Novelas de Little_nem

หลังจากเหตุการ์ณวันนั้นก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ชีวิตของนันทิการู้สึกสงบขึ้นมาก เพราะไม่มีคนคอยกวนใจมันทั้งรู้สึกดีและรู้สึกสงบในเวลาเดียว อาการป่วยของเธอหายวันหายคืน เพราะเธอก็อยากหายไวไว ไม่อยากให้คุณย่าเป็นห่วง และที่สำคัญเธออยากกลับไปช่วยงานคุณย่า เพราะดูเหมือนตอนนี้ท่านจะโหมงานหนักเหลือเกิน จนเธอเป็นห่วง ส่วนเรื่องพ่อบังเกิดเกล้าเธอได้ข่าวมาว่าท่านขายบ้านหลังนั้นไปแล้วและเอาข้าวของที่มีค่าพวกกระเป๋าต่างๆ และเครื่องเพชรที่สองแม่ลูกนั้นซื้อเก็บไว้ออกมาขายจนหมด เพื่อเอาเงินนั้นไปซื้อบ้านหลังใหม่ ตอนแรกเธอคิดว่าท่านไม่มีเงิน ถึงได้ขายของต่างๆ แต่คุณย่าบอกว่าท่านแค่ต้องการกำจัดของพวกนั้นทิ้ง เพราะมันทำให้ท่านคิดถึงความผิดพลาดของตัวเอง และบ้านหลังใหม่ที่ท่านไปซื้อเห็นว่าเป็นบ้านสวน เธอค่อนข้างตกใจไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบท่านจะไปอยู่บ้านสวน จนผู้เป็นย่ามาไขข้อสงสัย ว่าแท้ที่จริงแล้วพ่อของเธอเขาถนัดและรักเกี่ยวกับงานสวนและอีกคนหนึ่งคือแม่ของเธอที่หลงใหลกับดอกไม้เป็นที่สุด ครั้งหนึ่งตอนที่แม่ยังไม่เสียทั้งสองคนเคยวางแผนว่าจะไปซื้อบ้านสวนเป็นของตัวเองเพื่ออยู่อาศัยและเอา

เย็นวันเดียวกันนั้นคุณจักกฤษณ์ได้เดินทางไปเยี่ยมลูกสาวที่เขาละเลยมาเกือบสิบกว่าปี เขาแค่อยากมาขอโทษลูกที่ไม่เคยมาดูดำดูดีเลยสักครั้ง หลังจากที่เขากลับมาจากโรงพัก เขารีบกลับไปเคลียร์ข้าวของทุกอย่างทั้งบ้านที่เขาประกาศขายไปแล้วและมีคนสนใจจะซื้อแล้วด้วย ส่วนข้าวของที่มีค่าทั้งหมดที่สองคนแม่ลูกเคยซื้อมาด้วยเงินของเขา เขาเอามันไปขายจนหมดเพื่อจะเก็บเงินเหล่านี้มาซื้อบ้านใหม่ อีกทั้งเสื้อผ้าที่เขาให้แม่บ้านเก็บไว้ใส่เองแต่เชื่อไหมครับไม่มีใครกล้าเอาเลย เพราะพวกเขาบอกว่าใส่ไม่ลง เขาเองก็ไม่ได้บังคับ แต่ให้เหล่าแม่บ้านเก็บทุกอย่างให้หมดแล้วเอาไปบริจาค ส่วนรูปถ่ายมากมายที่เคยอัดมาใส่กรอบรูปและตั้งโชว์ไว้ในห้องรับแขกเขาเลือกที่จะเผ่าทิ้งทั้งหมดเพราะไม่อยากให้เหลือความทรงจำอะไรไว้ ส่วนบรรดาแม่บ้านคนสวนและคนขับรถเขาไม่ได้ไล่ออกเพียงแต่ย้ายทุกคนไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ เป็นบ้านที่เขาผ่านไปเห็นด้วยความบังเอิญ ที่เจ้าของขายเพราะจะย้ายไปอยู่เมืองนอกกับลูกหลาน เป็นบ้านที่สวยมาก น่าอยู่ และมีพื้นที่กว้างขวาง อีกทั้งเป็นบ้านสวนอีกด้วย เขาไม่ลังเลที่จะเข้าไปสอบถามราคาและซื้อมันทันที โดยเอาเงินที่เ

