Share

บทที่ 15

last update Tanggal publikasi: 2026-07-25 09:15:38

เสวียนเหยากำลังจะเดินพ้นประตูวังหลวง รถม้าคันหนึ่งก็วิ่งมาจอด ผู้มาก็คือฉีฮูหยินและฉีซวงซวงบุตรสาว
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เสวียนเหยา   บทที่ 27

    “งดงามที่สุด” หลี่หมิงเยวี่ยเองก็กล่าวออกมาเสียงเบาเสวียนเหยามองด้วยสายตาว่างเปล่า นางมองกำแพงสูงที่มองเห็นไกลๆ ฝั่งตรงข้ามกำแพงเป็นท้องถนน บ้านเรือน จวนหรูหราและ...ผู้คนที่ใช่ชีวิตอิสระนางหันกลับมามองสตรีที่ยืนชื่นชมความงดงามของวังหลวง แต่งกายงดงาม ท่วงท่ากิริยาล้วนอยู่ในกรอบอันดีงามที่เคยร่ำเรียน ทว่ามีกี่คนที่ได้ใช้ชีวิตตามใจปรารถนากำแพงสูงของวังหลวงก็เป็นเหมือนกรงขังที่มีฉากหน้าเป็นความหรูหราสูงส่ง ทว่าเบื้องหลังเล่ามีกี่คนที่สุขสมหวังอย่างแท้จริงก้มลงมองถนนตรงหน้ากำแพงวังหลัง เสวียนเหยาเลิกคิ้ว ฉีเฟิงเยี่ยนยื่นเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นเบื้องล่างทางเข้าวังหลัง เขาในตอนนี้...คิ้วขมวดมุ่นราวกำลังใช้ความคิด สายตาคมมองเหม่อใจลอยไม่เหมือนเขาในเวลาปกติสักนิด“นั่น...คุณชายสิบสองใช่หรือไม่”เสียงซุบซิบของสตรีเบื้องหลังทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ สายตามองปราดเดียวก็หานางพบ ใบหน้าเคร่งขรึมดวงตาเหม่อลอยจับจ้องมายังนาง รอยยิ้มค่อยๆ เผยออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาเสวียนเหยามองรอยยิ้มนั้นอยู่ๆ หัวใจของนางก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ นึกถึงวันแรกที่นางพบเขา เขาเองก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองนางเช่นนี้พร้อ

  • เสวียนเหยา   บทที่ 26

    “ขะ...ข้า ที่ข้าจะสื่อก็คือเขาตกต่ำก็เพราะเจ้า!”“อ้อ” เสวียนเหยากำหมัดจากนั้นชกลงไปบนกำแพงเฉียดข้างหูของหรงฮูหยินไปเล็กน้อย “แล้วอะไรทำให้หรงฮูหยินคิดว่าตัวท่านสามารถดูแคลนข้าได้เล่า”ทางเดินอีกฟากมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งร้อน หรงเซี่ยเซียนรีบร้องไห้จากนั้นขอความช่วยเหลือ บอกว่าเสวียนเหยาลงมือทำร้ายมารดาของนาง!!!“เกิดอะไรขึ้น” ผู้มาน่าจะเป็นชายาขององค์ชายสักองค์ เสวียนเหยาถอยหลังออกมา หรงฮูหยินทรุดลงนั่งบนพื้นใบหน้าซีดขาวหรงเซี่ยเซียนร้องห่มร้องไห้กล่าวว่านางกับมารดาถูกเสวียนเหยารังแกหญิงสาวยิ้ม “ข้า...เพิ่งช่วยหรงฮูหยินต่างหาก ดูนั่นสิ ไม่เห็นหรือว่านางนำสิ่ง ‘สกปรก’ เข้าวังหลวงมาด้วย” ประโยคเน้นหนักนั้นนางปรายตามองหรงฮูหยินบนพื้น...มีแมลงตัวหนึ่งนอนหงายท้องอยู่ สภาพ...แบนบี้และตายสนิท “ข้าจะช่วยจับแต่หรงฮูหยินกลับถอยกรูดๆ แม่นางหรงหรือก็เอาแต่ร้องไห้แหกปากไม่ฟังสิ่งใด หากปล่อยให้พวกนางนำแมลงสกปรกนี้เข้าไปยังตำหนักเฟิ่งหวง นี่มิเท่ากับทำลายเกียรติของกุ้ยเฟยหรอกหรือ”“เจ้า...เจ้า...”หญิงสาวหันไปมองขันทีและนางกำนัล “คงต้องรบกวนพวกเจ้าแจ้งคนมาซ่อมแซมกำแพง”ทุกคนเบิกตากว้าง

