Semua Bab Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Bab 1001 - Bab 1010

“Kaya,” mahinang tapos ni Irina, “ang aking kapalaran, ang kapalaran ng aking lola, at ang kapalaran ng aking ina, ay hindi kailanman tunay na nagkaiba.”“Kung wala namang pagkakaiba,” matatag niyang dagdag, “dapat dito na matapos ang lahat. Hindi ko hahayaang maranasan ng aking anak ang parehong hirap ng pagkabata. Magkaroon man ng ama, ngunit wala ring makukuha sa kanya.”Huminto siya sandali, at tumingin ng diretso kay Alec.“Alec, kung hindi mo maibibigay ang pagmamahal ng isang ama sa aking anak, dapat mo man lang gampanan ang iyong obligasyon. May pag-aari ka ng trilyon-trilyon. Ang kita mo sa araw-araw ay umaabot sa sampu-sampung milyon.”“Kaya,” mahinahon niyang sabi, “isa sa sampung bahagi ng iyong araw-araw na kita ay dapat mapunta sa iyong nag-iisang anak na babae. Ngunit iyon ay simula pa lamang. Ang iyong mga shares, ang personal mong shares ay dapat ding ilipat sa kanya.”Pagkatapos niyang sabihin ito, kinuha ni Irina ang baso sa tabi niya, dahan-dahan siyang uminom ng t

Nilamon si Irina ng matalim na kawalan ng pag-asa, kasabay ng isang sakit na hinding-hindi na niya makakalimutan. Sa sandaling ito, talo na siya. Sa isip, talo siya. Sa katawan, talo siya.Ang lahat ng paghahandang mental na buong hapon niyang binuo ay gumuho at nauwi sa wala. Sa sandaling ito, natalo siya—ganap, lubusan, walang kahit katiting na dangal.Irina, ni hindi ka na kasing-lakas ng dati mong sarili anim na taon na ang nakalipas. Noon, kaya mo pang tumakbo—buntis, may dinadalang bata, isinugal ang lahat.Ngayon? Nasa kamay na niya ang iyong ina at ang iyong anak. Saan ka pa tatakbo?At higit pa roon, marahil ay ayaw mo na ring tumakbo, hindi ba?Handa kang magmakaawa. Handang ibaon ang ulo mo sa buhangin. Handang magkunwaring walang nangyayari. Hindi mo talaga gustong iwan siya. Hindi ba totoo iyon?Sobrang layo na ng pagbagsak mo. Irina, napakawalang-hiya mo.Napuno ng luha ang kanyang mga mata habang nakatingin siya kay Alec.“Naiintindihan ko na ngayon, Young Master,” mahi

Sumabog ang galit na tinig ni Alexander sa kabilang linya. “Alec! Lalo na talagang mahirap kang makontak! Tinawagan kita buong hapon kahapon!”Paulit-ulit na sinabi ni Alec, na walang pagbabago sa tono niya. “Dad… Ano’ng nangyari?”“Pumunta ako sa kumpanya kahapon ng hapon para makausap ka ng seryoso,” wika ni Alexander nang may galit. “Pero hindi man lang ako nakapasok sa gusali!”“Ano bang problema?” tanong ni Alec nang malamig.“Nakalimutan mo ba kung anong araw ngayon?” usisa ni Alexander nang may matinding tindi. Talagang nakalimutan ni Alec. Ang alam lang niya, ngayong araw ang araw na tuluyan nang laban sa kanya ang kanyang maliit na asawa. Magkasama na silang naninirahan ng higit sa isang taon, pero hindi pa siya nagalit sa kanya nang ganito kagalit kagabi. Kung may espesyal na kahulugan ang araw na ito, desidido si Alec na dapat itong tawaging— Araw ng Pagwawala ng Maliit na Asawa.Dahil walang sagot ang anak sa kabilang linya, nagpatuloy si Alexander nang malamig. “N

“Irina! Karapat-dapat kang mamatay!” sumpa ni Alexander agad nang makonek ang tawag.Nanahimik si Irina. Nagising siya nang biglaan dahil sa tawag nito.Mula nang lumabas si Alec para sagutin ang telepono at ikinandado ang pinto sa likod niya, hindi na siya nakalabas ng silid. Dahil wala rin naman siyang takas, muli siyang humiga at ipinikit ang mga mata.Halos sampung minuto lang ang lumipas—nakatulog na naman siya.At pagkatapos, hinila siya pabalik sa realidad ng tawag ni Alexander.Masakit ang buong katawan niya. Para bang wasak na wasak ang puso niya.Sa maikling sandaling iyon ng tulog, nanaginip siya. Sa panaginip, hiwalay na sila ni Alec. Ngunit matapos ang diborsyo, araw-araw siyang umiiyak. Ayaw siyang pakawalan ng puso niya. Ang sakit—nakakasakal, napakabigat, parang sapat na para ikamatay niya sa sobrang pangungulila.Napakalinaw ng panaginip na kahit sa pagtulog, tumulo ang luha niya.At habang nalulunod pa siya sa lungkot na iyon, walang awang hinila siya pabalik ng tawa

“Ikaw—Jenina!” galit na sambit ni Irene.“Bakit mo ako tinatawagan ulit? Kung tatawag ka pa ng isa pang beses, diretso akong pupunta sa istasyon ng pulis at isasampa ang kaso laban sa’yo sa pangha-harass!”Tahimik na nakatingin si Irina sa kanyang ina, tila nabigla. Sa kabilang dulo ng silid, dahan-dahang nagkunot ang noo ni Alec.Ngunit ang boses ni Jenina sa kabilang linya ay hindi galit o inis. Sa halip—parang walang pagmamadali, halos tila naglalakad sa sariling oras.“Irene,” mahinahong wika ni Jenina, “sigurado akong nagpapanggap na maayos ang iyong anak sa harap mo, ‘di ba? Pero alam mo ba kung gaano siya kasakit sa totoo?”“Hindi mo alam,” patuloy niya nang magaan. “At kung wala kang pakialam sa anak mo, hindi mo na kailangang pumunta.”Agad na tumingin si Irene kay Irina. Hindi niya ito naobserbahan nang mabuti noon, ngunit ngayon napansin niya—namamaga nga ang mga mata ng anak. Parang nagdalamhati siya nang matagal.“Kung aabalahin mo pa ako,” matalim na wika ni Irene, “tata