บททั้งหมดของ บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ต้องขอบคุณเจ้ามากเมิ่งเหยา ที่ช่วยข้าตอกหน้าคนตระกูลโจว อย่างน้อยคนพวกนั้นจะได้รู้ ว่าลูกชายของข้ายังมีสตรีดี ๆ ต้องการอยู่ ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะมาโยนทิ้งได้ง่าย ๆ” น้ำเสียงเศร้า ๆ ของหม่าหลินเฟย แสดงออกว่านางผิดหวังกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย “ข้าช่วยท่านป้าได้ นับว่าเป็นเรื่องสม

“พวกเจ้าทั้งคู่หยุดทะเลาะกันได้แล้ว เมิ่งเหยาเอามาให้ข้ากินเถอะ” “อยู่นี่ ๆ” หลี่เมิ่งเหยานำเม็ดยาไปจ่อที่ปากของเขา จากนั้นเทน้ำดื่มลงบนถ้วยยื่นให้เขาตามไป “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” นางเองก็ลุ้นอยู่เหมือนกัน ยารักษาดวงตา นี่ครั้งแรกของนางจริง ๆ “ข้ารู้สึกเหมือนความร

“เช่นนี้ดีแล้ว ยามรักษาข้าจะอยู่ดูด้วย” อืม นั่นคือไม่ไว้ใจข้าสินะ ทั้งคู่กลับเข้ามาในห้องนอนของหยวนเหวินเซียวอีกครั้ง ซ่งหลินต๋าคอตก เหมือนถูกดุด่ามาอย่างหนักหน่วง หลี่เมิ่งเหยาปรายตามองเขาแล้วเบ้ปากใส่ “เมิ่งเหยาอธิบายวิธีการรักษาให้ข้าเข้าใจแล้ว ข้าอนุญาตให้รัก

“เรือนก็หลังแค่นี้ เหตุใดเขาถึงหายตัวไปได้เล่า หรือว่าจะมีคนร้าย เข้ามาจับตัวเขาไปเจ้าคะ” จี้ชิวหรงหัวใจแทบแตกสลาย “เจ้าอย่าเพิ่งคิดไปในแง่ร้ายเลย” หลี่หย่วนเจ๋อเองก็ไม่รู้จะปลอบนางอย่างไรดี ได้แต่โอบกอดอยู่เป็นเพื่อนนางไปก่อน เมื่อหาทั่วทั้งเรือนแล้วยังไม่เจอ หนึ่งชั่วยามต่อ

เสี่ยวหยวนดันตัวเองออกจากอกของมารดา เงยหน้าขึ้นมองนาง ด้วยสายตาออดอ้อนน่าสงสาร “ท่านแม่ข้าแค่อยากเล่นกับน้องชาย” เฉาซูหลิ่งได้ยินแล้วพลันหัวใจไหววูบ นางไม่รู้จะอธิบายคำไหนให้เขาเข้าใจ เรื่องราวของครอบครัวอันแสนซับซ้อนนี้ได้ หลี่เมิ่งเหยาหลับตาลงแน่น ก่อนลืมขึ้นใหม่อีกครั้ง