  • เสวียนเหยา   บทที่ 25

    “จากตรงนี้เราต้องเดินเข้าไป ข้าไปส่งท่านที่หน้าตำหนักเฟิ่งหวง”“ตำหนักเฟิ่งหวง?” นางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม“จะอย่างไรกุ้ยเฟยก็เป็นถึงพระมารดาของรัชทายาท ให้อย่างไรฐานะของนางก็จะชัดเจนสักวัน ฝ่าบาททรงให้กุ้ยเฟยประทับที่ตำหนักเฟิ่งหวงก็เพื่อให้ผู้คนเข้าใจตรงกัน”หญิงสาวพยักหน้าเดินลากชุดเก้าชั้นเกะกะเดินตรงไปตามทางเดิน ข้างกายของนางมีฉีเฟิงเยี่ยนที่เดินให้ช้าลงกว่าปกติ ทั้งสองสนทนากันเสียงเบา เดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินยาวๆ บางครั้งก็มีนางกำนัลและขันทีเดินสวนไปมา ระหว่างทางคนเหล่านั้นล้วนแอบมองหญิงสาวกับชายหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เหมาะสมกันเหลือเกิน...”เสียงหนึ่งแว่วมาและฉีเฟิงเยี่ยนเองก็แอบยิ้ม เขาเหลือบมองชายชุดของหญิงสาวที่ลากระไปกับชายชุดของตน รอยยิ้มกดลึกลงจนลักยิ้มเห็นชัดเจนขึ้น“ร่างกายของเจ้าหายดีแล้วหรือ”ชายหนุ่มยกมือขึ้นให้นางดู ผ้าพันแผลยังอยู่แต่แผลดีขึ้นมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องพันหนาเช่นสองสามวันก่อน “ตรงนี้ก็กำลังจะสมานกันดี อาบน้ำได้แล้วท่านหมอไม่ได้ห้าม แต่แช่น้ำร้อนนานไม่ได้” เขาวางมือเหนือไหล่ขวาเสวียนเหยาพยักหน้า “อาเยี่ยน...”“ช้าก่อน” เขาหยุดนางเอาไว้จากนั้นประค

  • เสวียนเหยา   บทที่ 24

    ดูเหมือนฉีเฟิงเยี่ยนพยายามปฏิเสธคำเชิญของอีกฝ่ายด้วยการอ้างชื่อขององค์ชายเก้า ตอนนั้นเองที่เขาหันมายังทิศที่หญิงสาวทั้งสองยืนอยู่ ใบหน้าบึ้งตึงเย็นชาเมื่อครู่ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มหลี่หมิงเยวี่ยเลิกคิ้ว “ข้าเพิ่งเคยเห็นเขาเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วถึงเพียงนี้” กล่าวจบก็หันมามองเสวียนเหยา“อะไร” นางกลอกตา“แสร้งทำเป็นไม่รู้ต่อไปเถิด” หลี่หมิงเยวี่ยหัวเราะยังไม่ทันที่เสวียนเหยาจะได้กล่าวอะไรชายหนุ่มก็เดินเข้ามาหาพวกนาง “เหยาเอ๋อร์ท่านมาแล้ว?”เขาเรียกนางว่าอย่างไรนะ!!!“ข้ามารอกลับพร้อมท่าน”เสวียนเหยามองไปยังฮูหยินเจ้ากรมพิธีการและบุตรสาว จากนั้นหันกลับมามองฉีเฟิงเยี่ยน ถึงตอนนี้เพิ่งสังเกตว่า...เขามีลักยิ้มเล็กๆ บุ๋มลงไปข้างแก้ม ก่อนหน้านี้ไม่มี...หรือเพราะบาดเจ็บก็เลยผอมลงดังนั้นลักยิ้มนี้จึงมองเห็นชัดเจนขึ้น“อ้อ” นางโดนเขาลากแขนให้ออกเดินหลังอำลาชายาองค์ชายเก้า ทั้งสองเดินไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ เสวียนเหยาขึ้นไปบนรถม้าจากนั้นถอนหายใจออกมา “อาเยี่ยน”“ข้าจะไปกับท่าน”“อะไรนะ”“ข้าไม่รับตำแหน่งใดๆ ในราชสำนัก ข้าจะไปกับท่าน ไม่ว่าที่ใดข้าล้วนไม่ขัด”นางปวดศีรษะขึ้นมาทันที “เจ้าฟัง

