Novel-novel oleh Little_nem

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้คนที่กำลังเหม่อลอยคิดถึงอดีตหลุดออกมาจากภวังค์ เขาหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่ตอนนี้บ่งบอกว่าเป็นเวลาเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนที่มาเคาะคือใคร แต่เขาก็ลุกขึ้นเพื่อไปเปิดประตู เอี๊ยด!! ทันทีที่เปิดประตูเขาก็ได้ยินเสียงร้องอวยพรวันเกิดให้ตัวเอง จากผู้หญิงตัวเล็กๆตรงหน้า ที่ตอนนี้เธอใส่ชุดนอนและกำลังถือเค้กอยู่ "แฮปปี้เบิร์ดเดย์....ทูยู แฮปปี้เบิร์ด....เดย์ แฮปปี้เบิร์ด....เดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์....ทูยู" เสียงร้องเพลงวันเกิดทำให้ชายหนุ่มน้ำตาคลอ เพราะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยินใครร้องเพลงแบบนี้ให้ตัวเอง "แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะพี่คริส....อธิษฐานสิคะ แล้วก็เป่าเค้ก" รสาบอกคนตรงหน้าที่ยืนอึ้งด้วยรอยยิ้มสดใส เธอเข้าใจแล้วที่ป้ามลบอกว่าเขาไม่ได้ฉลองวันเกิดของตัวเองมานาน "ครับ" หลังจากนั้นเขาก็อธิษฐานแล้วก็เป่าเค้กตรงหน้า และเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความตื้นตันใจ "ขอบคุณนะครับรสา ที่ทำให้พี่ได้สัมผัสมันอีกครั้ง" "ค่ะ...ว่าแต่พี่คริสจะไม่ให้รสาเข้าห้องหน่อยหรอค่ะ รู้ไหมยืนนานๆมันเมื่อยน่ะ" "ครับๆ เข้ามาเลย รสาวางเค้กตรงโต๊ะนั้นก็ได้ครับ จะได้นั่งด

@เช้าวันต่อมา หลังจากที่กินข้าวเช้ากันเสร็จ ชายหนุ่มก็ขอตัวออกไปทำงานตามปกติ แต่วันนี้ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่นั่งข้างๆเขามีอาการเลิ่กลั่กเป็นพิเศษ บางครั้งก็หันไปกระซิบกระซาบกับเหล่าแม่บ้าน โดยพวกเธอไม่รู้เลยว่าทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มทั้งสิ้น เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่ทัก เพราะคิดว่าผู้หญิงน่าจะนัดแนะกันตามประสาสาวๆ เขาควรที่จะให้เวลาส่วนตัวกับพวกเธอบ้าง "พี่จะออกไปทำงานแล้วนะครับ" เขาเอ่ยบอกคนข้างๆอย่างเช่นทุกวันด้วยรอยยิ้ม การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากคนที่เป็นสามีภรรยากันเลย "โอเคค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ" "ครับ อยู่บ้านกับพี่ๆเขาก็อย่าซนล่ะ" "พี่คริส!!...ดูพูดเข้า รสาไม่ใช่เด็กแล้วนะ " "ครับๆ ไม่เด็กก็ไม่เด็ก" คล้อยหลังชายหนุ่มออกไปไม่นาน ทุกคนต่างก็พากันถอนหายใจ "เฮ้อ....คุณคริสออกไปสักที งั้นแจนกับนุ่นจะออกไปตลาดแล้วนะจ๊ะ" "นี่คือรายการที่รสาอยากได้นะคะ ส่วนนี่ค่ะเงินสำหรับซื้อของค่ะ" "โห...ทำไมให้เงินเยอะจังเลยจ้ะคุณรสา ตั้งสามพันแนะ" "เอาไปเถอะค่ะเผื่อไว้ ส่วนที่เหลือถ้ามีขนมอะไรอร่อยๆก็ซื้อกลับมาด้วยนะคะ ซื้อเยอะๆเลย วันนี้รสาเลี้ยงเอง" "ได้เลยค่ะ พวกเราจะร