ตอนนี้ผมและครอบครัวกำลังยืนอยู่หน้าห้องของนินทิกา​ วันนี้แปลกเพราะไม่มีการ์ดเฝ้าหน้าห้องของเธอเลย​สักคน​ ทำให้ผมและคุณพ่อคุณแม่สามารถเข้าไปเยี่ยมเธอได้​ แต่เชื่อไหมครับ….. ตอนนี้ผมทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นไปหมด​ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลย​ ขนาดเจรจาธุรกิจเป็นร้อยๆล้านยังไม่กังวลเท่าสถานการณ์​ตอนนี้เลย​ ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก​ ในที่สุดผมก็ทำใจกล้าเคาะประตูเพื่อให้สัญญาณ​กับคนข้างในได้รู้​ ว่ามีคนกำลังจะเข้าไป “นายมาที่นี่ทำไม​ ออกไป!! ฉันบอกให้ออกไปไง​ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอห่ะ​”​ แค่เห็นหน้าผมเธอก็ไล่ผมออกไปจากห้องเลย สีหน้าและแววตาของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นหน้าผม​ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอกำลังคุยกำลังยิ้มอยู่กับผู้เป็นย่า “ใจเย็นๆลูก​ ไม่เป็นไรๆ​ ย่าอยู่ตรงนี้เขาทำอะไรหนูไม่ได้หรอก​ ” ท่านค่อนข้างตกใจไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะกล้ามาเหยียบที่นี่อีก​ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ท่านก็พูดและสั่งห้ามไปแล้ว​ แต่รอบนี้เหมือนจะพาพ่อกับแม่มันมาด้วย​ และท่านเองไม่อยากให้หลานสาวดูไม่ดีในสายตาคนอื่น​ก็เลยบอกให้หลานใจเย็นๆ “สวัสดีค่ะคุณหญิง/ สวัสดีครับคุณหญิง”​

โรงพยาบาล “เป็นอย่างไรบ้างคะคุณย่า” เมื่อผู้เป็นย่าเข้ามาในห้องนันทิการีบถามท่านทันทีว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะเธอมั่นใจว่าวันนี้คุณย่าต้องเจอเรื่องที่วุ่นวายในห้องประชุมแน่นอน และเรื่องนั้นคนไม่พ้นเรื่องของเธอ “เฮ้อ…. ลูกเอยทุกอย่างมันเหมือนที่ย่าคิดไว้เลย พ่อของหนูมันกล้าพานังสองแม่ลูกนั้นไปที่บริษัทและที่มันเรียกประชุมผู้บริหารเพราะต้องการให้ทุกคนเห็นด้วยกับการปลดหนูออกจากตำแหน่งรองประธานโดยเอาอาการป่วยของหนูมาอ้าง แล้วเอานังเด็กดรีมขึ้นมาทำหน้าที่แทนหนู ไม่รู้ว่ามันใช้สมองส่วนไหนคิด….. มันคงคิดว่าถ้าบอกย่าแล้วย่าจะไปขัดขว้างไง เลยเรียกประชุมลับๆ ถ้าพวกผู้บริหารเห็นด้วยย่าก็ทำอะไรไม่ได้…. แต่มันคิดน้อยไปสุดท้ายก็ไม่มีใครเห็นด้วย และโดนตำหนิต่อหน้าคนมากมายชนิดที่ว่าอับอายกันเลยล่ะ แถมยังมารับรู้ข่าวที่เมียใหม่กับลูกเลี้ยงตัวเองทำต่อหน้าทุกคน พ่อเราน่ะหูหนวกตาบอดสะเหลือเกิน จากที่หน้าบานๆ ตอนนั้นเหลือเท่าฝ่ามือเลย ทำตัวเองทั้งนั้น” “ย่าละสะใจจริงๆ ตอนเห็นยัยสองคนแม่ลูกนั้นปฏิเสธการกระทำของตัวเอง จนทุกคนให้ห้องประชุมขำกันเลย ย่ารำคาญก็เลยเรียกเจ้าดินให้มาคุมตัวพวกมันไปโรงพักสะเลย และเห

