Lahat ng Kabanata ng Clouds on the Horizon: Kabanata 21 - Kabanata 30

“Oh come on! I know you've been slipping these days. Kaya mo ako hinanap…”Parang paulit ulit na sinaksak ang puso ko sa sakit habang nakatingin ako sa kanilang dalawang naglalandian sa kusina. I don’t know where all the pain came from, but… I’ve never felt this kind of pain before.Aminado akong nasasaktan ako. Ang sakit na makitang ganito sila. Siguro dahil… kami ni Lionel ang magkalapit noon pero bigla na lang nawala ang lahat.“You're supposed to be angry but… alam kong hindi mo mapigilan ang nararamdaman mo kaya… naghanap ka ng makakasama. And you found me…”Umiwas ako ng tingin nang makita ang unti-unting paglapat ng labi ni Laira sa labi ni Lionel.

I gulped. I have to get out of here. Inipon ko ang lakas ng loob ko at mabilisang tinanggal ang seatbelt ko bago ko hinawakan ang pinto ng sasakyan upang buksan iyon at tumalon sa gitna ng daan para lumayo mula sa kaniya. Subalit hindi iyon magbukas! Ayaw magbukas na gaya ng dati!Please, open!“What the fuck are you doing?!” sigaw ni Lionel at bigla akong hinila pabalik sa aking upuan. Mabilis niyang ipinarada sa gilid ang sasakyan at hindi inalintana kahit nasa expressway pa kami.Mabilis niya akong hinawakan at inayos sa pagkakaupo bago isinalpak muli ang seatbelt ko sa tamang lugar. Habol ko ang aking hininga habang ginagawa niya iyon. Hindi pa rin ako susuko. Gusto kong makaalis dito!Muli kong sinubukang abutin ang pintuan at seatbelt subalit hinawakan

Napa buntong hininga na lang ako at saka naupo sa kama. Dalawang linggo na pero hindi ko pa rin alam kung bakit niya ginagawa sa akin ito. Naguguluhan talaga ako. Gusto niya akong mawala subalit ayaw niya akong hayaang lumayo. Pero ang ginawa niya ay ikinulong ako dito na malayo sa kaniya. Minsan naiisip kong baka ginawa niya ito para siguraduhing hindi niya ako muling makikita kahit saan.Masama ang loob na binalingan ko na lang ang pagkain. Kailangan ko raw makain iyon at baka malaman ni Lionel na hindi ako kumakain. Suminghap ako at saka tahimik na kumain na lang. Subalit bago pa ako tuluyang makasubo ng pagkain ay malakas na tumunog ang telepono. Kunot ang noong binalingan ko iyon at nilapitan. Sa dalawang linggo kasi ay hindi pa iyon tumunog kailanman… ngayon lang. It’s odd.

The layers of conflict and disagreement were heavy. My life was a slow-paced story, filled with nothing but problems and heartaches. Dahil sa bagal noon at patong-patong na problema, it felt like torture. Subalit ang magising sa tabi ni Lionel habang yakap niya ako… parang nagiging tama ang lahat. Parang unti-unti kong nakakalimutan ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko.Parang nakakalimutan ko lahat ng hirap at takot na pinagdaanan ko dahil sa kaniya.Bumuntong hininga ako at napatingin sa kaniyang kamay na nakapulupot sa akin. Nakatalikod ako sa kaniya at ang kaniyang braso ay nakapulupot sa aking baywang. Ayaw niya akong paalisin kagabi kaya’t… dito na lang ako natulog.Siguro dapat… umalis na ako na ako bago pa siya magising. Kagabi ko pa inihahanda ang sarili ko dahil alam kong sa oras

“Kath… Katherine! Please wait for me. Let’s talk!” sinikap kong huwag lingunin si Lionel na patuloy na sumisigaw habang nakasunod sa akin. Kaya sa halip na tumigil, mas binilisan ko ang lakad ko patungo sa hotel room namin habang patuloy na pinapahiran ang mga luhang walang tigil na tumutulo. Hindi ko akalain na magiging ganito kasakit na marinig mula sa kaniya na mahal niya ako. No… it wasn’t for me. The love he’s saying is not for me.At ang hindi ko maintindihan ay kung bakit nasasaktan ako! Muntik ko lang siyang magustuhan noon pero naging malupit na siya bago pa man tuluyang umusbong ang nararamdaman ko kaya… hindi ko inakalang ganito kasakit. I never imagined him telling me he loves me. And I hated that it happened this way.“Katherine! Talk to me,