วันเวลาผ่านไปจนตอนนี้เกือบสามสัปดาห์แล้วที่หญิงสาวมาอยู่ที่ไร่เพียงรัก​ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่ว่าจะเป็นคนรอบข้างหรือธรรมชาติ​ทุกอย่างดีไปหมด ถ้าต้องกลับไปกรุงเทพเธอต้องคิดถึงที่นี่มากแน่ๆ​ และก็คงจะคิดถึงเจ้าของไร่เพียงรักด้วย​ เพราะทุกวันนี้เธอชินกับการมีเขาอยู่ข้างๆ ช่วงหลังๆเธอไม่ค่อยได้เข้าไปที่ไร่กับพี่คริส​แล้ว เพราะเธอต้องมาดูแลคาเฟ่ที่กำลังจะเปิดตัวในเร็วๆนี้​ เธอกับพี่คริสไปหาซื้ออุปกรณ์​ทุกอย่างมาจนครบ ตอนนี้คาเฟ่ก็เสร็จไปแล้วเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์​ ​ส่วนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์​ก็เป็นเรื่องเมนูอาหารที่จะวางขายในร้าน พวกสูตรขนมและน้ำผลไม้ต่างๆซึ่งเธอคงต้องใช้เวลาคิดและศึกษาข้อมูลเพิ่ม เธอแพลนไว้ว่าถ้ากลับไปกรุงเทพจะลงสมัครคอร์สเรียนสั้นๆเกี่ยวกับการทำขนม เวลาที่เธอมาดูแลคาเฟ่​ก็จะมีป้ามลคอยอยู่เป็นเพื่อนเพราะเป็นคำสั่งจากพี่คริส​ เนื่องจากเขาต้องเข้าไปทำงานที่ไร่และไม่อยากให้เธออยู่ที่ร้านคนเดียว​ จึงให้ป้ามลมาอยู่ด้วย “พอตกแต่งเสร็จมันสวยมากจริงๆ​ ข้างนอกว่าสวยแล้วพอเข้ามาดูข้างในก็สวยไม่แพ้กันเลย แบบนี้มีเธอคาเฟ่ต้องขายดิบขายดีแน่นอนเลย

"รสายินดีและเต็มใจค่ะ พอมาคิดๆดูแล้วมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด พี่คริสนะรู้จักรสาดีและรู้เรื่องของรสาหมดทุกอย่างเลยแม้แต่เรื่องความฝันพี่ยังรู้ ขณะเดียวกันรสาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลยสักนิด ถ้าพี่คริสไม่เล่ารสาก็คงไม่รู้อะไร เพราะฉะนั้นรสาก็อยากรู้จักพี่บ้าง...มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยที่เราจะทำเพื่อคนที่เรารักนิคะ " "รสาไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่รอให้พี่มาเอาใจฝ่ายเดียว รสาเองก็อย่างเอาใจพี่เหมือนกัน...ที่สำคัญรสาอย่างอยู่เคียงข้างพี่ อยากเป็นที่พึ่งพิงในวันที่พี่คริสเหนื่อย ในวันที่พี่คริสลำบาก รสาอยากอยู่ข้างพี่เหมือนที่พี่อยู่ข้างๆรสาตลอดมา" "วันนี้มีอีกสิ่งหนึ่งที่รสาตอบตัวเองได้ คือรสามั่นใจว่าตัวเองรักพี่คริส รักแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน...รักต่อให้พี่คริสจะอยู่ในโหมดไหนก็ตาม และก็รักถึงพี่จะไม่ได้ใส่สูทแต่งตัวหล่อก็ตาม เพราะแต่งตัวธรรมดาๆแบบนี้มันก็ทำให้ใจของรสาเต้นแรงมากๆแล้ว เพราะฉะนั้นพี่ไม่ต้องกังวลนะคะว่ารสาจะอายใครที่พี่แต่งตัวแบบนี้หรือเพราะพี่เป็นแค่คนทำงานในไร่ เพราะรสานะรับได้และก็ชอบที่พี่เป็นแบบนี้" ผมนั่งฟังในสิ่งที่รสากำลังพูด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้

