تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 21
تاريخ النشر:
2026-07-28 16:17:09
أحدث فصل
เสวียนเหยา บทที่ 27
“งดงามที่สุด” หลี่หมิงเยวี่ยเองก็กล่าวออกมาเสียงเบาเสวียนเหยามองด้วยสายตาว่างเปล่า นางมองกำแพงสูงที่มองเห็นไกลๆ ฝั่งตรงข้ามกำแพงเป็นท้องถนน บ้านเรือน จวนหรูหราและ...ผู้คนที่ใช่ชีวิตอิสระนางหันกลับมามองสตรีที่ยืนชื่นชมความงดงามของวังหลวง แต่งกายงดงาม ท่วงท่ากิริยาล้วนอยู่ในกรอบอันดีงามที่เคยร่ำเรียน ทว่ามีกี่คนที่ได้ใช้ชีวิตตามใจปรารถนากำแพงสูงของวังหลวงก็เป็นเหมือนกรงขังที่มีฉากหน้าเป็นความหรูหราสูงส่ง ทว่าเบื้องหลังเล่ามีกี่คนที่สุขสมหวังอย่างแท้จริงก้มลงมองถนนตรงหน้ากำแพงวังหลัง เสวียนเหยาเลิกคิ้ว ฉีเฟิงเยี่ยนยื่นเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นเบื้องล่างทางเข้าวังหลัง เขาในตอนนี้...คิ้วขมวดมุ่นราวกำลังใช้ความคิด สายตาคมมองเหม่อใจลอยไม่เหมือนเขาในเวลาปกติสักนิด“นั่น...คุณชายสิบสองใช่หรือไม่”เสียงซุบซิบของสตรีเบื้องหลังทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ สายตามองปราดเดียวก็หานางพบ ใบหน้าเคร่งขรึมดวงตาเหม่อลอยจับจ้องมายังนาง รอยยิ้มค่อยๆ เผยออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาเสวียนเหยามองรอยยิ้มนั้นอยู่ๆ หัวใจของนางก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ นึกถึงวันแรกที่นางพบเขา เขาเองก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองนางเช่นนี้พร้อ
เสวียนเหยา บทที่ 26
“ขะ...ข้า ที่ข้าจะสื่อก็คือเขาตกต่ำก็เพราะเจ้า!”“อ้อ” เสวียนเหยากำหมัดจากนั้นชกลงไปบนกำแพงเฉียดข้างหูของหรงฮูหยินไปเล็กน้อย “แล้วอะไรทำให้หรงฮูหยินคิดว่าตัวท่านสามารถดูแคลนข้าได้เล่า”ทางเดินอีกฟากมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งร้อน หรงเซี่ยเซียนรีบร้องไห้จากนั้นขอความช่วยเหลือ บอกว่าเสวียนเหยาลงมือทำร้ายมารดาของนาง!!!“เกิดอะไรขึ้น” ผู้มาน่าจะเป็นชายาขององค์ชายสักองค์ เสวียนเหยาถอยหลังออกมา หรงฮูหยินทรุดลงนั่งบนพื้นใบหน้าซีดขาวหรงเซี่ยเซียนร้องห่มร้องไห้กล่าวว่านางกับมารดาถูกเสวียนเหยารังแกหญิงสาวยิ้ม “ข้า...เพิ่งช่วยหรงฮูหยินต่างหาก ดูนั่นสิ ไม่เห็นหรือว่านางนำสิ่ง ‘สกปรก’ เข้าวังหลวงมาด้วย” ประโยคเน้นหนักนั้นนางปรายตามองหรงฮูหยินบนพื้น...มีแมลงตัวหนึ่งนอนหงายท้องอยู่ สภาพ...แบนบี้และตายสนิท “ข้าจะช่วยจับแต่หรงฮูหยินกลับถอยกรูดๆ แม่นางหรงหรือก็เอาแต่ร้องไห้แหกปากไม่ฟังสิ่งใด หากปล่อยให้พวกนางนำแมลงสกปรกนี้เข้าไปยังตำหนักเฟิ่งหวง นี่มิเท่ากับทำลายเกียรติของกุ้ยเฟยหรอกหรือ”“เจ้า...เจ้า...”หญิงสาวหันไปมองขันทีและนางกำนัล “คงต้องรบกวนพวกเจ้าแจ้งคนมาซ่อมแซมกำแพง”ทุกคนเบิกตากว้าง
เสวียนเหยา บทที่ 25