"พี่ภูมิ~~ ช่วยน้องดรีมด้วยนะคะคุณพ่อเขาไม่รักน้องดรีมแล้ว ฮื่อๆๆ พี่ภูมิจะไม่ทิ้งน้องดรีมใช่ไหมคะ….. น้องดรีมดีใจที่สุดเลย สุดท้ายพี่ภูมิก็เลือกน้องดรีม น้องดรีมรักคนไม่ผิดจริงๆ น้องดรีมไม่อยากติดคุกพี่ช่วยน้องดรีมน่ะๆๆๆ” หญิงสาวขอร้องผู้ชายที่ตัวเองรักทั้งน้ำตาเพราะตอนนี้เธอกลัว พ่อที่รักและดูแลเธอมาอย่างดีตอนนี้เขาทิ้งเธอไปแล้ว เหลือแค่ผู้ชายตรงหน้าคนเดียว ถ้าเขาทิ้งเธอไปอีก เธอต้องตายในคุกแน่ๆ ซึ่งเธอไม่ต้องการแบบนั้น เธอไม่อยากกลับไปลำบากอีกแล้ว “พี่คงช่วยดรีมไม่ได้หรอก เพราะสิ่งที่ดรีมกับแม่ทำพี่โคตรรังเกียจเลย พี่ไม่คิดว่าดรีมจะทำแบบนี้ได้ ไหนบอกรักพี่รักแล้วทำกับพี่แบบนี้หรอ คนรักกันแบบไหนถึงยอมวางแผนให้คนที่ตัวเองรักไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นได้ ดรีมไม่ได้รักพี่จริงทุกอย่างดรีมทำเพื่อตัวเอง เพียงเพราะความสะใจแค่นั้นเองหรอที่ทำให้ดรีมตัดสินใจทำร้ายอนาคตของพี่กับนันเขาน่ะ แค่นั้นไม่พอยังโยนความผิดให้นันเขาอีก พี่ไม่คิดเลยว่าคนที่ตัวเองรู้สึกเอ็นดูความจริงแล้วเธอคนนี้จิตใจเลวร้ายเหลือเกิน ที่ผ่านมาพี่เชื่อใจคนผิดไป” "ฮื่อๆๆ พี่ภูมิ น้องดรีมขอโทษ น้องดรีมผิดไปแล้ว ฮื่อๆๆๆ ยกโทษ

หลังจากที่คุยกับทนายของเธอเสร็จ ในตอนนี้ใจของเขาอยากไปหานันทิกาเหลือเกินแต่เขาต้องเคลียร์ตัวเองก่อน เพราะไม่อย่างนั้นตัวเขานี่แหละจะมีปัญหาถ้ายังจัดการเรื่องราวทุกอย่างไม่ได้ เขาจึงโทรไปนัดกับสิงหาและแดนไทเพื่อให้ทั้งสองคนไปเป็นเพื่อนและที่จะไปนั้นก็คือโรงพักที่ตอนนี้เขาโทรไปเช็กแล้วว่าตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดยังอยู่ที่นั่น วันนี้เขาจะไปจบทุกอย่าง “ไอ้ภูมิมึงคิดดีแล้วใช่ไหมวะ?? ยังไงวันนี้ต้องมีนักข่าวอยู่ที่นั่นแน่นอน มันจะไม่แย่ไปกว่าเดิมใช่ไหม” เมื่อขึ้นมาบนรถสิงหาก็อดที่จะถามไม่ได้ เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนตัวเองกำลังคิดจะทำอะไรเหมือนกัน ตั้งแต่เช้าที่เขาโทรไปปลุกและบอกข่าวกับมัน มันก็เงีบบหายไปเลย จนเมื่อกี้ที่มันติดต่อกลับมาบอกว่าขอให้เขากับไอ้แดนไทไปโรงพักเป็นเพื่อนมันหน่อย “เอาจริงนะเว้ย กูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ที่กูจะไปไม่ได้ต้องการไปเยี่ยมหรือเป็นห่วงใคร กูไปเพื่อจะไปจบปัญหาทุกอย่าง ไปจัดการเรื่องราวทั้งหมดให้มันจบๆ” “เพื่ออะไรวะ……” แดนไทที่ยังไม่เข้าใจเพื่อนตัวเองอีกเช่นกันว่าทำไมเพื่อนถึงได้รีบร้อนมาเคลียร์ปัญหากับยัย

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งและลมเย็นๆ พัดผ่านสวนหลังบ้าน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบดังเจื้อยแจ้วไปทั่วบริเวณเล็กๆ ที่ถูกจัดให้เป็นพื้นที่ปาร์ตี้เล็กๆสำหรับงานวันเกิดครบหนึ่งขวบของ “น้องรักษ์” ภูริศกำลังจัดลูกโป่งหลากสีติดกับซุ้มไม้ ขณะที่เอิงเอยยืนดูอยู่ข้างๆ พร้อมกล้องในมือ เธอถ่ายภาพสามีและลูกไปเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข “ยิ้มหน่อยค่ะคุณพ่อน้องรักษ์ น้องรักษ์ครับ....ยิ้มให้คุณแม่หน่อย” “ลูกพ่อครับ ยิ้มให้แม่หน่อยเร็ว” เขาแกล้งพูดเสียงสามเสียงสี่กับลูก ก่อนจะหอมแก้มนุ่มๆ ของลูกชายจนเจ้าตัวน้อยหัวเราะเสียงใส คุณหญิงอัมพรเดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญในมือ เธอยื่นให้หลานชายด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “สุขสันต์วันเกิดนะครับ หลานย่า ขอให้หนูเติบโตเป็นเด็กดี สุขภาพแข็งแรง ไม่ดื้อไม่ซนกับพ่อแม่นะลูก และเป็นที่รักของทุกคนเหมือนตอนนี้ ย่ารักหนูนะครับน้องรักษ์” ส่วนคุณภูบดินทร์และพ่อของเอิงเอยก็มีของขวัญมาให้เจ้าหลานชายไม่น้อยหน้ากันเลย เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี หลังจากนั้นทุกคนก็ช่วยกันจัดเตรียมอาหารและขนมอย่างกระตือรือ

