Todos os capítulos de Billionaire's Legal Wife (Taglish): Capítulo 31 - Capítulo 40

STELLA LUNANapahilot ako sa sintido ko dahil sa inis na nararamdaman. Pakiramdam ko tuloy ay mas lalo lang lumalala ang hilo ko sa sitwasyon—o baka sa ugali nilang dalawa.Wala na ata akong dapat ikahiya rito. Simula pa lang naman, alam ko nang hindi normal ang pamilyang kinabibilangan ko. Bata pa lamang sila ay nahuli na niya itong may babae sa kwarto—isang eksenang hanggang ngayon ay pilit ko pa ring iniiwasan sa alaala ko. Hindi man malinaw ang lahat ng detalye, sapat na ang nakita niya para mabuo ang gulo sa isip niya noon.At ngayon, heto na naman siya.Ang kambal niya—o kung kambal nga ba talaga niya oh tatay—kanina pa paikot-ikot sa harap namin na parang walang kapayapaan ang katawan. Hindi mapakali, hindi mapagdesisyunan kung uupo ba o tatayo, at sa bawat hakbang ay mas lalo lang akong nahihilo sa presensya niya.Gusto ko na nga siyang kaltukan. Kung hindi lang dahil sa pagod at sa sitwasyon, baka kanina ko pa nagawa."Pwede ba, maupo ka na lang," pigil ko, medyo matalim ang

"Luna anak!"Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at nakita ko si Aling Rosa na tila matagal nang naghihintay, nakangiti habang nakalahad na ang mga braso para salubungin kami. Sa paligid, pamilyar pa rin ang amoy ng lumang kahoy at sariwang hangin—parang walang nagbago, pero ramdam ko pa rin ang pagitan ng mga taong nawala sa buhay ko noon at ng kasalukuyang pagbabalik namin dito."Aling Rosa..." mahina kong sambit bago tuluyang lumapit at niyakap siya nang mahigpit. "Miss na miss kita!"Napahagikhik siya, yung tawa na parang hindi kinakalawang kahit ilang taon na ang lumipas. "Aba'y lumaki ka na talaga, Luna. Parang kailan lang, tumatakbo ka pa rito na may galos sa tuhod."Napangiti ako sa alaala. Bigla kong naalala ang mga panahong ito ang takbuhan namin ni Damien—mga batang walang iniintindi kundi kung saan maglalaro, kung anong manghuhuli ng paru-paro, o kung paano iiwas sa sermon ni Aling Rosa kapag napapaaway kami."Paniguradong gutom na kayo," sabi ni Aling Rosa habang na

STELLA LUNANagising ako dahil sa malakas na tilaok ng mga manok at sa sabay-sabay na huni ng mga ibon mula sa malaking punong nakatapat sa bintana ng aking kwarto. Dumadaloy ang malamig na simoy ng hangin sa manipis na kurtina habang unti-unting pumapasok ang liwanag ng umaga. Sa ilang sandali, pakiramdam ko ay bumalik ako sa nakaraan—sa panahong bata pa ako at dito natutulog gabi-gabi.Ang kwarto ko ay nanatiling halos pareho sa kung paano ko ito iniwan maraming taon na ang nakalipas. Nandoon pa rin ang mapusyaw na kulay rosas na dingding na minsang pinili ko dahil paborito ko noon ang lahat ng may kulay pink. Sa kisame, nakadikit pa rin ang maliliit na bituing kumikislap sa dilim. Kahit medyo kupas na ang ilan, nagliliwanag pa rin sila tuwing pinapatay ang ilaw, tulad ng dati noong nakahiga ako gabi-gabi habang nangangarap tungkol sa magiging buhay ko paglaki.Sa gilid ng kama ay ang maliit na lamesang puno ng alaala. Nakapatong doon ang mga lumang family pictures na bahagyang nani

STELLA LUNA"Ayos ka lang?" halos pabulong niyang tanong kay Caleb nang makarating siya sa ilalim ng malaking puno kung saan ito nagpapahinaga.Bahagya siyang yumuko upang masilip nang maayos ang mukha nito. May halong awa ang tingin niya rito dahil halatang pagod na pagod na ito. Basang-basa ng pawis ang buhok at leeg ni Caleb habang ang manipis nitong puting damit ay bahagyang dumikit na sa katawan nito dahil sa init ng araw. Kita rin ang ilang mantsa ng putik sa manggas at pantalon nito na tila patunay kung gaano kahirap ang ginawa nilang trabaho buong umaga.At kahit siya mismo ay hinihingal na sa simpleng paglalakad pa lamang sa makikitid na pilapil, mas mukhang mas pagod si Caleb.Hindi naman kasi siguro ito sanay sa ganitong klaseng buhay.Paniguradong mas sanay si Caleb sa malamig na opisina kaysa sa ilalim ng nakakapasong araw. Iyong tipong palaging maayos ang temperatura ng paligid, may amoy ng mamahaling kape at malinis na papel, at tahimik lang maliban sa tunog ng keyboard

STELLA LUNAHindi niya na alam kung anong oras nang makarating siya sa malaking gate ng hacienda. Basta ang alam lang niya, halos maubos na ang energy niya kakalakad at kakaisip. Pakiramdam niya naiwan na niya lahat ng sama ng loob sa kakahuyan kasama ng dignity niyang ninakaw ng demonyong manok na iyon. Hanggang ngayon nga ay parang naamoy pa rin niya iyong trauma. Napangiwi siya habang tinitingnan ang bahagyang mantsa sa damit niya.Sobrang nakakainis.Una, na reject.Pangalawa, inatake siya ng manok.Pangatlo,iniputan pa siya.Ano ba itong araw na ito?Character development ba ito o personal attack?Pagod na pagod siyang napabuntong-hininga habang mabagal na naglalakad papasok ng hacienda. Nanlalagkit na talaga siya sa pawis, alikabok, at kung ano-anong dumikit sa kanya galing sa kakahuyan. Gusto na gusto na niyang maligo at humiga sa malambot niyang kama habang nagpapanggap na hindi nangyari ang lahat ngayong araw.At kung pwede lang sana—gusto rin niyang burahin sa utak niya si C