  • เสวียนเหยา   บทที่ 23

    นับตั้งแต่ฉีฮูหยินกับบุตรสาวถูกส่งตัวขึ้นเขา ฉีเฟิงเยี่ยนย้ายกลับเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพฉีดังเดิม ทว่าเสวียนเหยากลับพำนักยังตำหนักหนิงหวง พระชายาองค์ชายเก้าส่งคนมารับนางโดยเฉพาะ บอกนางว่าพักที่ใดก็ไม่เหมาะสมเท่ากับไปพักที่ตำหนักหนิงหวงอีกแล้วก็จริง...เพราะเช้าตรู่วันถัดมาเสวียนเหยากลับถูกจับแต่งตัวแต่งหน้าทาชาดส่งตัวขึ้นรถม้าไปยังวังหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมพิธีการปูนบำเหน็จขุนนางที่มีความชอบฝ่ายหน้าขุนนางเข้าไปในท้องพระโรง ฝ่ายหลังเหล่าพระสนมและพระชายาองค์ชายเองก็ร่วมดื่มชาสนทนาผูกไมตรี หลี่หมิงเยวี่ยซึ่งคอยดูแลเสวียนเหยาไม่ห่าง ทำให้งานนี้ไม่น่าเบื่อจนเกินไปสำหรับหญิงสาว ทว่าผ่านไปเพียงชั่วยามขันทีตำหนักหลงคุนก็มารับนางออกไปท่ามกลางความสงสัยของสตรีชั้นสูงหลายคน หลี่หมิงเยวี่ยได้แต่เบนความสนใจให้ทุกคนหันมาสนใจงานเลี้ยง นางให้คนออกไปแอบฟังว่ามีจวนใดบ้างได้รับปูนบำเหน็จ แม้ไม่เต็มใจแต่สตรีเหล่านั้นล้วนอยากฟังว่าบิดาหรือสามีของตนได้รับการเลื่อนชั้นหรือไม่ ดังนั้นพวกนางจึงลืมเรื่องของเสวียนเหยาไปในทันทีหน้าทางเข้าห้องลับตำหนักหลงคุน ฮ่องเต้ หลงเส้าเทียน ฉีเหยียน รวมไปถึงฉีเฟิงเทียนรอ

  • เสวียนเหยา   บทที่ 22

    ฉีเหยียนคล้ายคาดไม่ถึง “ย่อมสะดวกอยู่แล้ว”เสวียนเหยาหันไปมองฉีเฟิงเยี่ยน เขาเลิกคิ้วคล้ายไม่คิดว่างจะไม่ให้เขาอยู่ร่วมในวงสนทนา “ข้า...ออกไปก่อน”ฉีเหยียนมองตามจนบุตรชายบุญธรรมเดินออกไป “ข้าไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน”“เป็นอย่างไร” นางถาม“ทำตามที่ผู้อื่นบอกให้ทำทันที”“อ้อ” นางพยักหน้า“ท่านอาจมองว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่นับจากที่เขาถูกพาตัวมายังเมืองหลวง อาเยี่ยนมิใช่ผู้ที่ใครจะสามารถบอกให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นถึงฮ่องเต้” ฉีเหยียนกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง “เมื่อครู่เห็นชัดว่าเขาไม่อยากออกไป เขาอยากรู้ว่าท่านจะสนทนาอะไรกับข้า”นางเองก็มิใช่คนโง่งม ทว่าลึกๆ ก็ยังมั่นใจว่าเขาอาจยึดติดกับอดีตของบิดามารดา กระทั่งทุ่มเทปกป้องนางอย่างโง่งมทั้งที่นางสามารถปกป้องตัวเองได้ อาจจะดีกว่าที่เขาปกป้องตัวเองด้วยซ้ำ“แม่นางเสวียนข้า...ต้องขออภัยแทนฮูหยินด้วย”“ไม่มีใครแบกรับความผิดของผู้อื่นได้ เรื่องนี้ข้าเคยบอกฉีเฟิงเยี่ยนไปแล้ว”ฉีเหยียนชะงักเพราะรู้ดีว่านางหมายถึงอะไร “แต่ข้าไม่คิดว่าเขาแบกรับความผิดของผู้ครอบครองของวิเศษทั้งสอง ข้าหมายถึง...เขาดูไม่เหมือนผ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status