ลานหน้าสำนักงานเขตยามสายอบอวลไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันธรรมดา เอิงเอยยืนเงียบๆข้างภูริศ มือของเธอถูกเขากุมไว้แน่น ไม่ใช่เพราะกลัวหลง แต่เพราะเขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ อีกทั้งยังมีพ่อแม่ของชายหนุ่มและพ่อของหญิงสาวเดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยาน​ให้ทั้งคู่ด้วย “ตื่นเต้นเหรอคะ” เธอแกล้งถามเบาๆ ขณะเดินเข้าไปในอาคาร “ครับ... ตื่นเต้นมาก” เขาตอบเสียงจริงจังแต่แฝงรอยยิ้มในน้ำเสียง “เราไม่จดครั้งแรกสักหน่อย” “แต่รอบนี้มันไม่เหมือนกันนะ​ รอบนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรักของเราสองคนและมันต้องดีที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุดครับ... เพราะตอนนี้พี่รู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิต” หญิงสาวยิ้มบางๆ หัวใจเธอเต้นแรงไม่แพ้เขาเลย​นี่ไม่ใช่แค่การลงชื่อในกระดาษหนึ่งแผ่น แต่มันคือการให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง​ บนพื้นฐานของความเข้าใจ เมื่อถึงคิว เจ้าหน้าที่เชิญทั้งคู่เข้าไปนั่ง ภูริศพยายามนั่งตัวตรงแต่ก็ยังแอบซับเหงื่อที่ฝ่ามืออยู่ตลอด “กรุณาตรวจสอบข้อมูลอีกครั้งนะคะ ก่อนลงชื่อ” เสียงเจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมยื่นเอกสารให้ เอิงเอยรับปากกา เธอมองชื่อของตัวเองกับชื่อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนชื่อของตัวเองอย่างม

เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเอิงเอยลอยคลอไปกับความเงียบงันในห้องนอนที่เปิดไฟสลัวอย่างพอเหมาะ บรรยากาศอบอุ่นละมุนราวภาพวาดแห่งความรัก ภูริศนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง มือของเขาค่อยๆ นวดเท้าให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ทุกสัมผัสที่ส่งผ่านปลายนิ้วเต็มไปด้วยความตั้งใจและใส่ใจ ความห่วงใยที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดใดมาพิสูจน์ เรื่องการนวดที่ดูเหมือนเล็กน้อยในสายตาคนทั่วไป กลับไม่ใช่เรื่องธรรมดาสำหรับเขาเลย... ตั้งแต่ช่วงหลังมานี้ที่เอิงเอยมักบ่นปวดเมื่อยตามร่างกาย เขาถึงกับลงทุนไปศึกษาอย่างจริงจัง หาข้อมูลว่าคนท้องควรนวดตรงไหน อย่างไร ถึงจะรู้สึกสบายและปลอดภัยที่สุดสำหรับทั้งแม่และลูก “เจ็บไหมครับ?” เขาถามเบาๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ หญิงสาวลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ยิ้มจางๆ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “สบายจัง… นวดอีกได้ไหม” คำตอบแค่นั้น… ก็เพียงพอจะทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต็มตื้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภูริศไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด... เขายังคงดูแลเธอกับลูกอย่างสม่ำเสมอ เสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยบ่น ไม่เคยพูดเหนื่อยสักคำ แม้ในวันที่เขากลับมาถึงบ้านด้วยร่างกายที่แทบจะทรุด สิ่งนี้ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ค่ำวันนั้นเอิงเอยเดินออกมานั่งหน้าบ้าน หญิงสาวลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนซึ่งเต็มไปด้วยความรักความหวงแหน ตั้งแต่รู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในท้อง ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอใจเย็นมากขึ้น มีสติและมีเหตุผลมากกว่าเดิม จะทำอะไรสักอย่างเธอคิดแล้วคิดอีกเพราะไม่อย่างให้กระทบกับเขา เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเปลี่ยนผู้หญิงที่ชื่อรักษิกาให้เป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม "อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ ลูกรัก"หญิงสาว​ก้มหน้าลงไปคุยกับเจ้าตัวเล็ก สายลมพัดโชยเย็นสบายทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ความเงียบสงบแผ่ซ่านไปรอบตัวเธอ วันนี้เธอรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ทำลงไป มันเหมือนได้ปลดล๊อกความรู้สึกของตัวเองไปด้วย เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เธอได้รู้ว่าการให้อภัย การปล่อยวาง มันทำได้ยากก็จริงแต่ถ้าได้ทำแล้วมันเป็นสิ่งที่ดีมากๆ เพราะมันทำให้เราสบายใจ เราต้องไม่ทำร้ายตัวเองเพียงเพราะความโกรธความเกลียด เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เราเป็นทุกข์ หากคนคนนั้นเขาสำนึกผิดและปรับปรุงตัวแล้ว เราก็ควรให้โอกาสเขา ภูริศเดินมานั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ “ฟรึ่บ ผ้าห่มผืนบางถูกวางบนไหล่บาง “อย่านั่

