ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา

บทที่ 1

ในวิลล่าที่เงียบเหงาว่างเปล่า ฉินจื่ออี้นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน ประตูวิลล่าก็ถูกเปิดออก เส้าสวินฉือเดินเข้ามาจากด้านนอก

สายตาของเขาหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เธอ ก่อนที่สีหน้าจะเย็นชาลงทันที

“วันนี้เยียนซู่มีไข้ เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายทำไม?”

ฉินจื่ออี้ลุกขึ้นยืน แต่ยังคงก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร เธอไม่ตอบกลับ ขณะที่ส้าสวินฉือก็ยังไม่จากไป ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้เอ่ยปากขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ตอนนั้นฉันมีธุระจะหาคุณ”

“มีเรื่องอะไร? ก็เห็นยืนดี ๆ อยู่ตรงนี้ จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ?”

คำอธิบายของเธอไม่ได้ทำให้เขาเข้าใจเลย กลับยิ่งทำให้น้ำเสียงของเขาเย็นชาขึ้นอีกเล็กน้อย “ฉันเคยบอกเธอหรือยังว่าเยียนซู่ไม่สบาย วันนี้ฉันต้องอยู่ดูแลเยียนซู่ทั้งวัน เธอจงใจทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่? ฉินจื่ออี้ ฉันเคยบอกแล้วว่าอย่ามีความคิดแบบนั้นกับฉันอีก ฉันเป็นอาของเธอ เราเป็นไปไม่ได้! ถ้ายังทำแบบนี้อีก ก็ย้ายออกไปซะ”

ทันทีที่พูดจบ เส้าสวินก็เดินขึ้นชั้นบนตรงดิ่ง ก่อนจะปิดประตูห้องดังปังแล้วกลับเข้าไปในห้องทันที

ข้างล่างนั้น ฉินจื่ออี้ยังคงยืนอยู่ตรงเดิม มองแผ่นหลังของเขาที่เดินขึ้นไปชั้นบนอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปากเบา ๆ

“คุณอา… ขอโทษนะ ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว”

“เพราะว่า… ฉันตายไปแล้ว”

เสียงนั้นเบามาก เส้าสวินฉือที่ขึ้นไปชั้นบนแล้วจึงไม่ได้ยินประโยคนี้ ส่วนฉินจื่ออี้ก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอกลับไปนั่งลงบนโซฟา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง

จริง ๆ แล้วเส้าสวินฉือไม่ใช่อาแท้ ๆ ของเธอ เขาเป็นแค่เพื่อนของพ่อเธอเท่านั้น

ตั้งแต่ยังเล็ก เธอก็ชอบตามติดเขา เรียกเขาว่า “พี่ชาย” ทุกครั้ง เส้าสวินฉือก็มักจะคอยแก้ให้เธออย่างใจเย็น

“ไม่ใช่พี่ชาย แต่เป็นคุณอา”

ปีที่เธอเปลี่ยนคำเรียกได้จริง ๆ คือเมื่อเธออายุแปดขวบ ตอนนั้นพ่อฉินกับแม่ฉินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ และเธอก็ถูกเส้าสวินฉือรับตัวกลับไปอยู่ที่ตระกูลเส้า

เธอคือดอกกุหลาบที่เขาทะนุถนอมดูแลอย่างดี เขาแทบจะมอบความรักทั้งหมดที่มีให้เธอ

ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงตระกูลเส้า เพราะต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่นจึงรู้สึกไม่สบายใจ นอนไม่หลับทั้งคืน ๆ เขาต้องทั้งยุ่งกับงานไปด้วย และคอยปลอบเธอให้หลับอย่างใจเย็นไปด้วย

เธอร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยตั้งแต่เด็ก ต้องพึ่งยาเพื่อประคองชีวิต ตอนอายุสิบสอง คนอื่น ๆ ในตระกูลเส้าพากันไม่พอใจที่เส้าสวินฉือยังเลี้ยงดูเธอซึ่งเหมือนคนป่วยเรื้อรังอยู่ตลอด ต่างก็ออกปากให้เขาส่งเธอไปเสีย

เส้าสวินฉือไม่ยอม เขายอมแยกตัวออกมาตั้งหลักเอง ย้ายออกจากตระกูลเส้า เพื่อจะได้เลี้ยงดูเธอต่อไป จนกระทั่งภายหลังเขาอาศัยความสามารถของตัวเองก่อตั้งบริษัท SQ ขึ้นมาด้วยมือเดียว และจนเติบโตขึ้นมาไม่ด้อยไปกว่าตระกูลเส้า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลเส้าจึงค่อย ๆ ดีขึ้นในที่สุด

