บททั้งหมดของ Reclaiming the Billionaire's Love: บทที่ 231 - บทที่ 240

Bella's POV "Kung gusto ninyong pakasalan ang isa't isa, mas mabuti siguro kung kilalaninin ninyo muna ang isa't isa," saad ni Daddy na soyang ikinagulat ko. Pakiramdam ko ay biglang umurong ang luha ko. Hindi ko alam kung matatawa ako o malulunod sa frustration habang tinitingnan ang mga magulang ko. "Wait, what?!" halos pasigaw kong tanong, hindi makapaniwala sa sinabi ng Daddy ko. "You want me to live with Brent? As in, sa bahay niya?" "Yes," matigas na sagot ni Daddy. "If you two are really serious about this marriage, then you need to know each other first. Ayokong pumasok ka sa isang kasal nang hindi mo alam kung sino ang pakikisamahan mo habang buhay." Parang biglang natuyo ang lalamunan ko. "Pero, Dad—" sinubukan kong umapela. "We’ve already decided, Bella," singit ni Mommy. "Mas mabuti nang magkasama muna kayo bago ang kasal para malaman ninyo kung kaya ba talaga ninyong magsama. Ayoko ng annulment sa pamilya natin." Napabuntong-hininga ako. I turned to Brent, expecti

Bella's POV "Mauna ka nang umuwi, Brent. May duty pa ako." Mabilis kong sinabi iyon habang inaayos ang ID ko. Kailangan kong bumalik sa rounds ko, at wala akong balak makipagtagisan ng tingin sa kanya sa loob ng ospital na ito. Tumikhim siya, tila hindi sang-ayon. “Sigurado ka? Pwede kitang hintayin.” Umirap ako. “Kaya ko na ang sarili ko. Hindi ko kailangan ng yaya.” Nagtaas siya ng kilay pero hindi na nagsalita pa. Ipinatong niya lang saglit ang kamay niya sa likod ko bago siya tumalikod para umalis. I was about to head to the nurse’s station when— "Aba, aba! Sino 'yang pogi mong kasama, iha?" Napapikit ako nang mariin sa malakas na boses ng tiyahin kong si Brielle. She was my father’s elder sister—isang retired nurse na ngayon ay namamahala ng ospital. Kilala siya sa pagiging straightforward, at walang filter ang bibig. “Tita Brielle,” mahina kong sabi habang dinadama ang paparating na kahihiyan. "Hindi mo naman ako pinapakilala sa fiancé mo," aniya, malakas ang boses at

Bella's POV Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone ko habang tumutunog ang tawag ni Mommy. I knew I had no choice but to answer it. Kahit pa pakiramdam ko, wala na akong ibang naririnig kundi ang pintig ng sariling puso kong puno ng inis at pangamba.Napabuntong-hininga ako bago ko tuluyang sinagot."Mom?""Bella, hija," bungad ng ina ko, ang tono ay pormal pero may bahid ng awtoridad—isang klase ng boses na alam kong hindi puwedeng pagtanggihan. "May family dinner tayo mamayang gabi. You need to come, at isama mo si Brent."Napapikit ako habang napakuyom ang isang kamay. Sa dami ng taong puwede kong isama, bakit kailangang si Brent?"Mom, I don't think—""Bella," putol ng Mommy ko, mas lalong tumalim ang tono. "This is not up for discussion. I already told everyone that you’re bringing Brent. You will be there, understood?"Napakagat ako sa labi. Sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw. Bakit ba itinutulak ako ng pamilya ko sa lalaking halos hindi ko kilala? Pero kahit anong galit a

Brent's POV Maingat kong inakay si Bella papasok sa silid niya, pilit pinipigilan ang tawa habang kung anu-ano na lang ang lumalabas sa bibig niya."Bakit ba ang dami mong sinasabi?" natatawang tanong ko habang sinusuportahan ang katawan niyang halos hindi na makatayo ng maayos."Because…" Lumingon siya sa akin, namumungay ang mga mata. "Dapat mo akong pakinggan!""Okay, I’m listening," sagot ko, pero halos hindi ko na maintindihan ang sinasabi niya."Kasi, Brent…" Pumikit siya saglit at parang nag-iisip ng malalim. "Ikaw ang pinaka-annoying na taong nakilala ko sa buong buhay ko!"Napahinto ako, sabay napakunot-noo. “Wow. I feel so honored.”Nagtaas siya ng isang daliri sa harap ko. "Pero…" Bumuntong-hininga siya, saka ngumiti. "Nakakatuwa ka rin minsan."Napangiwi ako. "Minsan lang?""Oo, minsan lang." Tumawa siya ng mahina. "Pero ngayon… siguro, mga twice."Napailing ako, patuloy siyang inalalayan hanggang sa marating namin ang kama niya. Inihiga ko siya nang dahan-dahan, pero bag

Bella's POV Maaga akong nagising sa kwartong inilalaan sa akin ni Brent sa rest house nila. Kahit pa pilit kong ipinaalala sa sarili kong wala akong balak mag-enjoy sa trip na ‘to, hindi ko mapigilang humanga sa tanawin mula sa balcony. The sun was rising over the crystal-clear waters, and the salty breeze was refreshing against my skin. Pero bago pa ako makapag-moment ng tuluyan, may kumatok sa pintuan ko. Knock. Knock. "Bella, get up. May pupuntahan tayo." Napairap ako. "Brent, hindi pa ako nag-aalmusal." "Hindi rin ako kumain," sagot niya. "Pero kung ayaw mong mahuli sa itinerary natin, mas mabuting bumangon ka na." Umiling na lang ako bago tuluyang bumangon at nag-ayos. Paglabas ko ng villa, naghihintay na si Brent sa labas, nakasandal sa isang buggy. He looked effortlessly cool in his white linen shirt, sleeves rolled up, and a pair of beige shorts. Nakasuot din siya ng dark sunglasses, pero kahit natatakpan ang mga mata niya, alam kong may pang-aasar na naman siyang inii