Semua Bab อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี: Bab 41 - Bab 50

สำหรับหวังซีเอ่อที่ลอบเร้นกายปลอมเป็นทหารชาวซีเป่ยอยู่ในค่ายสังเกตเห็นอู๋เสี่ยวหวาแสดงความกล้าหาญ ดาบตรงหอกจริงด้วยตนเองเป็นครั้งแรก จึงอดอุทานในใจไม่ได้ ในดวงตากลับไม่มีความคิดขลาดกลัว ถึงแม้เผชิญการฝึกซ้อมแบบสักเสี้ยวเดียว สมกับเป็นฮ่องเฮาของเขา เอ่อ สมภาคภูมิโอรสสวรรค์โดยแท้ อู๋เผยซิ่วกําลังควบขี่อยู่บนหลังม้า กวัดแกว่งดาบใหญ่นําทหารพุ่งขึ้นป้อมปราการของคู่ต่อสู้ แม้บนถุงทรายเปลวไฟกําลังลุกโชน ม้ายังคงกระโดดขึ้นไปภายใต้การปลุกเร้าของนาง ตีแนวป้องกัน“ค่ายศัตรูแตกพ่ายไม่เป็นขบวน จับหัวหน้าศัตรู” เป็นเชลยได้คว้าชัยยิ่งใหญ่! เวลานี้เองฆ้องกลองดังเกรียวกราว เสียงตะโกนสนั่นเขย่าฟ้า ความฮึกเหิมของเหล่าทหารประหนึ่งทะเลเพลิง ทำเอาขอบตาอู๋เสี่ยวหวาชื้นเล็กน้อย“เสด็จพี่สิบ!” รองแม่ทัพหญิงเผยซิ่วขี่ม้าเร็วควบตรงมาประหนึ่งลูกศร ในมือถือธงสั่งการสีน้ำเงิน ลอยตัวลงจากม้ากำลังจะพูดคุยกับอู๋เสี่ยวหวาก็เกิดการชิงตัวจากหวังซีเอ่อขึ้น ทุกคนในที่นี่ไม่มีใครคาดคิด เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว นางกำลังจะชูธงเป็นขึ้นเหนือศีรษะถวายแด่องค์ชายสิบก็ต้องตาเบิกกว้าง“แม่ทัพซิ่วรีบดู! นั่นฮ่องเต้หวังซีเอ่อ! เขาจะบุกทะ

"อึก! เจ้าคนนิสัยไม่ดี!"ขณะที่น้ำตาร่วงลงมา หวังซีเอ่อก็ประทับริมฝีปากจูบซับหยดน้ำเม็ดใหญ่นั้นราวกับรู้ล่วงหน้า ความอ่อนโยนนี้เองที่ทำให้อู๋เสี่ยวหวาต้องลืมตาขึ้นมองอย่างตะลึงงัน ไม่อยากมองหน้าไม่อยากให้อภัยแต่ใจดวงนี้ขัดแย้งเสียจริง“ข้าไม่อยากให้เจ้ามีน้ำตา แต่เกรงว่าคืนนี้คงทําให้เจ้าร้องไห้ตลอดคืนเป็นแน่”“ข้าขอโทษหวาเอ๋อร์ของข้า” หวังซีเอ่อกระซิบกระซาบดุจถือมารยาทก่อน ทหารหลัง เช่นนี้ ทำให้อู๋เสี่ยวหวาลังเลไม่รู้จะทำเช่นไร‘ไม่ถูกต้อง มันไม่ควรเป็นอย่างนั้น เขาไม่ควรจะให้อภัยซีเอ่อที่ทำร้ายเขา!’ ประโยคนี้ดังก้องในหัวของอู๋เสี่ยวหวา“ในอดีตข้าเป็นฮองเฮาของเจ้าก็จริง แต่บัดนี้ไม่ใช่แล้ว ข้าไม่ควรจะอภัยให้คนที่ไม่เชื่อใจข้าแม้แต่น้อย!”แต่กลับกันเป็นอู๋เสี่ยวหวาเอง นอกจากใบหน้าแดงร้อนผ่าวกับพยายามสูดหายใจสุดชีวิตแล้วนั้น คาดไม่ถึงว่าอู๋เสี่ยวหวายังพูดไม่ได้ชั่วคราวด้วย ปรากฏว่าน้ำฝนเปียกไปถึงเสื้อตัวในเมื่อหวังซีเอ่อถอดเสื้อสีซีดซึ่งเปียกชุ่มออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อู๋เสี่ยวหวาเห็นร่างกายเปลือยของหวังซีเอ่อ แต่พูดว่า แสงเทียนสว่างเกินไปหรือไม่ จึงได้รู้สึกว่าผิวกายเขาสวยงามมาก เหม