เช้าวันต่อมาเอิงเอยเดินทางมาที่วัดโดยไม่บอกใคร เธอแค่อยากมาเจอและมาพูดคุยกับใครบางคนเงียบๆ ตามลำพัง ตอนนี้เธอตัดสินใจทิ้งความโกรธ ความเกลียด ความแค้นไว้ข้างหลังเพราะอยากก้าวไปข้างหน้า หญิงสาวท้องแก่สูดลมหายใจลึกๆ รู้สึกได้ถึงความสงบอย่างประหลาดใจ เมื่อมองไปที่ต้นโพธิ์ใหญ่กลางลานวัด และเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังกวาดลานวัดอยู่ "คุณหญิง…" เอิงเอยเอ่ยเสียงเบา คุณหญิงอัมพรชะงักชั่วขณะก่อนจะหันมามองด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ส่งยิ้มให้ อันที่จริงท่านไม่คิดว่าวันนี้ต้องมาเจอคนรู้จัก "รักษิกา…" คุณหญิงเรียกชื่อด้วยความรู้สึกอบอุ่น เอิงเอยยกมือไหว้ และนั่งลงข้างๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ยิ้มให้กันเพียงเล็กน้อย "ท้องแก่ขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไปไหนมาไหนล่ะ มันอันตรายนะ" คุณหญิงอัมพรพูดออกมาด้วยความห่วงใย จนหญิงสาวสัมผัสได้ "เพราะหนูมีเรื่องอยากมาคุยกับคุณหญิงค่ะ" เอิงเอยตอบเสียงอ่อน ทั้งคู่ต่างก็เงียบอยู่นาน ก่อนที่เอิงเอยจะพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล "หนูเคยโกรธคุณหญิงมาก… ที่ทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนในชีวิตลูกชายคุณเลย และโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหญิงจะทำกับลูกในท้อง แต่ตอนนี้

เช้าวันเสาร์ แสงแดดอุ่นละมุนลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง เข้ามาเติมสีทองให้กับบ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของความอบอุ่น คุณพ่อของเอิงเอยนั่งประจันหน้ากับคุณบดินทร์บนโต๊ะหมากรุก เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังเป็นระยะ ในครัว ภูริศก็กำลังตักข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ชาม โดยมีป้านวลคอยเป็นลูกมือ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความตั้งใจ ทว่าแทนที่จะนำขึ้นไปให้หญิงสาวตามปกติ เขากลับหยุดฝีเท้าลงหน้าห้องรับแขก หันมองไปยังคุณพ่อของเอิงเอยและพ่อของตัวเองที่นั่งเล่นหมากรุกด้วยกัน เขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาท่าน พร้อมพานที่อยู่ในมือ และคุกเข่าลงตรงหน้า ด้วยดวงตาสั่นไหวแต่แน่วแน่ "คุณพ่อครับ..." น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อย "ผมอยากขอโทษ... สำหรับทุกสิ่งที่เคยทำให้เอยต้องเสียใจ ผมไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความเสียใจ และความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่าง ผมรู้... อาจจะดูหน้าด้านที่ยังกล้ามาขอโอกาสอีก แต่วันนี้... ผมพูดได้เต็มปากว่าผมรักเอยจริง ๆ และพร้อมจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก" สิ้นคำพูด ชายหนุ่มก้มกราบแทบเท้าชายชราด้วยความเคารพ เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะแสดงออกอย่างชัดเจนที่สุดถึงความสำนึกผิด คุณพ่อของ

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....