"เป็นไงบ้างครับไร่ของพี่ รสาคิดว่าพี่ควรเพิ่มอะไรไหม" ชายหนุ่มหันมาถามหญิงสาวข้างกายซึ่งเธอเดินตามเขาไปตลอดทาง ไม่ว่าเขาจะหยิบจับอะไรเธอก็จะเข้ามาช่วยทุกอย่าง เผลอเมื่อไรเธอก็จะวิ่งไปช่วยคนงานคนนั้นทีคนนี้ทีโดยไม่บ่นหรือหงุดหงิดให้เห็นเลยสักนิด แม้ว่าอากาศจะร้อนก็ตาม แถมเธอยังถามทุกอย่างที่สงสัย บ่งบอกได้ว่าเธอสนใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาบอกหรืออธิบายไป แค่นี้เขาก็รู้สึกดีมากๆแล้ว รู้สึกว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิด รสาเหมาะสมที่จะมาเป็นนายหญิงของไร่เพียงรักที่สุด เพราะเธอเข้ากับคนงานได้ง่ายและไม่มีท่าทีรังเกียจ ทางด้านคนงานต่างก็ชมว่านายหญิงของพวกเขาน่ารักและเป็นกันเองมาก เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน รสาเปิดใจและอยากเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาและสิ่งรอบๆตัวของเขา โดยที่เขาไม่ต้องร้องขอหรือขอร้องเลย มันไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะยอมทำแบบนี้ ยอมมาทำงานในไร่กับเขาทั้งที่รู้ว่าเหนื่อยแถมอากาศยังร้อนอีกด้วย จริงๆเธอไม่จำเป็นต้องทำมันด้วยซ้ำแต่รสาเลือกที่จะทำ เพื่อให้เขาและทุกๆคนเห็นว่าเธอพร้อมที่จะยืนเคียงข้างเขา จนชุดสวยๆที่เธอใส่เปื้อนดินไปหมดแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมันเลย เอาแต่ยิ้ม หัวเ

ปัง!! เสียงประตูห้องปิดลงด้วยความรีบร้อนจากฝีมือเจ้าของรสา เมื่อเข้ามาในห้องนอนตัวเอง เธอยังคงได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของพี่คริสที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง รสาวิ่งมาดูหน้าตัวเองในกระจก เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าหน้าเธอเห่อร้อนและมันคงแดงมากแน่ๆ อีกทั้งหัวใจดวงน้อยๆของเธอก็เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาเลย "โอ๊ย!! หน้าแดงจริงๆด้วย มิน่าล่ะพี่คริสถึงได้หัวเราะ " ตอนนั้นเธอทำตัวไม่ถูกนี่ ก็เธอยังไม่เคยโดนผู้ชายจูบเลยสักครั้ง เขาคือคนแรก "บ้าเอย!! หยุดเลยนะรสาหยุดคิดถึงมันสักที" ภาพที่เขาจูบธอยังคงฉายอยู๋ในหัวของเธอซ้ำๆ อีกทั้งมือของเธอยังคงจับปากตัวเองไม่เลิก ปากที่โดนเขาจูบซ้ำๆอย่างนุ่มนวล มันเป็นจูบแรกในชีวิตของเธอเลย ยอมรับว่าพี่คริสอ่อนโยนมาก อ่อนโยนจนทำให้เธอเคลิ้มกับสัมผัสที่เขามอบให้ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอเองก็ชอบสัมผัสของเขา ตอนนั้นเธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าพี่คริสจะกล้าขอแบบนี้ และเพราะว่าเขาให้เกียรติเธอ เธอจึงยินยอมให้เขาทำ ลึกๆแล้วเธอก็อยากรู้ด้วยแหละว่าเวลาคนรักกันจูบมันรู้สึกยังไง เธอเชื่อว่าถ้าตัวเองไม่อนุญาตพี่คริสไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด "แล้วพรุ่งนี้เราจะมองหน้าพี่คริสยังไงล

หลังจากวันนั้นที่เธอไปบ้านสวน ทุกวันนี้เรียกได้ว่าทุกๆ อาทิตย์เธอกับพี่ภูมิจะไปพักผ่อนที่นั่นตลอด เพราะมันทำให้รู้สึกดีและสดชื่นมากๆ ส่วนคุณย่าว่างเมื่อไรก็จะไปเกือบทุกครั้ง เพราะท่านเองก็ชอบบรรยากาศที่นั่นเช่นกัน ยิ่งมีมุมจิบชาส่วนตัวท่านก็ยิ่งชอบ “นันครับมาช่วยพี่เลือกแบบบ้านหน่อยสิครับ” ตอนนี้ผมอยู่ห้องรับแขกและกำลังเรียกภรรยาสุดสวยที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอน เพื่อมาเลือกแบบบ้านของเรา “บ้านอะไรหรอค่ะ หญิงสาวเดินเข้าไปหาผู้เป็นสามี ร่างตุ้ยนุ้ย ท่าทางการเดินเหมือนนกแพนกวินเรียกรอยยิ้มจากคนเป็นสามีได้เป็นอย่างดี “มานั่งบนตักพี่เร็ว” “หนักนะคะ ไหวหรอ” “ฮ่าๆๆ ไหวสิครับ มาเลือกบ้านของเรากันเถอะ” “พี่ภูมิจะซื้อหรอค่ะ” เธอหันไปห้ามเขาด้วยความสงสัย “ใช่ครับพี่อยากจะซื้อบ้านสักหลัง บ้านที่เป็นของเราเอง” “แล้วเรือนหอที่คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้ละคะ เรือนหอหลังนั้นยังไม่เคยไปอยู่เลย” “พี่ขายไปแล้วครับ มันเป็นของขวัญจากคุณพ่อคุณแม่ก็จริง แต่เราไม่เคยไปอยู่ที่นั่น และตอนนั้นที่เราแต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่าง แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันเพราะความรัก ดังนั้นบ้านที่จะเป็นของเรามันต้องเกิดจากความ

