บททั้งหมดของ When Heart Beats: บทที่ 1 - บทที่ 10

Anong klaseng magulang ang kayang ibenta ang sariling anak?Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Ang ipamukha sa ’yo na wala kang halaga o ang ipakasal ka sa lalaking ni anino ay ’di mo nakita."Magpapakasal ka, sa ayaw mo’t sa gusto!" hasik ni Papa.Parang bomba na sumabog sa tainga ko ang salitang iyon. Wala na akong marinig matapos ang nakabibinging katagang iyon.Nadatnan ko ang magagaling kong mga magulang na kausap ang tauhan ng taong pinagkakautangan nila. Rinig na rinig ko ang pag-uusap nila. Ako bilang kabayaran sa utang.Umalma ako nang makaalis ang mga lalaking iyon. At ito nga, sandamakmak na singhal ang inabot ko.Lahat na yata ng kamalasan sa buhay ay nasalo ko. May mga magulang nga akong matatawag, pero hindi ko naman maramdaman ang pagmamahal nila. Magulang lang sila sa pangalan, pero hindi nila nagagampanan ang tungkulin nila."Mayaman ang mapapangasawa mo, Cahaya! Kaya tigilan mo na iyang kaartehan mo!" singhal ni Mama."Ano ngayon kung mayaman? Hindi naman iyon a

Rinig na rinig ko ang malakas na dagundong ng dibdib ko, kasabay ang mabagal na paghakbang papunta sa nakita ko na parang pigura ng tao. "Aya!" pasigaw na tawag ni Belle sa pangalan ko. Bakas ang takot sa boses."Ouch!" Pigil ang pagdaing ko nang pabagsak akong napaupo at tumama ang puwet ko sa ugat ng punong-kahoy dahil sa biglang pag-atras. Hindi nga ako nagkamali. Tao nga ang nakita ko. Lalaking nakadapa at walang malay."Aya, halikana na, t-tara na sa bahay," nauutal at umiiyak na sabi ng kaibigan ko na pilit akong hinihila patayo, kaya lang parang nawalan ng lakas ang mga paa ko. At parang nabingi ako. Rinig ko ang mga sinabi niya na iwan na lang namin ang lalaki at ipagbigay alam na lang sa kapitan ang aming nakita, ngunit nanatili lang akong naka-upo malapit sa lalaki na hindi ko alam kung buhay o patay."Aya!" pabulong na sigaw ni Belle. "Halika na!" Hinila na niya ang damit ko at sinubukan na itayo. Pero hindi ko pa rin kayang tumayo. Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kaibi

"W-wala po," utal-utal kong sagot kasabay ang pag-ahon sa tubig.Lumublob na rin kasi ang hayop. At wala akong balak maligo kasabay ang hayop na lalaking 'yon. Parang magliliyab na kasi ang buong katawan ko sa init ng mga tingin niya. Sana nga kumulo na ang tubig at maluto siya."Iwanan mo 'yan!" singhal na naman nito. Kaagad akong huminto. Napatingin sa hawak na sabon. Wala naman kasi akong ibang hawak sabon lang at damit na isusuot ko sana. Pinatong ko na lamang sa bato iyon at walang lingon na umalis. Mabuti na lang at hinayaan niya akong umalis. Hindi na kasi ito nagsalita matapos kong ilapag ang sabon.Mabilis ang mga hakbang ko na bumalik sa kubo, at agad nagbihis. Muli naman akong nalungkot dahil sa pintong sinira na walang hiya. Talagang walang hiya. Hayop!Hindi ko na nagawang magsuklay at agad nang umalis ng kubo bago pa ako maabutan ng walang hiya.Hindi matigil ang pagpatak ng mga luha ko habang hila-hila ang alaga ko. Patakbo kong nilisan ang kubo na naging tahanan ko sa

Matinding takot ang naramdaman ko nang umupo siya sa tabi ko. Talagang animal ang lalaking ito."What do you expect? Matutulog ako sahig?!" arogante nitong tanong.Hindi ko mapigil ang mapahagulgol. Paano kung gawan niya ako ng kahayupan habang tulog ako?"Shut up! Will you?" sikmat niya. Bwesit siya. Kaya ako umiiyak ng ganito dahil sa kaniya. Kung umalis siya, hindi niya sana maririnig ang iyak ko, at hindi ako iiyak ng ganito. Gusto ko na ngang tumigil sa pag-iyak pero paano? Nasa tabi ko siya. Hayop! "Stop crying, sakit na sa tainga ang mga iyak mo. Kung sa tingin mo ay papatusin kita. Hell no, hindi ka kagandahan at hindi sexy para patusin ko," dada niya. Peste talagang manok 'to, kung makaputak wagas. "Tumahimik ka na at matulog kung ayaw mong busalan ko iyang bibig mo," sikmat niya pa.Naglagay ako ng unan sa pagitan namin. Takip na rin ang palad ko sa bibig. Ayaw pa rin kasi talaga tumigil ang paghikbi ko."Gumising ka ng maaga bukas. Magluto ka ng ibang ulam. Nakakasawa na

Paulit-ulit ang pagbuntong-hininga ko habang walang tigil sa paghampas sa mga binti at braso kong pinapapak ng mga lamok. Pero ayos lang kahit pagpyestahan pa ako ng mga lamok kay sa naman manatili ako sa umuugang kubo.Nandiyan na naman kasi si Telay. Mula kasi noong unang gabing pagkikita nila ng hilaw kong Tito ay napadalas na ang pagpunta ng babaeng haliparot na iyon dito. Nakakainis nga. Dagdag siya sa hirap ko. Feeling entitled ang haliparot. Ginawa na nila akong alila. Taga silbi, at wala akong choice kung hindi ang sumunod. Ang gaga ko rin kasi nagtiis ako ng ganito katagal. Umaasa pa rin kasi ako na kusa siyang aalis kapag nagsawa na sa liblib na lugar na ito pero hindi dumating ang inaasahan ko. Lalo pang humigpit ang pagbabantay niya sa akin. Sinusundo na rin niya ako sa palayan tuwing hapon. Ilang beses na rin kasi akong nagtangkang tumakas at sa kada tangka ko, nahuhuli niya lang ako.Hindi ko alam kung bakit ayaw niya akong pakawalan; kung bakit tinatali niya ako sa bu