Tous les chapitres de : Chapitre 381 - Chapitre 390

KINABUKASAN, maagang nagising ang barkada para mag-empake. Mainit na ang araw pero presko pa rin ang hangin sa Batangas. Habang isinasakay ang mga gamit sa van, di maiwasang magtawanan at magbiruan pa rin ang grupo.“Grabe, ang bilis ng weekend na ‘to,” ani Keiko habang pinagmamasdan ang resort. “Parang kahapon lang, nagpo-pool tayo at nag-aasaran.”“Next time, mas mahaba. Promise yan,” tugon ni Eros, nag-aayos ng shades habang sumulyap kay Veronica na nagngingiti lang.Tahimik na nakaupo si Abby sa van katabi ang nobyo at nakatanaw sa malalawak na taniman at asul na langit. Sa puso niya, ramdam niya ang gaan na matagal niyang inasam. Sa kanyang isipan, malinaw na ang isang bagay — handa na siyang lumagay sa tahimik...———Pagbalik sa Maynila, muling bumalik si Abby sa trabaho. Sa unang hakbang pa lang niya sa bangko, dama niya ang pagkakaiba. Wala na ang bigat na dati ay pasan-pasan niya sa bawat pagpasok. Mas maayos na ang kanyang paghinga, at mas buo na ang kanyang loob. Sa bawat p

MAKALIPAS ang isang buwan matapos ang proposal, nagsimula nang gumulong ang matamis na kaguluhan ng wedding preparations nina Kairi at Abby. The excitement between them was no longer just secret thrills or stolen glances. This was the beginning of a day that would mark the start of their forever. Isang maaliwalas na hapon sa isang café sa Taguig ang unang tambayan nila para magplano. Kasama nila sina Keiko at Veronica—ang dalawa na parehong excited at masigasig sa pagbuo ng kasal ng kanilang pinakamamahal na kaibigan. Si Kairi at tahimik lang na nakikinig, habang si Abby ay nakatingin sa isang wedding magazine na nakalatag sa lamesa."Bruh, dapat dream wedding mo talaga 'to. Walang tipid sa happiness!" ani Keiko, habang may hinahagod na sketch ng mga gown idea sa kanyang notebook, parang artistang nagmamadaling magtala ng inspirasyon. Siya na sana ang gagawa ng wedding gown ng kanyang bestfriend pero dahil maraming naka-line up na projects para sa K-Fashion kaya mahihirapan siyang as

TAHIMIK ang gabi. Ang malamig na simoy ng hangin ay tila dumarampi sa balat na parang may gustong sabihin— na may magbabago na bukas. Sa ilalim ng bilog at maliwanag na buwan, magkatabi sa lumang bangko sa veranda sina Abby at Aling Letisha. Ang veranda na iyon — ilang beses nang naging saksi sa mga gabi ng pagtawa, ng pagluha, ng dasal. Ngayon, muli itong saksi sa isa sa pinakamahahalagang gabi ng mag-ina.Sa harap nila, may dalawang tasang kape na kanina pa nagsisingaw ng init. Hindi na gaanong iniinom, tila naging bahagi na lang ng katahimikan. Sa paligid nila, maririnig ang tunog ng kuliglig at ang banayad na hampas ng hangin sa mga dahon ng mangga.Napatingin si Abby sa kalangitan, pinagmamasdan ang mga bituin na kumikislap, at sa gitna ng katahimikan, para siyang naghahanap ng sagot. Parang doon niya gustong itanong sa sarili ang salitang , “Handa na ba talaga ako?”“Abby, anak…” basag ni Aling Letisha sa katahimikan, mahina ang tinig pero may bigat na damdamin. “Hindi ko alam k

MALAMIG ang simoy ng hangin sa Switzerland, ngunit ang init ng yakap ni Kairi ang siyang bumabalot kay Abby habang magkahawak silang naglalakad sa kahabaan ng Lake Geneva. Sa likuran nila, ang mga bundok ng Alps ay tila nagmamalaki sa ganda, at ang sinag ng araw ay marahang humahalik sa ibabaw ng malinaw na tubig ng lawa. Tahimik silang naglakad, para bang ayaw nilang basagin ang perpektong sandali ng katahimikan na sila lamang ang nagkakaintindihan.“Hindi ko akalaing ganito kaganda ang Switzerland,” bulong ni Abby habang pinagmamasdan ang mga lumilipad na ibon at ang mga bulaklak na sumisibol kahit taglamig. Doon sa bansang iyon nila napili na mag-honeymoon sapagkat pangarap ni Abby na mapuntahan ang bansang iyon noon pa.Ngumiti si Kairi at bahagyang hinalikan ang sentido ng asawa. “Mas maganda ka pa rin kaysa sa lahat ng ‘to.”Natawa si Abby, napapailing sa kilig at tuwa. “Ang cheesy mo talaga, Mr. Inoue.”“Lahat gagawin ko para lang kiligin ka araw-araw, Mrs. Inoue.”Magkahawak a

BOOK 3: “SCARS OF THE HEART”PROLOGUE:MADILIM ang kalangitan, parang walang bituin habang bumubulusok ang van sa isang kalsadang halos walang dumaraan sa border ng China. Sa loob nito, nakasandal sa upuan ng sasakyan si Veronica Alcantara—isang junior doctor na ilang linggo lang ang nakararaan, ay masigla pang naglilingkod sa isang humanitarian mission. Ngunit ngayon, ang kanyang mga kamay ay namamanhid sa higpit ng pagkakatali, at ang kanyang katawan ay pagod na pagod mula sa paulit-ulit na pananakit.Dinala siya sa isang lugar na walang pangalan. Isang underground research institute na ang tanging laman ay mga duguang mga bihag, mga sugatang miyembro ng sindikato, at mga scientific equipment na tila galing sa impyerno. At sa gitna ng lahat ng iyon, si Veronica—ang doktor na sapilitang pinaggagamot sa mga kriminal na halos wala nang kaluluwa.Araw-araw, pinipilit siyang gamutin ang mga sugatan gamit ang kulang-kulang na kagamitan. Walang anesthesia. Walang tamang gamot. Tanging tako