หลังจากที่เธอคุยกับพ่อเสร็จ ก็ชวนกันออกมาข้างนอก​ เพราะเธอรู้ว่าเมื่อสักครู่ทุกคนตั้งใจเปิดโอกาสให้เธอได้อยู่กับพ่อ “อยู่ทานข้าวกับพ่อก่อนนะลูก” เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันมานานแล้ว”​ “ได้สิคะ”​ “ตาภูมิพ่อขอบคุณ​เรามากๆเลยน่ะที่วันนี้พาน้องมาหาพ่อ​ ขอบคุณ​ที่ทำให้พ่อกับน้องได้มีโอกาสแบบนี้อีกครั้ง​และขอบคุณ​ที่เราดูแลน้องมาอย่างดี “ผมยินดีครับคุณพ่อ​ ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุดคือทำให้นันมีความสุขในทุกๆวันครับ”​ ฟรึ่บ....!! “จะทำอะไรละตาภูมิ”​ ตอนนี้ผมลงไปนั่งบนพื้น​ตรงหน้าท่าน​ ทำให้ทุกคนต่างก็ตกใจกับการกระทำของผม​ แต่ผมคิดดีแล้วครับ​ ว่าผมควรให้เกียรติ​ทั้งนันและพ่อของเธอ “ผมจะขอขมาคุณพ่อครับ​ ที่ผ่านมาผมทำร้ายจิตใจของนันมาโดยตลอดและบังคับนันสารพัด​ การกระทำของผมมันเลวมาก​ วันนี้ผมอยากขอโทษที่เคยทำร้ายลูกสาวของคุณพ่อครับ”​ ตอนนี้ผมกำลังขอขมาพ่อของนันอีกคน​ เพราะยังไงท่านก็เป็นพ่อของคนที่ผมรักดังนั้นผมควรทำสิ่งนี้เพื่อให้เกียรติ​คนที่ผมรักด้วย “ในเมื่อนันให้อภัยภูมิแล้ว​ พ่อเองก็เช่นกัน​ พ่อให้อภัยเรา​น่ะ ที่ผ่านมาไม่ใช่แค่เราที่ทำร้ายนัน​ แต่พ่อเองก็ทำร้ายนันเหมือนกัน​ ดังนั

“นี่มันอะไรกันค่ะป้าพร”​ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่เธอตกใจคือในบ้านมีแต่รูปภาพของเธอเต็มไปหมด​ รูปใหญ่กลางบ้านเป็นรูปของครอบครัวที่ถ่ายเมื่อตอนที่เธอเพิ่งคลอดมีเราสามคนพ่อแม่ลูก​และคุณย่าอยู่ด้วยกัน ในภาพทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข และมีรูปของเธอกับคุณแม่ที่เราเคยถ่ายก่อนที่ท่านจะเสียอีกหลายๆรูป​ “รูปของคุณหนูกับคุณผู้หญิง​ไงคะ​ สวยไหม​ค่ะ​ คุณผู้ชายตั้งใจทำมากเลยนะคะ”​ “ทำไมต้องติดรูปของนันเยอะขนาดนี้ด้วยค่ะ รูปพวกนี้ไปเอามาจากไหนกัน”​ “คุณท่านไปเอาที่บ้านคุณหญิงมาค่ะ​ ท่านแอบไปเอามาแล้วก็เอาไปอัดเก็บไว้เยอะมากๆ และสั่งให้พวกเราไปใส่กรอบเพื่อจะเอามาแปะผนังบ้าน​ ท่านบอกว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของคุณหนูและให้พวกเราทุกคนเตรียมความพร้อมเสมอ​ เผื่อวันใดที่คุณหนูมาที่นี่จะได้พร้อม​ และที่สำคัญคุณผู้ชายติดรูปคุณหนูไว้​ เพราะกลัวว่าวันหนึ่งถ้าตัวเองแก่ลงจะจำหน้าคุณหนูไม่ได้ค่ะ​ “ฮื่อๆๆๆ​ ทำไมคุณพ่อต้องทำขนาดนี้ด้วย”​ ตอนที่เธอเห็นภาพเหล่านั้น​ น้ำตาเธอก็ไหลลงมาแล้ว​ ยิ่งได้ฟังในสิ่งที่ป้าพรบอกก็ยิ่งทำให้เธอกลั้นเสียงร้องไม่ได้เลย​ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อทำเพื่อเธอข