ตอนอายุสิบห้าปี ฉินจื่ออี้เข้าร่วมทัศนศึกษาที่โรงเรียนจัดขึ้น แต่กลับประสบเหตุโคลนถล่ม เกือบเอาชีวิตไม่รอด ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด เขาไม่สนอันตราย ฝ่าเข้าไปลึกในเขตภูเขาเพื่อช่วยเธอกลับมา

ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่เป็นสิ่งที่เธอต้องการ ต่อให้เป็นดวงดาวบนฟ้า เขาก็พร้อมจะตอบตกลงและไปคว้ามาให้เธอโดยไม่ลังเล

แต่สิ่งที่ฉินจื่ออี้จดจำได้ชัดที่สุด คือช่วงปีที่พ่อแม่ของเธอเพิ่งเสียไป ตอนนั้นร่างกายของเธออ่อนแอมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอไข้ขึ้นสูง ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลและนอนอยู่ถึงสามวันกว่าจะฟื้นขึ้นมา

ตอนที่ฟื้นขึ้นมา เธอกลัวจนตัวสั่น โผเข้ากอดเส้าสวินฉือ ร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบหายใจไม่ทัน แล้วถามเขาทั้งน้ำตา

“คุณอา… ฉันใกล้จะตายแล้วใช่ไหม?”

ตอนนั้นเขาพูดว่า “อี้อี้… ขอแค่อาไม่ยอม ไม่มีใครพาเธอไปจากข้างกายฉันได้ ต่อให้เป็นพญายม ฉันก็จะไปแย่งเธอกลับมาจากเขาให้ได้”

ตอนนั้นเขาพูดอย่างหนักแน่นจริงจัง และเขาก็ปกป้องเธอมาอย่างแท้จริงตลอดสิบปี ตั้งแต่อายุแปดจนถึงสิบแปด ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะทอดทิ้งเธอเลย

แต่วันนี้ โจรบุกเข้ามาปล้นในบ้านและแทงเธอไปกว่าสิบแผล ฉินจื่ออี้โทรหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขากลับตัดสายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงเพื่อไปดูแลอวี้เยียนซู่ที่กำลังเป็นไข้

อวี้เยียนซู่เข้ามาในชีวิตของพวกเขาเมื่อสามเดือนก่อน วันนั้นเธอฉวยโอกาสตอนที่เขาหลับ แอบจูบเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะตื่นขึ้นมาทันที แล้วถามเธอด้วยสีหน้าเย็นชาว่ากำลังทำอะไรอยู่

เมื่อเห็นว่าเส้าสวินฉือรู้ตัวแล้ว เธอก็ไม่ปิดบังอีกต่อ กล้าพอที่จะสารภาพรักกับเขาโดยตรง

แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเหมือนเป็นเรื่องเหลวไหล และปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาด แถมยังไปนัดดูตัวถี่ ๆ เพื่อให้เธอตัดใจ สุดท้ายก็พาอวี้เยียนซู่ที่ถูกใจทุกด้านกลับมา และแสดงความสนิทสนมต่อหน้าต่อตาเธอทุกวัน

ตอนที่ฉินจื่ออี้ใกล้ตาย เธอโทรหาเขาหลายครั้ง จริง ๆ แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่งที่อวี้เยียนซู่รับสาย แต่ทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อ คำขอความช่วยเหลือของเธอยังไม่ทันได้เอ่ยออกไป เสียงของอวี้เยียนซู่ก็ดังขึ้นมาจากปลายสาย

“จื่ออี้ มีอะไรหรือเปล่า? อาฉือกำลังต้มโจ๊กให้ฉันอยู่ ไม่มีเวลารับสายเธอหรอก”

พูดจบก็วางสายไปทันที

ในวินาทีที่สายถูกตัด ฉินจื่ออี้ก็สิ้นลมหายใจสุดท้ายไปพอดี หลังจากตาย วิญญาณของเธอยังไม่ยอมสลายเพราะความยึดติดบางอย่าง พญายมจึงสังเกตเห็นความผิดปกติและมาหาเธอ และเธอก็อาศัยโอกาสนี้ทำข้อตกลงกับพญายม

เธอยอมแลกด้วยการให้วิญญาณสลายหายไปตลอดกาล ไม่มีวันได้กลับมาเกิดใหม่ เพื่อแลกกับการได้กลับมายังโลกมนุษย์เป็นเวลาเจ็ดวัน เพื่อจัดการเรื่องหลังความตายของตัวเอง

ฉินจื่ออี้เดินไปที่ปฏิทิน หากเส้าสวินฉือสังเกตให้ดีจะพบว่า ปฏิทินเล่มนี้มีเพียงเจ็ดวันเท่านั้น

เธอเดินเข้าไปฉีกกระดาษออกหนึ่งแผ่น ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ว่า “คุณอา… นี่คือวันแรกที่ฉันบอกลาคุณ”