《His Fake Wife》全部章節：第 361 章 - 第 370 章

Jehan's Point of View “Anyway, are you familiar with Nicolas Gazalin?” Pagbabago ko, bago pa siya mang-asar. She’s more proper than Kim and Tiny, pero may mga pagkakataon na nang-aasar siya kagaya lang din ng iba naming kaibigan. Ayaw kong mang-asar siya ngayon. As much as possible, my memories with Nexon should just stay in San Gabriel. Hindi na namin dapat dalhin sa Santa Rita. “Nicolas ‘The Playboy’ Gazalin?” She emphasizes the word playboy. Marahan akong tumango kahit ang totoo'y hindi ko alam kung dapat ba iyong gawing nickname kay Nicolas. Nabanggit naman ang Nicolas at ang apelyidong Gazalin, so maybe, it’s him. But I'm not really sure if he's a playboy. “Playboy pala talaga?” Umikot ang mga mata ni Abby sa kawalan. Hindi niya iyon madalas gawin, maliban na lamang kung naiirita siya o may gustong ipunto at idinadaan sa pagtataray. “Be careful with that man, Jehan. He's a notorious playboy in the city.” Mahina akong natawa, sa tono ng pagbabanta niya’y parang kilalang-ki

Jehan's Point of View Isang linggo pagkatapos ng pagpunta ko sa San Gabriel, inaasahan ko nang magkikita ulit kami ni Nexon, pero hinihintay ko pa na may panahon siya. We were exchanging texts, at may usapan na kaming magkikita ulit para mapag-usapan ng personal ang tungkol sa plano naming annulment, pero wala pang eksaktong date para roon. Nag-iingat ako at sinisiguradong walang alam si Papa o si Veda tungkol sa bagay na ito. Pero minsan, dahil sa pagsesekreto ko, parang nagiging paranoid ako. Sa tuwing nahuhuli ako ni Papa na abala sa cellphone, agad ko iyong itinatago at nagkukunwaring hindi importante ang kausap. Hindi naman siya nagtatanong, pero madalas na magtagal ang tingin niya sa akin. Nagtataka siguro at nitong nakaraan ay madalas na akong gumamit ng cellphone. Si Veda, wala naman iyong pakialam sa akin. Maliban sa madalas niyang pagmamaldita kahit nandiyan si Papa, wala na siyang ibang napupuna sa akin. Which is somehow good. Siguro dahil abala rin siya sa pagtulong s

Jehan's Point of View “Buti hindi ka pinalayas ni Tito Jaime?” Mahinang tanong ni Abby pagkatapos niyang tanggapin ang cold compress galing sa katulong. Maaga pa masyado kaya naabutan ko siya sa bahay nila. Pagkatapos ng ginawa ko, alam ko na ang mangyayari kaya nagwalk-out ako. Hindi na ako napigilan ni Papa o ni Veda, masyado silang gulat sa nangyari.Who would think that Jehan could do that to Veda?Sanay na ang mga tao sa bahay na madalas kaming mag-away ni Veda. Lalo na kami ni Veda. Para kaming dalawang bato na kapag pinagkiskis ay agad na gagawa ng apoy at tutupok ng isang bagay.Veda hates me so much that I wonder... how did it start? Bakit ganoon na lang ang pagtrato niya sa akin? Bakit ganoon na lang ang iritasyon niya at galit na ipinamamalas niya?Akala ko dati, kapag umalis ako ng Santa Rita at mag-aral sa Manila, may magbabago kahit paano sa relasyon namin biglang magkapatid. I thought we're gonna grow up and mature, pero mali pala ako.Mas lalong naging komplikado an

Jehan's Point of View Nilakasan ko pa ang pagkagat sa daliri para pigilan ang mga hindi dapat na ingay na gustong lumabas sa bibig ko. Hindi naman ako titili, o ano, pero parang… parang iwan! Siguro, kasi hindi naman ako sanay na may kausap ako sa cellphone. Hindi ako sanay na ganito. L*ts*! So much of pretending I'm a buy person. “Where are you? I’m in my friends house. I can’t… I can’t go out.” Malamang. Kasama ni Abby ang driver niya. Nilakad ko lang itong bahay niya galing sa kalsada kung saan ako ibinaba ng tricycle kanina. Aba. Mataas ang lugar na kinatitirikan ng bahay nila Abby kaya kung bababa man ako at lalabas, imposibleng may tricycle sa malapit dahil wala gaanong kabahayan sa parteng ito ng Santa Rita. Natakot ata sila sa pamilya ni Abby noon. “Pwedeng ako ang pumunta sa’yo. Nasaan ka ba?” Kumurap ako, mabilis. Siguro may dala siyang sasakyan kaya pwede siyang pumunta kahit saan. Akala ko ba nasa syudad siya? Parang may nabanggit siya sa text na pupunt

Jehan's Point of View Nilingon ko saglit si Nexon at nakitang sumusulyap din siya sa akin. “Forty-five minutes ang byahe papuntang Santa Monica, kung ngayon tayo aalis, that’ll be enough time before lunch. May alam akong restaurant na malapit sa bayan, pero medyo malayo sa kabahayan ng Santa Monica.” Aniya bago ibalik ang tingin sa akin. Nagbaba ako ng tingin sa suot ko. Fitted jeans and simple blouse. I look just fine, kung dito lang sana kami sa Santa Rita, pero kung alam ko lang na pupunta siya at aalis kami, sana nakapaghanda ako at mas nagmukhang presentable. “You look fine, Jehan.” Mahina niyang sabi. Nag-angat ako ng tingin at nakitang seryoso ang ekspresyon ng mukha niya. Napaiwas ulit ako ng tingin, medyo nahiya na mukhang alam niya kung ano’ng iniisip ko sa sarili. “Kukunin ko lang sa loob ang mga gamit ko.” Paalam ko sa kaniya, tumalikod at halos tumakbo pabalik sa loob ng bahay nila Abby. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang sabihin ang mga gano’ng salita