หลังจากที่ไปเยี่ยมแม่เสร็จแล้ว​ พี่ภูมิก็พาฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง​ ตัวบ้านเป็นสีขาวสวยสะอาดตา​ รอบๆเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ให้ความรู้สึกสดชื่น​ มันคือบ้านสวนของพ่อเธอเอง​เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่น​ี่และเธอก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ภูมิรู้ได้ยังไงว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของท่าน​ ตอนแรกที่พี่ภูมิ​ชวนเธอมา​ ยอมรับว่าคิดมาก​ เพราะเรื่องนี้ไม่เคยมีอยู่ในความคิดของเธอเลย​ เพราะตั้งแต่วันที่มางานบวชของท่านเธอเองก็ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของท่านอีกเลย​ เราเหมือนต่างคนต่างอยู่ จนวันนี้ที่พี่ภูมิพูดถึงท่านมันทำให้เธอได้คิดตามคำพูดของเขา​และมันก็จริงอย่างที่พี่เขาว่า​ ตอนนี้เธอยอมรับว่าตัวเองมีความสุขมาก​ มีครอบครัวที่น่ารัก​สามีก็เอาใจเก่ง​ ทุกคนน่ารักกับเธอมาก​ แต่ลึกๆแล้วเธอยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ​ และสิ่งนั้นก็คือเรื่องของผู้เป็นพ่อนั่นเอง​ พอได้รู้จากพี่ภูมิว่าท่านสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง​ ใจของเธอใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร​ ลึกๆแล้วมันก็เป็นห่วง​เพราะท่านก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอ​ เธอไม่รู้หรอกว่าถ้าท่านรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นคุณตาจะดีใจไหม​ แต่วันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไปหาท่าน​

ตอนนี้พวกเราทุกคนมารวมตัวที่บ้านของคุณย่าและพี่ภูมิกำลังถือพานเพื่อขอขมากับคุณย่าที่เคยล่วงเกินและทำร้ายจิตใจของเธอ การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอกับคุณย่ารู้สึกดี ที่เขายังนึกถึงและยังเห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่​ เธอไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้เขาและคุณพ่อคุณแม่เตรียมตัวเพื่อจะมาขอขมากับผู้เป็นย่าด้วย​ “เอาล่ะๆๆ​ ตอนนี้ย่าว่าพวกเราทุกคนก็เข้าใจกันดีแล้ว​ก็อย่างที่ยัยนันได้บอกไว้​ ย่ากับยัยนันให้อภัยทุกคนและยกโทษ​ให้ทุกคน​ เพราะถัดจากนี้ไปพวกเราไม่อยากยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา​ ปล่อยให้มันเป็นบทเรียนของชีวิตไปน่ะ​ ย่าแค่หวังว่าต่อไปนี้ครอบครัวของเราจะมีแต่ความสุข​ ในเมื่อวันนี้ตาภูมิบอกว่ารักยัยนันหลานย่าจากใจจริง​ ย่าขอแค่ให้เราถนุถนอมน้องด้วยความรัก​ ไม่เข้าใจอะไรให้หันมาคุยกัน​ อย่าได้หันหลังให้กันอีก​ ช่วยทำให้หลานสาวของย่ามีความสุขตลอดไปก็พอ ย่าขอแค่นี้เราจะทำให้ย่าได้ไหม​ หื้มม”​ “ครับคุณย่า​ ผมขอรับปากด้วยชีวิตของผม​ ว่าผมจะทำให้นันมีความสุขตลอดไปครับ”​ “เห็นแบบนี้ย่าก็สบายใจ... ถึงตายก็ตายตาหลับแล้ว​ เพราะคนที่ย่าห่วงที่สุดตอนนี้มีคนดูแลแล้ว”​ “คุณย่าขา~~ อย่าพูดแบบนี้สิคะ​ คุณย่าต้อง