“จากตรงนี้เราต้องเดินเข้าไป ข้าไปส่งท่านที่หน้าตำหนักเฟิ่งหวง”“ตำหนักเฟิ่งหวง?” นางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม“จะอย่างไรกุ้ยเฟยก็เป็นถึงพระมารดาของรัชทายาท ให้อย่างไรฐานะของนางก็จะชัดเจนสักวัน ฝ่าบาททรงให้กุ้ยเฟยประทับที่ตำหนักเฟิ่งหวงก็เพื่อให้ผู้คนเข้าใจตรงกัน”หญิงสาวพยักหน้าเดินลากชุดเก้าชั้นเกะกะเดินตรงไปตามทางเดิน ข้างกายของนางมีฉีเฟิงเยี่ยนที่เดินให้ช้าลงกว่าปกติ ทั้งสองสนทนากันเสียงเบา เดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินยาวๆ บางครั้งก็มีนางกำนัลและขันทีเดินสวนไปมา ระหว่างทางคนเหล่านั้นล้วนแอบมองหญิงสาวกับชายหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เหมาะสมกันเหลือเกิน...”เสียงหนึ่งแว่วมาและฉีเฟิงเยี่ยนเองก็แอบยิ้ม เขาเหลือบมองชายชุดของหญิงสาวที่ลากระไปกับชายชุดของตน รอยยิ้มกดลึกลงจนลักยิ้มเห็นชัดเจนขึ้น“ร่างกายของเจ้าหายดีแล้วหรือ”ชายหนุ่มยกมือขึ้นให้นางดู ผ้าพันแผลยังอยู่แต่แผลดีขึ้นมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องพันหนาเช่นสองสามวันก่อน “ตรงนี้ก็กำลังจะสมานกันดี อาบน้ำได้แล้วท่านหมอไม่ได้ห้าม แต่แช่น้ำร้อนนานไม่ได้” เขาวางมือเหนือไหล่ขวาเสวียนเหยาพยักหน้า “อาเยี่ยน...”“ช้าก่อน” เขาหยุดนางเอาไว้จากนั้นประค
เสวียนเหยา บทที่ 24
ดูเหมือนฉีเฟิงเยี่ยนพยายามปฏิเสธคำเชิญของอีกฝ่ายด้วยการอ้างชื่อขององค์ชายเก้า ตอนนั้นเองที่เขาหันมายังทิศที่หญิงสาวทั้งสองยืนอยู่ ใบหน้าบึ้งตึงเย็นชาเมื่อครู่ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มหลี่หมิงเยวี่ยเลิกคิ้ว “ข้าเพิ่งเคยเห็นเขาเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วถึงเพียงนี้” กล่าวจบก็หันมามองเสวียนเหยา“อะไร” นางกลอกตา“แสร้งทำเป็นไม่รู้ต่อไปเถิด” หลี่หมิงเยวี่ยหัวเราะยังไม่ทันที่เสวียนเหยาจะได้กล่าวอะไรชายหนุ่มก็เดินเข้ามาหาพวกนาง “เหยาเอ๋อร์ท่านมาแล้ว?”เขาเรียกนางว่าอย่างไรนะ!!!“ข้ามารอกลับพร้อมท่าน”เสวียนเหยามองไปยังฮูหยินเจ้ากรมพิธีการและบุตรสาว จากนั้นหันกลับมามองฉีเฟิงเยี่ยน ถึงตอนนี้เพิ่งสังเกตว่า...เขามีลักยิ้มเล็กๆ บุ๋มลงไปข้างแก้ม ก่อนหน้านี้ไม่มี...หรือเพราะบาดเจ็บก็เลยผอมลงดังนั้นลักยิ้มนี้จึงมองเห็นชัดเจนขึ้น“อ้อ” นางโดนเขาลากแขนให้ออกเดินหลังอำลาชายาองค์ชายเก้า ทั้งสองเดินไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ เสวียนเหยาขึ้นไปบนรถม้าจากนั้นถอนหายใจออกมา “อาเยี่ยน”“ข้าจะไปกับท่าน”“อะไรนะ”“ข้าไม่รับตำแหน่งใดๆ ในราชสำนัก ข้าจะไปกับท่าน ไม่ว่าที่ใดข้าล้วนไม่ขัด”นางปวดศีรษะขึ้นมาทันที “เจ้าฟัง
เสวียนเหยา บทที่ 23
