บททั้งหมดของ The Story of Us (Tagalog): บทที่ 31 - บทที่ 40

“Naku… Kanina pa nakaalis si Kuya Migz, Ate. Sayang at hindi kayo nagpang-abot.” Kunot-noo pang sagot sa kanya ni Kaloy. Katatapos lang nang pananghalian nang mga oras na iyon at dahil tirik na tirik ang araw ay pawisan na ang binata. Kahit pa malilim sa parteng iyon nang bakuran nina Mang Temyong, hindi pa rin naiibsan nito ang maalinsangang hapon.  Beads of sweat were dripping from the young man’s forehead. Pasimpleng pinunasan iyon nang binata gamit ang likod nang palad nito. Nababakat na rin ang katawan nito sa suot na long sleeve t-shirt. Mukhang naabala pa yata niya ito sa ginagawang pagsisibak nang kahoy. It had only been a week since Miguel was discharged from the hospital ngunit heto siya ngayon at mukhang maha-highblood na sa sobrang kunsumi rito. 

Nahigit nang dalaga ang hininga nang tuluyan nang makarating sa rooftop nang gusali. What greeted her was a complete 360° full view of the mountain tops. Dahil nasa gitna nang lugar ang gusali ay malaya niyang nailibot ang paningin sa kabuuan nang tanawin. And oh, just look at the sea of clouds hovering beneath the sunset. Nagkukulay ginto pati ang mga ulap dahil sa sinag nang araw. Kay gandang pagmasdan nang pagsasabog nang kulay sa kalangitan… at ang pag-aagaw nang liwanag at dilim. Truly, this was a magical experience for her. Pansin niyang maging ang binata ay tila ganoon din ang nararamdaman.  Miguel was also staring up ahead. Tinatangay pa nang marahang ihip nang hangin ang buhok nito. He had this contented look in his face as he basked in the glory of the sunlight. Nasa unahan ito nang dalaga at kasalukuyang nakatalikod sa kanya. It gave her full

“Basta mag-iingat ka parati. And don’t ever trust anyone easily.” Paalala pa niya sa binata. “Yes, Ma’am!” Kunwaring seryosong sumaludo pa ito sa kanya bago muli nang ngumiti. “Eh ikaw, saan naman ang punta mo?” Sinipat pa nito ang kanyang suot. She smiled hesitantly at Ethan. Lily didn’t know how to tell him her decision of staying in San Bernardino without ever mentioning anything about her and Miguel’s current relationship status.  Alam niyang dapat mag-ingat siya sa mga sasabihin lalo na’t matalas ang pang-amoy nang binata. It probably came from being a police officer, pero mabilis talaga itong makatunog.  Gusto pa naman sana niyang sabay nilang ipaalam ni Miguel sa mga kaibigan ang kanilang namuong kasunduan. “Ahm… ano… maghahanap sana ako nang trabaho

“Oh, Ate Lily… ikaw pala. Ang aga mo yatang napasugod dito. ‘Lika, pasok ka...”  Naghihikab pa si Kaloy nang mapagbuksan siya nang pintuan. May hawak itong isang tasa na sa hula niya ay kape ang laman. Umuusok pa iyon at mukhang kakatimpla lang dito nang binata. Umalis na ito sa pagkakaharang sa pinto upang makapasok siya.  “Gising na ba ang Kuya Miguel mo?” Kaagad na tanong niya rito habang humakbang na papasok sa loob nang bahay. Iginala pa niya ang paningin habang hanap nang mga mata ang isang partikular na lalaking buhat kahapon ay hindi pa niya nakikita.  “Hindi pa yata, eh. ‘Di ko pa siya napansing lumabas nang kwarto.”  Nagtungo na ito sa munting kusina upang dumulog sa hapag-kainan. Nakita niy

Magdadapit-hapon na nang tuluyang makaalis nang San Bernardino si Jax. Bumalik pa kasi sila sa bahay nang kanyang Nanay Nelia upang makapagpaalam ang binata sa matanda.  Masasabi niyang pang best actress at best actor ang naging drama nila sa harap nito. They were really good at pretending that everything between them was fine. Mukhang hindi nga sila nag-away ni Jax ilang oras lang ang nakalipas doon sa may ilog. Nangako pa ang lalaking babalik ulit nang baryo upang bumisita. Buti na lang at hindi nakita nang kanyang Nanay Nelia ang sarkastikong ngiting sumungaw sa mga labi nito nang tapunan siya nang tingin. Ngali-ngaling soplahin niya ang binata, kung hindi lang nila kaharap ang matanda.  Napabuntong-hininga si Lily habang naglalakad na pabalik sa may ilog. Mabuti’t wala pa roon kanina si Miguel nang