ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Closer: Harder, Deeper / บทที่ 21 - บทที่ 30

บททั้งหมดของ Closer: Harder, Deeper: บทที่ 21 - บทที่ 30

40

CHAPTER 20: Cold night

    "I'VE BEEN LOOKING FOR YOU."   Hindi ako nakaimik. May kung ano na nakapagpatigil saakin  na halos pati paghinga ko ay mapatigil rin. Ramdam ko na ang pamumula ng buong muka ko. Alam kong nakaupo pa naman ako nang tuwid pero ang pakiramdam ko ay yumuyugyog ako. Kung kanina ay hindi ko maialis ang tingin ko sa buwan at kalangitan, ngayon naman, kahit pa magibang anyo ang buwan ay hinding-hindi ko na muli itong lilingunin. Mas gusto ko ang nasa harap ko ngayon. Mas gusto kong tingnan ang katabi ko. "Where have you been? Bakit umalis kana naman nang wala ako?" "S-Sorry." Hindi maialis ang pagtitig ko sakanya na tila napansin n'ya na pero hindi n'ya ito pinuna man lang. "What happened?" "Ber— Mr. Villafranca saw me so... yeah." "That fuck." Rinig kong bulong niya. Para akong nalilingaw sa
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 21: Cousins

 "WHAT THE—""She's sleeping.""I can't— the heck! It's real.""Help me open the door.""Kuya—""She doesn't know yet."Sumasakit ang ulo ko at medyo umiikot ang paningin. Bahagya akong nagmulat ng mata dahil pakiramdam ko ay gumagalaw ang hinihigaan ko. Saka ko narealize ang matigas na brasong may buhat saakin.Ang bango kaya naman sumubsob ako sa dibdib n'ya. Bahagya ko pa iyong sininghot hanggang sa makontento ako. Ang bango talaga. Eto yung amoy na hahanap-hanapin mo kahit saanman."Bango." Ungot ko habang nahihilo pa rin."Uh-huh?" I can sense humour in his voice. I don't know who's him tho. Hindi n'ya rin naman ako kilala kaya naman okay lang siguro. Pilit kong kinapa ang batok n'ya para yumakap pa pero muka n'ya yata ang nahawakan at ko. Nadanggi
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 22: Sis

"CAN WE GO INSIDE?" nag-puppy eyes pa si Jester saakin. Hindi man nagsasalita ang kapatid, halatang gusto rin nitong pumasok."Yeah, of course!" Kaagad nagtatakbo ang dalawa palabas sa kotse habang si Luck ay tila ama ng mga ito na problemado sa makukulit na mga anak.I miss kuya and dad, medyo madalang ko na ulit silang makasama lalo na nang lumala ang ubo ni dad noong nakaraang araw at nagpabalik na ito sa hospital. Si Kuya Sandro, as usual is still roaming around the country."What do you all want to drink?" Sinalubong kami ng mga katulong at pinaupo ko sila sa sala. "Tell her what you want." Tukoy ko sa isa sa mga katulong. "Magbibihis lang ako. Late na rin ako eh, sorry."Mabuti nga at wala akong nakaschedule na meeting nang maaga talaga. Ang first meeting ko for today is at 10 am, a meeting with the company investors."Pwede ba akong maglibot?" Nagtaas p
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 23: Second Kiss?

    TULAD ng sinabi nila, the presentation went actually great. Nakahinga ako nang maluwang nang sabihin saakin iyon ni Kesler pagbalik nya. Tumawag din saakin ang ilang investor just to congratulate me.   Sya lang mag-isa ang nagpunta sa meeting, maging si Luck ay nanatili lang sa upuan nya, nagtrabaho habang katabi ang nagse-cellphone na si Jester. Mukang sigurado nga sila sa kakayahan ng lalaki kaya ganon sila ka-chill.   Sabagay, hindi pa naman talaga nakakapunta si Luck sa meeting kasama ang investors sa panahon nya rito.   Lunch time ay nagpadeliver lang ako ng pagkain sa office ko at tinawag ko 'yung magpipinsan.   Umupo kaming lahat sa apat na sofa na nakapalibot sa medyo may kalakihang mesa dito sa office ko. Magkaharap kami ng secretary ko at ang magkatapat naman ay
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 24: Q & A

 BORED AKONG TUMINGIN SA LABAS NG BINTANA.Ang daming sasakyan dito."Sorry for keep you waiting." Bumukas ang pinto at pumasok si Dr. Philly. "It's okay, doc. I really need your help."Pinaupo nya ako sa isang sofa at umupo sya sa katapat ko. Tiningnan ko ang wall clock and it's already 8:30 am. Hindi ako papasok ng half day dahil tingin ko, isa itong nararamdaman ko these past few days kung bakit hindi ako gaanong nakakapagconcentrate sa mga gawain sa office. Imagine, sobrang halaga nung meeting tapos nawala sa isip ko?I'm too occupied.Nagtext ako kay Luck na hindi ako makakapasok at baka after lunch time na akong makarating sa office. Not sure kung anong nireply nya dahil naka off na ang cellphone ko. Ayoko na munang masyadong mag-isip."So it's about of those dreams, right?"
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 25: Patient

