Lahat ng Kabanata ng His Pet Nanny: Kabanata 1 - Kabanata 10

CHARMAINE“Charmaine, lakad na! Ano ka ba naman! Sabi ko naman sa’yo, ako na ang bahala kay Nanay,” apura sa akin ni Daisy, matalik kong kaibigan.Kapapasok lang nito sa bahay, at heto’t tumalak agad. Alam niya kasi na may job interview ako ngayon. Mama nga kasi niya ang nag-recommend sa akin sa trabahong iyon.Mabuti na lang at nagkataon naman na wala siyang pasok sa eskwela, kaya siya ang nagpresenta na magbantay kay Nanay habang wala ako.Medyo inggit nga ako sa kanya. Dapat kasi ay nag-aaral din ako gaya niya. Pareho na sana kaming first-year college ngayon. Pero dahil nagkasakit si Nanay, kailangan ko munang huminto sa pag-aaral para maghanap ng trabaho.“Akin na nga ‘yan!” Binawi niya ang mangkok ng lugaw na ibibigay ko pa sana kay Nanay, saka ako tinulak papunta sa pinto. “Bilis na! Mahuhuli ka na!”Tipid na lang akong ngumiti, pero ang tingin ko ay na kay Nanay. Kahit ngumingiti siya, bakas pa rin ang pananamlay. Bakas ang panghihina.Nadudurog ang puso ko sa tuwing nakikita ko

Danreve“You are not getting any younger, Danreve! You’re thirty-two years old, and yet wala ka pa ring balak na lumagay sa tahimik?”Paulit-ulit ko na lang naririnig ang mga salitang iyon mula kay Lolo Clamente at sa mga magulang ko tuwing uuwi ako sa mansion.Ang gusto nila ay mag-asawa na ako. Ang gusto nila ay tigilan ko na ang kahibangan ko sa paghihintay sa girlfriend ko na inuna raw ang career kaysa sa akin.Hibang na kung hibang. But I won’t get tired of waiting for her. Handa akong maghintay kahit gaano katagal. Hindi ko ipagpapalit ang pitong taon na relasyon namin ng girlfriend ko for some random girls.I won’t deny that in the three years na hindi ko kasama ang mahal ko, tumikim ako ng ibang babae. Kada labas, iba ang kasama ko. But hanggang doon lang iyon. Hanggang kama lang. No strings attached.“Matanda na rin ako, Apo. Bago man lang sana ako mawala sa mundong ito, gusto ko sanang makita na maikasal ka. O kung bibigyan pa ako ng mas mahabang buhay, gusto kong makita ang

CHARMAINEPanay ang buntong-hininga ko habang nag-aabang ng masasakyan dito sa labas ng Lazaro Law Firm na pagmamay-ari ng pamilya ni Onse.Katatapos ko lang din tawagan si Daisy. At heto nga, mas nanghina pa ako matapos makausap ang kaibigan ko.Bago ko kasi ibinalita sa kanila na minalas ako at hindi natanggap sa trabaho dahil wala akong experience.Palihim munang sinabi sa akin ni Daisy na inatake na naman daw si Nanay kanina.Kaya nagsinungaling na lang ako. Ayaw ko na mag-alala pa si Nanay. Ayaw kong dagdagan pa ang paghihirap niya. Kaya kahit anong mangyari. Ililihim ko sa kanya ang nangyari sa akin kanina. Ililihim ko sa kanya ang panlalait na natanggap ko mula sa lalaking mapagmataas.“Come with me!”Parang tumalon ang puso ko sa sobrang gulat nang marinig ang nakakatakot na boses na ‘yon. Mas kumabog pa ang puso ko dahil sa kamay nitong hawak na ang pulsuhan ko.Ang mapagmataas na si Danreve lang naman ang lapastangan na humawak sa akin na para bang pagmamay-ari niya ako.An

Sa asim ng mukha ng Mommy ni Sir Danreve, gusto ko na lang mahimatay at hindi gigising hangga’t kasama pa namin siya.“Danreve!”Agad akong umatras nang magtaas ito ng kamay. Akala ko masasampal na ako. Dinuro niya lang pala si Sir Danreve.“Are you out of mind?!” Gigil na sikmat nito.Kung kanina ay duro-duro niya lang si Danreve, ngayon ay kuyom na ang kamao na parang gustong suntukin ito.“Ang gusto namin ay gumawa ka ng paraan na makabawi sa lolo mo. Hindi ‘yong gagawa ka nga ng paraan na mas ikamamatay niya,” pabulong, ngunit gigil na gigil nitong sabi. Nanginginig na rin ito sa galit.“Mom, calm down. Makinig muna kayo, please,” pabulong din na pakiusap ni Sir Danreve.Sa totoo lang, dobleng takot na ang nararamdaman ko. Takot dahil sa nanggagalaiti na galit na Mommy ni Sir Danreve at takot sa kondisyon niya.Tumaas na yata kasi ang dugo. Medyo hirap na rin ito sa paghinga. Paano kung atakihin siya sa puso?Nilingon ko si Sir Danreve. Gusto kong sabihin na gumawa siya ng paraan

“Sir Danreve, bakit mo ‘yon sinabi? Bakit mo binigla?!” pabulong kong tanong dito sa asawa kong fake na hindi ko alam kung anong utak mayro’n na kanina pa hindi nagsasalita. Guilty na naman ang sira-ulo. Paano kasi, masiyadong impulsive. Ngayon, ni ang lapitan ang Lolo niya ay hindi na magawa. Nagagalit kasi kapag lumalapit siya. Kaya puro lingon lang ang ginagawa niya sa Lolo Clam niya. “Alam mo namang hindi pa magaling ang Lolo mo, sir!” dagdag ko pa, sabay ang bahagyang silip sa Lolo niya na nakahiga sa hospital bed na hindi kalayuan sa akin. Imbes kasi na ako lang ang dadalhin sa ER; dalawa na kami ng Lolo niya. Tumaas kasi ang presyon. Sumukip pa ang dibdib. At kasalanan na naman nitong pasaway niyang Apo.Ang tanda-tanda na hindi marunong mag-isip ng tama. Akala ko naman, ginagawa niya itong fake marriage namin, para bumawi at mabawasan ang sama ng loob sa kanya ng Lolo niya. E, dinagdagan niya.“Puntahan mo ang Lolo mo. Magpaliwanag ka!” utos ko sa kanya, pero pinanliitan