บททั้งหมดของ Mafia Series 1: Ang Maid ng Mafia Boss: บทที่ 71 - บทที่ 80

Leonora’s POVAkala ko tapos na ang lahat ng pagsubok sa relasyon namin ni Drack. Akala ko, sa wakas ay may katahimikan na rin kaming mararamdaman. Pero hindi pala. Because just when everything felt almost perfect, she came back.Ang ex-girlfriend.Nasa opisina ako noon, reviewing some contracts, nang biglang pumasok si Drack. May dala siyang lunch, at gaya ng dati, parang wala na siyang ibang gusto kundi mapaligaya lang ako. His presence always had that calming effect on me. Kaya kahit pagod ako, napangiti ako agad.“Let’s eat,” he said habang inaayos ang food sa coffee table sa harap ng couch ko. “You’ve been skipping lunch again, haven’t you?”“Medyo,” sagot ko, sabay upo sa tabi niya. “Thanks, love.”Everything was peaceful—until may kumatok sa glass door ng office ko.Paglingon ko, isang babae. Maganda, eleganteng nakasuot ng beige blazer at fitted skirt. Mukhang successful. Pero may halong yabang ang ngiti niya. Napakunot ang noo ko.“Drack,” she said, her voice smooth but firm.

Leonora’s POVSimula nang dumating ang liham ni Aria, para akong palaging nakaamba. Kahit ang mga tahimik na gabi, may tunog ng panganib para sa akin. Pero ngayong gabi, may kakaiba sa paligid — parang may pahinga, kahit panandalian.“Ate, gusto mo bang lumabas tayo?” tanong ni Ana habang abala ako sa pagche-check ng isang report. “Hindi kasama ang mga bata, hindi rin kasama sina Kuya o Dodong. Just us… and John, and maybe Drack?”Napatingin ako sa kanya. Hindi niya alam, pero bawat galaw niya sa paligid ng planong binubuo ko ay may bigat. Hindi niya alam na ang mga ngiti sa paligid ay galing sa mga taong marunong pumatay.Ngumiti ako. “You mean… double date?”“Yup! Please? I know we’re adults, but we never really did that normal-sister thing.”Normal. A word I had long buried.“Sige,” sagot ko sa wakas. “Basta somewhere tahimik. I know just the place.”Tahimik ang paligid ng rest house sa tabi ng lawa. Sa labas, may maliit na mesa, simpleng ilaw, at kaunting pagkain. Sina Drack at J

Leonora’s POVPagbalik ko sa loob ng bahay, tahimik ang paligid. Wala na ang tawa ng kambal. Wala na ang mga kalat nila sa sala. Wala na ang gulo pero ramdam ko ang lalim ng katahimikan.Pumasok si Drack sa kwarto bitbit ang phone niya. Kita sa mukha niya ang bigat ng balita.“Leonora… nagsimula na sila.”Napatingin ako sa kanya. “Saan?”“Sa may silangan. Dalawang tauhan natin ang nawawala. Nagpalit na sila ng ruta. Hindi na sila umaatake sa harapan—tinatarget nila ang mga isolated na spot.”Napalunok ako. Ito na nga. Totoo na. Labanan na talaga ito.“Anong plano natin?” tanong ko, kahit may takot, sinubukan kong patatag ang boses ko.“We lock down the house. Hindi na lalabas ang kahit sino sa atin. Tonight, we strike first.”Gabi na. Mula sa bintana ng kwarto ko, tanaw ko ang kadiliman ng bakuran. Tahimik, pero ramdam mong may mga matang nakatingin. Mga matang hindi mo kita, pero alam mong andiyan lang. Naghihintay. Nanghihintay ng pagkakataon.Muli kong inabot ang baril sa drawer. Ma

Leonora’s POVMagkasama kaming tumakbo ni Drack pabalik sa command post sa loob ng compound. The worst of the assault seemed to be over—pero alam naming hindi pa tapos. Parang may kulang. Parang may nakaambang isa pang mas malaking panganib.Pagpasok namin sa ops room, andun ang ilang mga tauhan, sugatan pero buhay. May mga nagsusuri ng CCTV, may mga nag-aayos ng communication lines.“Taylor, status report,” utos ni Drack habang sinisilip ang monitor.Pero walang sumagot.“Taylor?” ulit niya, mas seryoso na ang boses.Mula sa dulo ng silid, lumapit si Kuya, hawak ang radio.“Wala si Taylor, bro

Leonora’s/Lira POVNagising ako sa maliwanag na lugar. Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin. Pagdilat ko ng mga mata ko, nasa ospital pala ako.May lumapit sa akin na matandang babae na hindi ko kilala. Walang salitang lumalabas sa bibig ko. Naramdaman ko na lang na may masakit sa katawan ko, pati na rin ang ulo ko ay masakit.“Iha, Diyos ko, salamat naman at nagising ka na,” sabi niya sa akin habang hinahawakan ang kamay ko. Nakatingin lang ako buong araw sa kanya. Pilitin ko mang magsalita, wala talagang boses na lumalabas sa bibig ko.Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung sino ako, kung anong pangalan ko, kung bakit ako nandito sa ospital.Isang linggo na ako sa ospital, pero hanggang ngayon… wala pa rin akong maalala.