ ถ้ากลับมาพี่จะเปลี่ยนจากสร้อยเป็นแหวนนะคับ​ ถ้ารสาคิดถึง​พี่ก็มองสร้อยเส้นนี้ไปก่อนนะ​ พี่จะอยู่ข้างๆน้องเสมอ"

"ขอบคุณ​นะคะพี่รุจ​ รสาจะเก็บรักษา​สร้อยเส้นนี้ให้ดีที่สุด" หลังจากนั้นชายหนุ่มก็สวมสร้อยให้คนตรงหน้า​

" สวยมากเลยค่ะ​ รสาจะรักษา​สร้อยเส้นนี้เท่าชีวิตเลย"

“ ต่อไปนี้รสาเป็นแฟนของพี่แล้วน่ะ​ ห้ามให้ใครจีบรสาเด็ดขาด​ ถ้ามีคนมาจีบบอกเขาว่ามีแฟนแล้ว​ เข้าใจไหม​ เด็กดี.....”

“หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ​ เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะรักใครนอกจากคนตรงหน้าอยู่แล้ว​”