นับตั้งแต่ฉีฮูหยินกับบุตรสาวถูกส่งตัวขึ้นเขา ฉีเฟิงเยี่ยนย้ายกลับเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพฉีดังเดิม ทว่าเสวียนเหยากลับพำนักยังตำหนักหนิงหวง พระชายาองค์ชายเก้าส่งคนมารับนางโดยเฉพาะ บอกนางว่าพักที่ใดก็ไม่เหมาะสมเท่ากับไปพักที่ตำหนักหนิงหวงอีกแล้วก็จริง...เพราะเช้าตรู่วันถัดมาเสวียนเหยากลับถูกจับแต่งตัวแต่งหน้าทาชาดส่งตัวขึ้นรถม้าไปยังวังหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมพิธีการปูนบำเหน็จขุนนางที่มีความชอบฝ่ายหน้าขุนนางเข้าไปในท้องพระโรง ฝ่ายหลังเหล่าพระสนมและพระชายาองค์ชายเองก็ร่วมดื่มชาสนทนาผูกไมตรี หลี่หมิงเยวี่ยซึ่งคอยดูแลเสวียนเหยาไม่ห่าง ทำให้งานนี้ไม่น่าเบื่อจนเกินไปสำหรับหญิงสาว ทว่าผ่านไปเพียงชั่วยามขันทีตำหนักหลงคุนก็มารับนางออกไปท่ามกลางความสงสัยของสตรีชั้นสูงหลายคน หลี่หมิงเยวี่ยได้แต่เบนความสนใจให้ทุกคนหันมาสนใจงานเลี้ยง นางให้คนออกไปแอบฟังว่ามีจวนใดบ้างได้รับปูนบำเหน็จ แม้ไม่เต็มใจแต่สตรีเหล่านั้นล้วนอยากฟังว่าบิดาหรือสามีของตนได้รับการเลื่อนชั้นหรือไม่ ดังนั้นพวกนางจึงลืมเรื่องของเสวียนเหยาไปในทันทีหน้าทางเข้าห้องลับตำหนักหลงคุน ฮ่องเต้ หลงเส้าเทียน ฉีเหยียน รวมไปถึงฉีเฟิงเทียนรอ
เสวียนเหยา บทที่ 22
ฉีเหยียนคล้ายคาดไม่ถึง “ย่อมสะดวกอยู่แล้ว”เสวียนเหยาหันไปมองฉีเฟิงเยี่ยน เขาเลิกคิ้วคล้ายไม่คิดว่างจะไม่ให้เขาอยู่ร่วมในวงสนทนา “ข้า...ออกไปก่อน”ฉีเหยียนมองตามจนบุตรชายบุญธรรมเดินออกไป “ข้าไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน”“เป็นอย่างไร” นางถาม“ทำตามที่ผู้อื่นบอกให้ทำทันที”“อ้อ” นางพยักหน้า“ท่านอาจมองว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่นับจากที่เขาถูกพาตัวมายังเมืองหลวง อาเยี่ยนมิใช่ผู้ที่ใครจะสามารถบอกให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นถึงฮ่องเต้” ฉีเหยียนกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง “เมื่อครู่เห็นชัดว่าเขาไม่อยากออกไป เขาอยากรู้ว่าท่านจะสนทนาอะไรกับข้า”นางเองก็มิใช่คนโง่งม ทว่าลึกๆ ก็ยังมั่นใจว่าเขาอาจยึดติดกับอดีตของบิดามารดา กระทั่งทุ่มเทปกป้องนางอย่างโง่งมทั้งที่นางสามารถปกป้องตัวเองได้ อาจจะดีกว่าที่เขาปกป้องตัวเองด้วยซ้ำ“แม่นางเสวียนข้า...ต้องขออภัยแทนฮูหยินด้วย”“ไม่มีใครแบกรับความผิดของผู้อื่นได้ เรื่องนี้ข้าเคยบอกฉีเฟิงเยี่ยนไปแล้ว”ฉีเหยียนชะงักเพราะรู้ดีว่านางหมายถึงอะไร “แต่ข้าไม่คิดว่าเขาแบกรับความผิดของผู้ครอบครองของวิเศษทั้งสอง ข้าหมายถึง...เขาดูไม่เหมือนผ
قد تعجبك أيضًا
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ45.0K وجهات النظرยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย846.4K وجهات النظرลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม120.9K وجهات النظرปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว184.3K وجهات النظرเมื่อฉันเป็นนางเอกในนิยายรัก
นิชา อลีนา134 وجهات النظرมือสังหารไร้ใจในร่างสตรีแพศยา
ท่านจอมยุทธ์19914.0K وجهات النظرทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย
อักษรามณี122 وجهات النظرแม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า
กระดิ่งจันทร์779 وجهات النظر
