Nagpatuloy si Samuel sa pagsunod sa bakas hanggang makarating siya sa likurang bahagi ng warehouse. Doon, may isang lihim na daanan na tila matagal nang hindi ginagamit—ngunit may sariwang bakas ng paa. “Dito sila dumaan…” bulong niya. Dahan-dahan siyang pumasok, handang harapin ang kahit anong naghihintay sa kanya. Sa loob ng madilim na silid, bumungad sa kanya ang isang eksenang nagpigil sa kanyang hininga. Nakatali si Sabrina sa isang upuan, mahina at pagod, habang sa kabilang bahagi naman ay si Don Arturo—nakagapos din at pinapahirapan ng mga tauhan ni Maureen. “Tumigil kayo!” sigaw ni Samuel habang mabilis na lumapit. Nagulat ang mga tauhan, ngunit bago pa sila makakilos, lumabas mula sa anino si Maureen. “Ah… dumating ka rin,” malamig niyang sabi. “Maureen, ano na naman ‘to? Hindi ka pa ba tumitigil?” galit na tanong ni Samuel. Ngumiti si Maureen, ngunit halatang may lungkot sa kanyang mga mata. “Ginagawa ko lang ang nararapat. Hindi pa tapos ang lahat hangga’t hindi ko
Magbasa pa
Mag-log in
