บททั้งหมดของ Seducing the Seducer: บทที่ 41 - บทที่ 50

“Tell me what is going on.” sabi ko kay Bernard nang huminto kami sa isang gasolinahan.“I will explain everything pagdating natin sa pad ni mommy. Basta ang masasagot ko lang sa’yo ngayon ay oo buntis si Jasmin, pero hindi sa akin.” sagot niya at saka na muling pinaandar ang kanyang sasakyan.Kung inakala ni Bernard na siya ang ama kaya pumayag siya sa engagement party na ito, ibig sabihin ay may nangyari sa kanila.“Stop staring at me like that, Bianca.” sabi niya habang naka pokus pa rin sa daan.Paano naman ako hindi mag d-doubt sa lalaking ito, sa dami ng pangako na pinako niya sa akin ay parang nahihirapan na ako na paniwalaan siya. He can’t blame me, you can’t blame me.

Isang buwan na ang lumipas at nagtatago pa rin kami ni Bernard sa rest house ng mommy niya. He cut all the connections in this house – the landline and even the electricity. Kaya tuwing gabi ay puro kapaan ang nagaganap. Kahit na may mga kandila kami na ilaw ay hindi naman iyon sapat para maaninag ang buong bahay. Ang tanging natira na lamang na linya sa bahay na ito ay linya ng tubig.Isang buwan na rin akong nakakulong dito sa bahay, madalas kong naiisip ang naiwanan kong trabaho sa Procedure. Hindi ko alam kung tatanggapin pa ako ni Miss Eva pagbalik ko sa Maynila. Isang buwan ba naman akong nag awol.Samantala, sa usapang pagkain naman ay tanging si Bernard lamang ang lumalabas para bumili. Isang buwan na rin kaming nabubuhay sa fast food dahil ayaw niya na mag grocery kami dahil naniniguro siya na walang makakakita sa amin.

Pagdating namin sa bahay ni Bernard ay hindi ko na napigilan ang aking sarili na tanungin siya tungkol kina Jasmin.“Wala yata ang mag ina sa bahay kanina?” tanong ko.Kaagad namang humarap sa akin si Bernard na para bang takang-taka sa tanong ko. “Sabi ni dad nag bakasyon sila.” sagot niya sa akin.Napatango naman ako at hindi na nagtanong pang muli. Pinag-iisipan ko pa kasi kung itutuloy ko ba ang pakikipag-usap kay Jasmin at Amalia. Half of me is saying na sabihin ko na nang wala na akong mabigat na dinadala, but half of me is asking to stay kung anong position ko ngayon.Lumapit si Bernard sa akin at saka ako niyakap mula sa likod. “Bakit mo natanong?” tanong niya sa akin.“I thin

Bianca’s POVPag uwi ko sa bahay ay kaagad kong inasikaso ang aking mga kakailanganin sa pagbabalik ko sa trabaho.Pumasok si Bernard sa kwarto at saka siya niya ako tinabihan sa kama. “What are you doing?” tanong niya.“May inaayos lang para sa trabaho.” sagot ko.Nakatingin lamang siya sa aking ginagawa at hinintay akong matapos bago siya muling nag tanong.“Are you done?” tanong niyang muli.“Yah, may kailangan ka? Gutom ka na ba?” balik tanong ko naman sa kanya.Hindi naman siya sumasagot kaya tumayo na ako mula sa kama. “Sige, teka lang magluluto muna ako.” sabi ko at nauna nang lumabas

Dalawang gabi at tatlong araw lamang kaming nanatili sa Boracay. Inuwi rin ni Bernard ang mga damit na pinintahan niya dahil utos ko iyon. Balak lang talaga niyang dalhin ay iyong may pangalan ng aming anghel at iyong t-shirt na may mukha ko.“I’m so tired.” sabi niya sabay bagsak sa kanyang katawan sa sofa.Nakangiti naman ako habang pinagmamasdan ko ang suot niyang t-shirt na may imahe ng aking mukha.Umupo ako sa sofa upang siya at tabihan. “Kapag pumasok ako ulit sa trabaho, tapos may mga project na kailangan ng artist – ikaw ang kukunin ko.” sabi ko.Walang reaksyon ang kanyang mukha at saka siya bumangon. Nakatitig lamang siyang sa akin. Alam ko naman na hindi niya nagustuhan ang sinabi ko – ang bumalik sa trabaho.