“นันโอเคไหม นั่งก่อนนะครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง อยากเป็นลมไหม” ตอนนี้สีหน้านันดูไม่ดีเลย ทำให้ผมอดกังวลไม่ได้ “หนูนัน.... ตาภูมิหนูนันเป็นอะไรทำไมหน้าซีดแบบนี้” ผู้เป็นแม่หันมาถามลูกชายว่าหญิงสาวเป็นอะไร มันเกิดอะไรขึ้น เพราะเธอเห็นสภาพลูกสะใภ้คือหน้าตาซีดเผือดจนน่าเป็นห่วง “นันเขากลัวเข็มครับแม่” “ถึงกับหน้าซีดเลยหรอเรา หื้ม... ไม่เคยเปลี่ยนเลยน่ะ ตั้งแต่เด็กยันโตกลัวจริงๆ กับเข็มเนี้ยะ มันก็เล็กนิดเดียวนะย่าว่า....เอานี่ยาดมกลิ่นนี้หลานชอบมันน่าจะทำให้สดชื่นกว่าอันที่ถืออยู่” “คุณย่าอ่า ไม่พูดแบบนี้สิคะ ถึงเข็มมันจะเล็กแต่มันคมมากเลยนะคะ ตอนนั้นนันเจ็บมากๆ เลย จะดึงแขนออกมาก็กลัว ดีน่ะที่มีพี่ภูมิอยู่ด้วย ไม่งั้นนันร้องไห้แน่เลย” “ดูพูดเข้า โตจนจะมีลูกแล้วยังกลัวอยู่อีก แล้วต่อไปถ้าต้องเอาลูกมาฉีดวัคซีนจะทำยังไงล่ะ แม่ยิ่งกลัวเข็มอยู่ด้วย” ผู้เป็นย่าได้ทีก็แซวหลานใหญ่เลย จนทุกคนยิ้มด้วยความเอ็นดู “ก็ให้พี่ภูมิจับลูกสิคะ... หรือไม่ก็ให้คุณย่าหรือคุณพ่อคุณแม่ช่วยจับเจ้าตัวเล็กก็ได้นิค่ะ ส่วนนันค่อยปลอบลูกที่หลัง” “ฮ่าๆๆๆ ช่างคิดนะเรา แล้วตอนนี้เราต้องรอทำอะไรอีกไหมตาภูมิ” “พี

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งและลมเย็นๆ พัดผ่านสวนหลังบ้าน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบดังเจื้อยแจ้วไปทั่วบริเวณเล็กๆ ที่ถูกจัดให้เป็นพื้นที่ปาร์ตี้เล็กๆสำหรับงานวันเกิดครบหนึ่งขวบของ “น้องรักษ์” ภูริศกำลังจัดลูกโป่งหลากสีติดกับซุ้มไม้ ขณะที่เอิงเอยยืนดูอยู่ข้างๆ พร้อมกล้องในมือ เธอถ่ายภาพสามีและลูกไปเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข “ยิ้มหน่อยค่ะคุณพ่อน้องรักษ์ น้องรักษ์ครับ....ยิ้มให้คุณแม่หน่อย” “ลูกพ่อครับ ยิ้มให้แม่หน่อยเร็ว” เขาแกล้งพูดเสียงสามเสียงสี่กับลูก ก่อนจะหอมแก้มนุ่มๆ ของลูกชายจนเจ้าตัวน้อยหัวเราะเสียงใส คุณหญิงอัมพรเดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญในมือ เธอยื่นให้หลานชายด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “สุขสันต์วันเกิดนะครับ หลานย่า ขอให้หนูเติบโตเป็นเด็กดี สุขภาพแข็งแรง ไม่ดื้อไม่ซนกับพ่อแม่นะลูก และเป็นที่รักของทุกคนเหมือนตอนนี้ ย่ารักหนูนะครับน้องรักษ์” ส่วนคุณภูบดินทร์และพ่อของเอิงเอยก็มีของขวัญมาให้เจ้าหลานชายไม่น้อยหน้ากันเลย เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี หลังจากนั้นทุกคนก็ช่วยกันจัดเตรียมอาหารและขนมอย่างกระตือรือ

