บททั้งหมดของ Capturing The Bachelor: บทที่ 51 - บทที่ 60

Marami na akong artista na nakita sa personal pero ‘ni minsan ay hindi ako nakaramdam nang pagkabighani sa kanila. Para sa akin kasi ay iisang hangin lang naman ang nilalanghap namin ang pinagkaiba lang ay sikat sila at ako hindi. Kung mayroon man akong nararamdaman noon kapag nakakakita ng artista ay excitement. Lalo na kapag nahuhuli ko sa akto nang nakakahiyang gawain o may natutuklasan akong lihim nila, katulad ngayon. Marahil ay kung gaya pa din ng dati ang trabaho ko baka kinuha ko na ang pagkakataon na ito upang kuhanan sila ng video. Panibagong isyu, ibig sabihin ay pera. Subalit aminado ako na kahit noon ito nangyari ay hindi ko maggagawa. Saglit ko silang tinapunan ng tingin bago yumuko. Para bang sa isang iglap ay namanhid ang buong katawan ko at hindi magawang ihakbang ang mga paa palayo. Napatingin ako sa kamay kong nakakuyom. Maging iyon ay hindi ko namalayan na naikuyom ko na pala. Ganito ba katindi ang puot at galit ko para sa

Hi my dear readers. Kumusta? I hope you guys are doing great today. Paramdam naman kayo.  By the way, this is my first novel here in GN but there's a lot more to go. Sana nagugustuhan n'yo ang novel na ito. I'm doing my best para mas lalo pang ma-improve ng pagsusulat ko dahil ayokong masayang ang ibabayad n'yo. Random thoughts lang 'to guys. What do you think about Zid? How about Kai? Sino favorite n'yo sa The Veracity members? Gawan din kaya natin sila ng kwento? Comment kayo if you have any suggestions, opinions o kahit ano'ng gusto n'yong sabihin. (Huwag lang bad words) Bye! Thank you.

Animo’y nasa red carpet premier ng isang pelikula si Orca Lapuz habang naglalakad ito patungo sa entablado. Sa kan’yang tabi ay isang bakla na sa tingin ko’y kasing-edad niya lamang. Sinundan sila nang tingin ng mga bisita.Tumigil siya sa sa paglalakad nang tuluyan nang makaakyat sa entablado. Nanatili lamang ang kan’yang mga mata kay Harrieth na bakas sa mukha ang galak na makita ang ina. Isa nga talagang surpresa ang pagsulpot ng isang espesyal na tao sa buhay mo sa pagkakataon na hindi mo inaasahan.Ang atensyon ng mga tao sa gawi ko ay nawala sa kan’ya nang makarinig kami nang kalabog mula sa isang lamesa. Halos sabay-sabay na napalingon ang tao doon. Tumayo si Tita Elvira na bakas ang pagkadisgusto sa nangyayari. Sinubukan siyang pakalmahin ni Tito Zeus subalit mas lalo ko lamang nakita ang apoy na galit sa mata ng ginang. Tumalikod ito at naglakad palabas. Hinabol siya ng asawa, ni Ziode at Frauline.Ang kasiyahan na ito para

Magulang, dalawang tao na ipinagkait sa akin. Marahil ay hindi talaga para sa akin ang magkaroon ng kasama na matatawag kong nanay at tatay, mama at papa o mommy at daddy. Malas nga siguro ako pagdating sa ganoong aspeto ng buhay. Pero kung mayroon man isang bagay na masasabing kong swerte ako, iyon ay ang makilala si Zid. Ilang beses niya na akong tinutulungang bumangon tuwing nawawalan ako ng pag-asa, katulad ngayon. Wala man siyang ideya sa bigat na nararamdaman ng puso ko sa mga oras na ito ay nagagawa niya pa din akong pasayahin sa paraang hindi ko inaasahan. “And for your last dance, ladies and gentlemen please welcome Zid Paulo Sena. Around of applause please,” masayang pagpapakilala ni Heaven kay Zid. Nasundan ito nang hiyawan at kant’yawan mula sa apat na lalaking nasa paligid namin. Hindi ko makalimutan ang gulat sa kanilang mga mukha kanina nang bigla akong sumulpot sa likod nila. Mayroon hawak na rosas ang mga lalaki samantalang cake naman

Tulala akong bumalik sa condo. Hindi mawala sa isip ko ang panghihinayang na hindi ko man lang nagawang kuhanin lahat ng ebidensyang magdidiin kay Mr. Hermosa. Kung hindi ko rin sana sinira ang plano noon nina Knight ay baka nakakulong na ang negosyante. Nakakakonsyensyang isipin na dahil sa akin ay nahihirapan ngayon sa pagtatago si Tere at ang kan’yang nobyo. Mahirap na kalaban ang mga bigating negosyante. Nakakatakot na baka magawa silang patayin nito sa oras na mahuli sila. “Where have you been?” bungad sa akin ni Zid nang maabutan ko siya sa living area ng aking condo. Mukhang kararating niya lang din dahil hindi pa siya nakakapagpalit ng damit. Tumayo siya at sinalubong ako ng yakap at halik. “I miss you all day,” aniya. Paano pa kaya kapag lumipat na ako? “Nand’yan na si Harrieth?” tanong ko nang bumitaw siya mula sa pagkakayakap. Pinasadahan ko nang tingin ang paper bag na mayroong tatak ng paborito naming restaurant na nasa ce