Lahat ng Kabanata ng Taming The Heir : Kabanata 51 - Kabanata 60

Mas maamo ang dagat sa umaga. Nakakalito nga. Humahaba na ang bagyo, nag-iwan ng maayos na katahimikan na halos nagpaparamdam sa isla na kalmado. Tahimik kaming naglalakad ni Cairo sa baybayin, sinusuri ang mga lawa at bato para sa anumang nakakain—mga kabibe, damong-dagat, mga palatandaan ng buhay na maaari naming gamitin. Nakakapit ang aking bukung-bukong. Halos hindi. Nanatiling malapit si Cairo nang hindi lumilingon, ang mga matang palaging nakatingin sa akin na parang reflex. Maingat at magalang kaming gumagalaw, dalawang taong nagkukunwaring walang inayos na pagbabago ang nangyari sa loob nila noong gabing iyon. “Over there,” he says, pointing to a cluster of rocks half-submerged by the tide. “Crabs sometimes hide there.” Tumango ako at naglakad papunta rito, matatag, nakapokus. Hindi ko makita ang ahas. Perpekto itong nakapulupot sa bato, ang katawan nito ay parang naglalaho sa anino. I only realize it’s there when something sharp pierces my calf. Pain detonates. I scream

Amoy antiseptiko ang silid ng ospital at ang semento na basang-basa ng ulan ay pumapasok mula sa isang bukas na bintana sa kung saan sa ibaba ng pasilyo. Mahinang umuungol ang mga makina, isang matatag na mekanikal na paghinga na pumuno sa katahimikan na walang nangahas basagin. Nakahiga si Avern sa ilalim ng manipis na puting kumot, may IV na nakadikit sa kanyang braso, mas maputla ang kanyang balat kaysa sa naaalala ni Cairo mula sa isla. Naupo si Cairo sa tabi ng kanyang kama, nakapatong ang mga siko sa kanyang mga tuhod, at mahigpit na nakahawak ang mga kamay kaya sumasakit ang kanyang mga buko-buko. Hindi siya nakatulog. Sa tuwing pumipikit ang kanyang mga mata, bumabalik ang isla—ang hampas ng mga alon, ang nag-aalab niyang balat, ang kung paano mahinang pagkulot ng mga daliri nito sa kanyang damit na parang takot siyang bitawan. Karapat-dapat siya sa takot. Alam niya iyon. Tahimik na bumukas ang pinto. Pumasok si Zapherous, basa pa rin ang dyaket dahil sa bagyo sa labas, nak

The city lights thinned into long stretches of dark road before either of them spoke again. Naupo si Avern sa passenger seat, nakalagay ang mga takong sa likod, nakahalukipkip ang mga braso habang nakatitig sa labas ng bintana. Nawala na ang adrenaline mula sa party, at nag-iwan ng mas tahimik—mas makapal. Yung tipong katahimikan na nakadikit sa balat. “We’ll find her,” sabi ni Cairo, marahang binasag ito. “She always panics before big shoots.” "Alam ko," sagot ni Avern. "Hindi niya lang alam kung gaano siya kailangan ng campaign na ito." Or how much I need this to go right, she didn’t add. The dashboard lights flickered once. Then twice. Cairo frowned. “That’s not good.” Umubo ang makina. Umatras ang sasakyan. At pagkatapos—wala nang nangyari. They coasted to the shoulder, the road eerily empty, crickets loud in the sudden stillness. Bumuntong-hininga si Avern. “Please tell me that was just a dramatic pause.” Sinubukan ni Cairo ang ignition. Patay na. “…I wish,” he muttered

I didn’t know I was being stolen. Hanggang sa hiniling sa akin ni Cairo na magdala ng ilang gamit at magtiwala sa kanya. “Nagtatrabaho pa rin tayo, 'di ba?” tanong ko, medyo nang-aasar, kalahating naninigurado, habang dumadaan ang sasakyan niya sa karaniwang likuan patungo sa distrito ng opisina. He smiled like a man hiding sunlight behind his teeth. “Of course.” Dapat sana iyon ang una kong nalaman. Ang hindi ko alam—ang hindi ko alam—ay kaninang umaga, nakatayo si Cairo sa opisina ni Zapherous habang mahigpit na nakahawak ang mga kamay, at ang boses ay hindi pangkaraniwang matatag. "Kailangan ko lang ng ilang araw," sabi niya. "Pangako, aalagaan ko siya." Matagal siyang pinagmasdan ni Zapherous. Pagkatapos ay bumuntong-hininga. “If you hurt her,” he warned lightly, “I’ll bury you in contracts.” Ngumiti si Cairo. “Fair.” Kaya, ipinagkaloob ang pahintulot, buo ang mga sikreto—narito na kami. Ang lungsod ay naging mas tahimik at mas luntiang mga kalsada. The air felt different. S

Iba ang dating ng kagubatan sa umaga. Hindi maingay. Hindi mapanghamon. Buhay lamang. Sunlight filtered through layers of green, dappling the narrow trail as Cairo walked ahead of me, pushing aside low branches, occasionally glancing back to make sure I was still there—as if I might disappear if he didn’t look. “Madalas ka bang pumupunta rito?” tanong ko. “Kapag kailangan kong maalala kung sino ako,” sagot niya. Tahimik kong naisip ang sagot na iyon. Biglang lumitaw ang clearing, parang isang sikretong ipinagkatiwala sa amin ng kagubatan. Flowers—wild, untamed—blanketed the ground in soft purples and pale yellows. And at the center, a small waterfall spilled into a clear pool, the water catching the light like glass. “Oh,” Huminga ako nang malalim. “Cairo…” Malambot ang ngiti niya. “Dati niya rin akong dinala rito.” I stepped closer to the water, removing my sandals, toes sinking into cool earth. The air was fresh, damp with mist, carrying the scent of moss and blooming things