ลานหน้าสำนักงานเขตยามสายอบอวลไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันธรรมดา เอิงเอยยืนเงียบๆข้างภูริศ มือของเธอถูกเขากุมไว้แน่น ไม่ใช่เพราะกลัวหลง แต่เพราะเขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ อีกทั้งยังมีพ่อแม่ของชายหนุ่มและพ่อของหญิงสาวเดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยาน​ให้ทั้งคู่ด้วย “ตื่นเต้นเหรอคะ” เธอแกล้งถามเบาๆ ขณะเดินเข้าไปในอาคาร “ครับ... ตื่นเต้นมาก” เขาตอบเสียงจริงจังแต่แฝงรอยยิ้มในน้ำเสียง “เราไม่จดครั้งแรกสักหน่อย” “แต่รอบนี้มันไม่เหมือนกันนะ​ รอบนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรักของเราสองคนและมันต้องดีที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุดครับ... เพราะตอนนี้พี่รู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิต” หญิงสาวยิ้มบางๆ หัวใจเธอเต้นแรงไม่แพ้เขาเลย​นี่ไม่ใช่แค่การลงชื่อในกระดาษหนึ่งแผ่น แต่มันคือการให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง​ บนพื้นฐานของความเข้าใจ เมื่อถึงคิว เจ้าหน้าที่เชิญทั้งคู่เข้าไปนั่ง ภูริศพยายามนั่งตัวตรงแต่ก็ยังแอบซับเหงื่อที่ฝ่ามืออยู่ตลอด “กรุณาตรวจสอบข้อมูลอีกครั้งนะคะ ก่อนลงชื่อ” เสียงเจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมยื่นเอกสารให้ เอิงเอยรับปากกา เธอมองชื่อของตัวเองกับชื่อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนชื่อของตัวเองอย่างม

เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเอิงเอยลอยคลอไปกับความเงียบงันในห้องนอนที่เปิดไฟสลัวอย่างพอเหมาะ บรรยากาศอบอุ่นละมุนราวภาพวาดแห่งความรัก ภูริศนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง มือของเขาค่อยๆ นวดเท้าให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ทุกสัมผัสที่ส่งผ่านปลายนิ้วเต็มไปด้วยความตั้งใจและใส่ใจ ความห่วงใยที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดใดมาพิสูจน์ เรื่องการนวดที่ดูเหมือนเล็กน้อยในสายตาคนทั่วไป กลับไม่ใช่เรื่องธรรมดาสำหรับเขาเลย... ตั้งแต่ช่วงหลังมานี้ที่เอิงเอยมักบ่นปวดเมื่อยตามร่างกาย เขาถึงกับลงทุนไปศึกษาอย่างจริงจัง หาข้อมูลว่าคนท้องควรนวดตรงไหน อย่างไร ถึงจะรู้สึกสบายและปลอดภัยที่สุดสำหรับทั้งแม่และลูก “เจ็บไหมครับ?” เขาถามเบาๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ หญิงสาวลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ยิ้มจางๆ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “สบายจัง… นวดอีกได้ไหม” คำตอบแค่นั้น… ก็เพียงพอจะทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต็มตื้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภูริศไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด... เขายังคงดูแลเธอกับลูกอย่างสม่ำเสมอ เสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยบ่น ไม่เคยพูดเหนื่อยสักคำ แม้ในวันที่เขากลับมาถึงบ้านด้วยร่างกายที่แทบจะทรุด สิ่งนี้ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ค่ำวันนั้นเอิงเอยเดินออกมานั่งหน้าบ้าน หญิงสาวลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนซึ่งเต็มไปด้วยความรักความหวงแหน ตั้งแต่รู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในท้อง ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอใจเย็นมากขึ้น มีสติและมีเหตุผลมากกว่าเดิม จะทำอะไรสักอย่างเธอคิดแล้วคิดอีกเพราะไม่อย่างให้กระทบกับเขา เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเปลี่ยนผู้หญิงที่ชื่อรักษิกาให้เป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม "อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ ลูกรัก"หญิงสาว​ก้มหน้าลงไปคุยกับเจ้าตัวเล็ก สายลมพัดโชยเย็นสบายทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ความเงียบสงบแผ่ซ่านไปรอบตัวเธอ วันนี้เธอรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ทำลงไป มันเหมือนได้ปลดล๊อกความรู้สึกของตัวเองไปด้วย เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เธอได้รู้ว่าการให้อภัย การปล่อยวาง มันทำได้ยากก็จริงแต่ถ้าได้ทำแล้วมันเป็นสิ่งที่ดีมากๆ เพราะมันทำให้เราสบายใจ เราต้องไม่ทำร้ายตัวเองเพียงเพราะความโกรธความเกลียด เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เราเป็นทุกข์ หากคนคนนั้นเขาสำนึกผิดและปรับปรุงตัวแล้ว เราก็ควรให้โอกาสเขา ภูริศเดินมานั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ “ฟรึ่บ ผ้าห่มผืนบางถูกวางบนไหล่บาง “อย่านั่

