บททั้งหมดของ Arranged Marriage with the Ruthless CEO: บทที่ 161 - บทที่ 170

Natagalan sa pagligo si Natalie. Dahil malamig, na-enjoy niya ang hot shower na wala sa nakasanayan niya sa dorm ng university. Humigit kumulang trenta minutos din siya sa loob ng paliguan. Paglabas niya, pinunasan niya muna ang kanyang buhok at kinuha ang kanyang telepono. Naka-display sa screenang ilang missed calls mula kay Mateo. Inisip niya muna kung tatawagan niya ito para malaman kung may kailangan ba ito o wala pero mas nanaig sa kanya ang kagustuhang hindi na makaistorbo pa sa paghahanap kay Irene. Tiyak naman niya na kung importante ang pakay nito, tatawag ito muli. Naghintay siya ng ilang sandali, ngunit nanatiling tahimik ang telepono. Napabuntong-hininga na lang siya at muling itinuloy ang pagpapatuyo ng kanyang buhok bago humiga sa kama. Nitong mga nakalipas na araw, napansin niyang mas malalim ang kanyang tulog—marahil dahil sa kanyang pagbubuntis.Nakatulog siya. Kaya naman nang tumunog ang kanyang telepono at magising siya, irritable ang kanyang pakiramdam. “Hel

Ang banayad na haplos ng mga daliri ni Mateo sa kanyang buhok ang nagpagising sa natutulog na babae. Itinaas nito ang ulo, at tumambad ang makinis at maamong mukha ni Irene. Bahagyang kumunot ang noo ni Mateo at nakaramdam siya agad ng pagkabalisa sa hindi niya maipaliwanag na dahilan. Hindi si Irene ang inaasahan niyang naroon. “Mateo,” sabi ni Irene. Nagliwanag sa tuwa ang mga mat anito ng makitang bumalik na ang ulirat niya. “Gising ka na! Kumusta ang pakiramdam mo?” “Ayos lang ako,” sagot niya ng kalmado, matatag ang boses. “Eh, ikaw…?” May mga benda sa mukha niya, at ang kanang braso nito ay nababalot ng gasa na may bakas pa ng dugo. Marami din itong pasa sa iba’t-ibang bahagi ng katawan nito. “Malala ba ang sugat mo?” tanong ni Mateo, bakas ang bahagyang pag-aalala sa kanyang mga mata. “Hindi naman,” malumanay na sagot ni Irenne, inayos pa ang isang hibla ng buhok sa likod ng kanyang tainga. “Kaunting galos lang. Masakit lang ang katawan ko pero kaya naman.” Nang maal

Ipinagtataka naman ni Natalie kung bakit bigla-bigla na namang naging bugnutin ang lalaki. Sinubukan niyang pagdugtung-dugtungin ang dahilan at inisip na baka may kinalaman ito sa oras ng pagdating niya. Baka na-bwisit na naman ito dahil na-late siya. O baka naman kaya ito galit ay dahil umalis si Irene dahil sa kanya. Kung iyon ang ikinainis ni Mateo, naiintindihan niya. “Pasensya na,” mahina niyang sabi, agad na niyang inako ang kasalanan. Pagkatapos, nagtanong siya, “Gusto mo na bang kumain ngayon?” Pagkabanggit pa lang sa pagkain ay halos magwala na ang tiyan niya. Halos matawa si Mateo sa pinaghalong inis at galit. Gutom na gutom na siya mula kagabi, at siya pa ang nagtanong kung gutom siya. Tumalikod siya at iritadong sumagot, “Hindi! Mas gugustuhin ko pang mamatay sa gutom!” Napansin ni Natalie ang malakas na tono ng boses ni Mateo. Malinaw na hindi malubha ang mga sugat nito kung kaya’t kaya pa nitong makipagtalo nang ganito. Wala na siyang sinabi at binuksan ang insu

Natigilan si Natalie ng marinig ang paratang na iyon galing kay Mateo. Pumunta siya sa ospital upang alagaan ito, pero sa itsura nito, mukhang maayos naman siya at nabasa din niya ang chart nito kanina. Wala naman siyang nakitang kakaiba. Marahil ay naghahanap lang ito ng away. “Tama ka. Ako ang may mali. Ano ang gusto mong gawin ko?” Muli na namang nagpakumbaba si Natalie. “Lumapit ka rito.” Mababa ang boses ni Mateo at puno ng awtoridad. “Yun lang pala, sige.” Lumapit siya at tumayo sa tabi ni Mateo. Matalim ang tono nito ng muling magsalita, “Gusto kong maligo.” “Huwag,” sagot niya agad, umandar ang professional instincts ni Natalie bilang isang doktor. “Hindi pwedeng mabasa ang sugat mo.” Ngumisi si Mateo, may halong hamon ngiti nito. “Wala akong pakialam. Kung hindi ako maliligo, hindi ako komportable at hindi ako makakatulog. At kung hindi ako makakatulog ng komportable, paano ako gagaling?” Umupo ito na ito at tiniklop ang mga kamay sa likod ng ulo. “Mamili ka.” Na

Hindi nagbibiro si Natalie. Wala siyang balak na kunin muli ang remote mula sa kinalalagyan nito. Hindi siya mahilig manood ng TV at kung may pagkakataon man, mabibilang lang sa daliri ang mga pagkakataon na nakapanood siya ng isang variety show. Mas gusto niya ang mga medical series. Ngunit kakaiba ngayon, nahuli ng partikular na variety show na iyon ang kanyang interes. Maya-maya pa, napahalakhak na siya. Aliw na aliw siya sa pinapanood kahit hindi naman nakakatawa ang palabas. Nakasandal pa siya sa sofa at minsan ay napapapalakpak pa. “Haha…!” Hindi ang show ang pinapanood ni Mateo kundi si Natalie. “Talaga bang nakakatawa?” tanong niya, matalim ang tingin. “Mm-hmm.”Hindi inalis ni Natalie ang mga mata sa screen habang kaswal na sumagot, “Nakakaaliw talaga. Alam mo, may sense pala si Irene pagdating sa ganito. Bagay sa kanya ang maging entertainer.” Bahagya nabaling ang tingin niya kay Mateo. “Narinig ko rin na mataas din ang popularity rate niya, tama ba?” “Anong malay