  IT'S BEEN 2 DAYS. Wala na akong napapanaginipan ulit na kakaiba at hindi na rin sumasakit ang ulo ko. I don't also feel De Ja vu anymore at tingin ko naman ay ayos yon dahil wala akong gaanong iniisip na nakakapagpa-frustrate saakin. But there's a problem right now. My secretary is absent. Nagsabi na pala sya kaninang 6 am palang via text na hindi sya makakapasok today dahil sa emergency. Hindi nya na sinabi kung anuman iyon basta paulit-ulit syang humingi ng sorry sa text nya. Yes, it's a problem dahil itong araw pa naman ang pinakabusy mula nang pamahalaan ko ang company dahil tambak ang folders. I think. 12 pm na pero parang hindi pa rin nababawasan ang mga nakapatong na folder sa table ko. Wala sa isip ko ang maglunch. Hindi ko kasi nabasa agad ang text message nya kaninang umaga kaya wala na rin akong gaanong pagkakataon na humanap ng kapalit nya kah
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 26: Nightmare

Nightmare"OH SHIT!" irit ko nang makita na si Luck ang nakaupo sa swivel chair ko.Five pm na at nag-uwian na ang marami sa empleyado, kabang-kaba ako habang nakakarinig ng kaluskos noong papalapit na ako sa office ko. Hindi naman kasi gaanong nakasarado ang pinto kaya rinig ko ang sa loob.Akala ko ay magiging horror na pagpasok ko. Naglakas loob nalang talaga ako dahil ang dami ko pang dapat tapusin."Fuck. I almost had a heart attack." Halatang gulat din na aniya pero mahina ang boses. Bumalik sya sa ginagawa, nagtitipa sya sa laptop habang may folders na nakabukas sa harapan nya. Meron din doong nakahandang ballpen at merong sticky note na nakakabit sa ilang folder na naroon sa gilid nya.Ako rin naman nagulat. Akalain ko bang sya pala ang naandito.
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 27: Sweet dreams

 "NASA HOSPITAL, PA RIN.""Talaga bang over fatigue ang dahilan? Hindi ko kasi sya tinawagan dahil baka nagpapahinga. Ayoko rin naman tawagan sana yung tumulong saakin magdala sakanya sa hospital kasi nahihiya na ako sa ginawa kong abala kaninang madaling-araw.""Yep, overfatigue nga talaga. Nakakaawa rin kasi si Kuya, ang daming dapat pa ring intindihin." Napailing-iling pa si Kesler. Naguilty ako dahil alam kong hindi lang 100 percent ang ibinibigay ni Luck sa pagtatrabaho. Madalas, kapag may hindi pa sya natapos ay dinadala nya sa bahay dahil daw ayaw nyang matambakan ng trababo. Tapos madalas nya rin akong alalahanin."Gusto ko sana syang dalawin, nagpunta kana ba sakanya?" Umiling sya, sakto at uwian nakasabay ko sya dito sa elevator.Halos hindi na ako mapakali pagdating ko palang sa opisina kaninang umaga dahil iniisip ko ang lagay nya. Tama nga si Berna
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 28: I'm jealous

"BAKIT BA ANG HILIG MONG IWAN CELLPHONE MO!" Dagling binatukan ni Jester si Kesler nang magkakaharap na kami na nakatayo sa gilid ni Luck."Bakit ang hilig mo rin mambatok! Akala mo mas ikinalamang mo yan sa kagwapuhan ko!""Okay, kids... that's enough." Pagpigil ni Luck sa mga pinsan nya.We were caught on the scene. Bumukas bigla ang pinto habang hinahalikan nya ako at hindi ko man nakikita, alam kong pulang-pula ako.Parang bibigay ang tuhod ko sa kahihiyan kaya nakayuko akong bumalik sa kaninang inuupuan ko. Sinulyapan ko si Luck, halo-halong emosyon ang nasa muka nya pero wala doon ang kahihiyan dahil sa nakita ng dalawang pinsan nya."It's okay, there's no need to be shy." Tiningnan ko sandali si Jester at dagli syang siniko ng kakambal ny
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 29: Pouring Rain

 THREE DAYS WITHOUT LUCK IN THE OFFICE IS HARD. Laking pasasalamat ko nang pangatlong araw, saktong pagdalaw ko sa hospital nang hapon ay hinayaan na syang umalis.Nagpumilit si Luck na magtrabaho. Pinagpapahinga sya ng mga doktor pero dahil makulit sya, pinayagan sya dahil na rin sa mga sinabi nya na babalik pero week para ma-test sya, iinom ng gamot at hindi gaanong magtatrabaho.I am happy pero hindi ko maiwasang mag-alala. Pero nangako sya saakin na hindi na aabushin ang katawan nya. He added that he's bored in the hospital. Kulang nalang daw ay ipatali s'ya ni Bernard sa mga nagbabantay sakanya para hindi sya makatakas. Napakakulit kasi. Ilang beses nang sinabi saakin ni Bernard na hindi lang iilang ulit nyang nakita si Luck na paalis."Gusto mo bang tulungan kitang ayusin ang mga gamit mo?" Tanong ko  nang makabalik na kami sa hospital room nya. Sinundan nya nga
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status