เช้าวันต่อมาเอิงเอยเดินทางมาที่วัดโดยไม่บอกใคร เธอแค่อยากมาเจอและมาพูดคุยกับใครบางคนเงียบๆ ตามลำพัง ตอนนี้เธอตัดสินใจทิ้งความโกรธ ความเกลียด ความแค้นไว้ข้างหลังเพราะอยากก้าวไปข้างหน้า หญิงสาวท้องแก่สูดลมหายใจลึกๆ รู้สึกได้ถึงความสงบอย่างประหลาดใจ เมื่อมองไปที่ต้นโพธิ์ใหญ่กลางลานวัด และเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังกวาดลานวัดอยู่ "คุณหญิง…" เอิงเอยเอ่ยเสียงเบา คุณหญิงอัมพรชะงักชั่วขณะก่อนจะหันมามองด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ส่งยิ้มให้ อันที่จริงท่านไม่คิดว่าวันนี้ต้องมาเจอคนรู้จัก "รักษิกา…" คุณหญิงเรียกชื่อด้วยความรู้สึกอบอุ่น เอิงเอยยกมือไหว้ และนั่งลงข้างๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ยิ้มให้กันเพียงเล็กน้อย "ท้องแก่ขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไปไหนมาไหนล่ะ มันอันตรายนะ" คุณหญิงอัมพรพูดออกมาด้วยความห่วงใย จนหญิงสาวสัมผัสได้ "เพราะหนูมีเรื่องอยากมาคุยกับคุณหญิงค่ะ" เอิงเอยตอบเสียงอ่อน ทั้งคู่ต่างก็เงียบอยู่นาน ก่อนที่เอิงเอยจะพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล "หนูเคยโกรธคุณหญิงมาก… ที่ทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนในชีวิตลูกชายคุณเลย และโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหญิงจะทำกับลูกในท้อง แต่ตอนนี้

เช้าวันเสาร์ แสงแดดอุ่นละมุนลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง เข้ามาเติมสีทองให้กับบ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของความอบอุ่น คุณพ่อของเอิงเอยนั่งประจันหน้ากับคุณบดินทร์บนโต๊ะหมากรุก เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังเป็นระยะ ในครัว ภูริศก็กำลังตักข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ชาม โดยมีป้านวลคอยเป็นลูกมือ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความตั้งใจ ทว่าแทนที่จะนำขึ้นไปให้หญิงสาวตามปกติ เขากลับหยุดฝีเท้าลงหน้าห้องรับแขก หันมองไปยังคุณพ่อของเอิงเอยและพ่อของตัวเองที่นั่งเล่นหมากรุกด้วยกัน เขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาท่าน พร้อมพานที่อยู่ในมือ และคุกเข่าลงตรงหน้า ด้วยดวงตาสั่นไหวแต่แน่วแน่ "คุณพ่อครับ..." น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อย "ผมอยากขอโทษ... สำหรับทุกสิ่งที่เคยทำให้เอยต้องเสียใจ ผมไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความเสียใจ และความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่าง ผมรู้... อาจจะดูหน้าด้านที่ยังกล้ามาขอโอกาสอีก แต่วันนี้... ผมพูดได้เต็มปากว่าผมรักเอยจริง ๆ และพร้อมจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก" สิ้นคำพูด ชายหนุ่มก้มกราบแทบเท้าชายชราด้วยความเคารพ เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะแสดงออกอย่างชัดเจนที่สุดถึงความสำนึกผิด คุณพ่อของ