Lahat ng Kabanata ng POSSESSION OF LOVE: Kabanata 121 - Kabanata 130

MAAGA pa nang makarating sina Kariel, Darrius, at Darielle kasama na ang kapatid na si Kenneth dahil bakasyon at on leave ito, sa resort na pag-aari ni Kieth. Agad silang sinalubong ng mga staff na may malalapad na ngiti at magalang na pagbati. Napapalibutan ng luntiang mga puno at namumukadkad na mga bulaklak ang paligid, at ang dagat ay kumikislap sa liwanag ng umaga. Ang malamig na simoy ng hangin ay nagdala ng kakaibang saya sa kanilang lahat, lalo na kay Darielle na namamangha sa tanawin. Puti rin ang buhangin at ang linis tingnan na halatang hindi pinapababayaan ng mga naroon. “Wow, Mommy! Ang ganda dito!” bulalas ni Darielle habang hawak-hawak ang kamay ng ina. “Oo nga, anak. Parang paraiso, hindi ba?” sagot ni Kariel habang malambing na tinatapik ang ulo ng anak. “Paraiso nga ito,” sabat ni Darrius na nasa gilid lamang nila. Ngunit hindi tanawin ang tinitingnan nito kundi si Kariel. Nang magtama ang kanilang mga mata, bahagyang umiwas si Kariel, na ramdam ang pag-i

MADALING ARAW pa ang nagising na si Kariel. Ni Hindi nga niya matandaan kung nakatulog ba siya dahil buhat nang pumasok sila ng villa ay iniisip pa rin niya ang bagay o taong nakita niya. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong gumising sa kanya—isang kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Tahimik ang paligid, maririnig lang ang marahang paghampas ng alon sa pampang at ang mahinang huni ng mga kuliglig sa labas. Unti-unti siyang bumangon mula sa kama at tumingin sa bintana. Mula roon, tanaw niya ang dagat na bahagyang sinisinagan ng buwan. Payapa at walang anumang bakas ng panganib o kung ano mang maaaring maging dahilan ng kanyang kaba.Ngunit hindi mapakali ang kanyang dibdib. Dahan-dahan siyang bumaba ng kama, siniguradong hindi magigising si Darielle na mahimbing pa ring natutulog sa tabi niya. Lumabas siya ng kwarto, at sa di niya maipaliwanag na dahilan, dinala siya ng kanyang mga paa sa veranda. Doon, nagulat siya nang makitang naroon na si Darrius. Naka

HABANG tahimik na nanood sa MAdilim na kalangitan, hindi maisawan ni Diablo ang alalahanin ang pangyayaring magbabago sa buhay niya. Mahal na mahal siya ng kapatid at ganoon rin ito sa kaniya. Kahit nga na may iniinda na itong sakit ay siya pa rin ang nasa isip nito at lagi siya nitong inuuna, 'di bale nang magutom ang kuya niya basta busog at hindi kakalam ang sikmura niya. Kaya kahit mapahamak ito basta't para sa kaniya ay titiisan ng kapatid. "Kuya . . . kuya, huwag kang matulog . . . please . . ." Paulit-ulit niyang bulong habang pilit na pinipigilan ang pag-iyak, pero wala siyang magawa kundi isubsob ang mukha sa balikat ng kapatid. Nanghihina na ito, nanginginig, at maputla na ang labi. Nasa isang pribandong ospital kasi sila dahil ito lang ang malapit sa kanilang pinupwestuhan kanina nang mabugbog ito ng mga batang kalye din. "Kuya . . .wag mo ko iiwan . . . please . . . hindi ko kaya ang mag-isa . . . Ikaw na lang ang pam,ilya ko kaya paki-usap 'wag n'yo po akong iwanan

Makalipas ang ilang araw, tuluyan nang bumalik ang lakas ng kanyang katawan. Hindi na kasing tindi ang kaniyang panghihilo, humupa na ang kirot sa ulo, at ang mga pasa sa kanyang braso’t binti ay unti-unti nang naglalaho na parang mga bakas ng isang buhay na pilit niyang kinakalimutan.Tahimik ang silid nang dumating ang araw ng kanyang paglabas.Maagang umaga iyon. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa bintana, at sa unang pagkakataon, hindi na iyon masakit sa kanyang mga mata. Nakaupo siya sa gilid ng kama, suot ang simpleng damit na inihanda ng ospital, hawak ang maliit na bag na naglalaman ng iilan lamang niyang gamit—mga gamit na hindi man lang sapat para matawag na ari-arian.Bumukas ang pinto. At pumasok ang matandang lalaki.Maayos pa rin ang tindig nito, gaya ng una niyang nakita. Parang walang bakas ng pagod sa mga mata, ngunit kung tititigan nang mabuti, may lungkot na naninirahan doon na ngayon lang niya napansin. Isang lungkot na hindi sumisigaw, ngunit tila ma

SA KABILANG DAKU, masiglang napuno ng tawanan ang buong hapag. Maaga pa lamang ay abala na ang mga staff ng resort sa paghahain ng pagkain, habang ang simoy ng hangin mula sa dalampasigan ay lalong nagpapagaan ng pakiramdam ng lahat. Nakaupo si Darielle sa kandungan ng ama, at abala sa pagsubo ng kanin habang paminsan-minsang sinusubuan ng ama. “Daddy, ikaw na lang po kumain nito,” inosenteng sabi ng bata habang inaabot ang kutsara na may lamang gulay. Napangiti si Darius at kunwaring napangiwi. “Parang unfair yata, ako na nga nagpapakain, ako pa bibigyan ng gulay.” Napatawa si Darielle. “Para lumakas ka po. Sabi kasi ni mommy panpalakas po ang veggies.” “Malakas na ako eh,” sagot ni Darius, sabay pisil nang marahan sa pisngi ng anak. Tahimik lang na pinagmamasdan iyon ni Kariel, na may bahagyang ngiti sa labi. Hindi niya namalayang matagal na pala siyang nakatitig—hanggang sa mapansin iyon ni Kenneth. “Uy bunso,” nakangising bulong nito. “Baka matunaw na iyang mag-ama mo.” Ag