“ข้าคือสวามีของเจ้า ฮองเฮา” พูดจบหวังซีเอ่อก็กดอู๋เสี่ยวหวาล้มตัวไปบนโต๊ะ จุมพิตหวานเชื่อมตกลงบนแผ่นหลังเนียนเกลี้ยง ภายใต้แสงไฟจากกองฟืน ในถ้ำมืดมิดและเย็นชื้น ผิวของอู๋เสี่ยวหวาขาวละเอียดดั่งหิมะเหมันต์ เส้นผมดำขลับเหยียดยาวทิ้งตัวลงประหนึ่งน้ำตก“เดี๋ยวก่อน..ซีเอ่อ!” อู๋เสี่ยวหวาเอามือยันขอบโขดหินเอาไว้ ผิวสัมผัสเย็นแข็งหยาบมือ ทำเรื่องเช่นนี้ในสถานที่แบบนี้ อู๋เสี่ยวหวาละอายยิ่งนัก แต่ร่างกายกลับเปลี่ยนไปไวต่อความรู้สึกยิ่งขึ้น ยามฝ่ามือหยาบกร้านเล็กน้อยลูบจากไหล่ไปสะบักลากไปถึงช่วงเอวเขาล้วนสั่นสะท้าน หวังซีเอ่อค่อย ๆ ลดระดับมือลง จับมืออู๋เสี่ยวหวาที่เหนียวหนึบด้วยน้ำพุทราเชื่อมเอาไว้ จากนั้นปล่อยมือแล้วส่งนิ้วที่เปื้อนน้ำเชื่อมไปเยี่ยมเยียนตรงร่องก้นงอนงาม“อ๊ะ?!”อู๋เสี่ยวหวาอยากหุบขาทั้งคู่ด้วยจิตใต้สำนึก แต่หวังซีเอ่อแทรกขาเข้ามาดันเข่าทั้งคู่ของเขาออกห่างจากกัน ลักษณะนอนคว่ำหน้าบนแท่นโขดหินเช่นนี้ ไม่สามารถต่อต้านได้จริง ๆ รู้สึกเป็นไปได้ว่าจะถูกนิ้วสอดแทรกเข้าไปแน่นอน ทําให้อู๋เสี่ยวหวาเครียดมาก และคล้ายลืมเรื่องสำคัญอะไรไปบางอย่าง แต่เวลานี้ไม่มีแรงเหลือไปคิดสิ่งอื่นโดยสิ

“อ๊ะ ๆ อ๊าาาาาา!!”ท่ามกลางเสียงพิรุณที่โหมกระหน่ำ ค่ำคืนนี้ยังไม่จบลง อู๋เสี่ยวหวามัวเมาในการขับเคลื่อนอันเต็มไปด้วยท่วงทำนอง หวังซีเอ่อถอนออกฉับพลันกว่าครึ่ง อู๋เสี่ยวหวายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรตัวก็ถูกยกลอย มือทั้งสองของหวังซีเอ่อจับเอวของเขาไว้มั่น หันร่างบอบบางกลับมา เปลี่ยนท่าเป็นเผชิญหน้ากัน ระหว่างทำเช่นนี้สัดส่วนแข็งร้อนของหวังซีเอ่อก็ยังก่อกวนภายในช่องทางร้อนตลอดเวลา บีบให้อู๋เสี่ยวหวากรีดร้องพร้อมสั่นระริกไปทั้งตัวแบบไม่มีที่สิ้นสุด จากนั้นหวังซีเอ่อก็เอนหลังพิงผนังถ้ำ อู๋เสี่ยวหวานั่งคร่อมบนต้นขาฮ่องเต้โดยแยกเข่าทั้งคู่ออกจากกัน“ท่านี้พิลึกนักฝ่าบาท ข้าไม่เอาได้หรือไม่!”ดวงตาทั้งคู่ของอู๋เสี่ยวหวามีน้ำตาคลอ วิงวอนต่อหวังซีเอ่อเสียงแห้ง“ได้อย่างไร รู้สึกดีมากถึงจะดีสิฮองเฮา” หวังซีเอ่อตอบอย่างนี้แล้วเริ่มดุนดันแก่นหยกเบียดผนังภายในที่บีบตัวไม่ขาดช่วง ถึงไม่ได้มอง แต่ร่างกายก็เข้าใจและซาบซึ้งถึงความรู้สึกที่ถูกแทรกสอดอย่างชัดเจน เจ้าสิ่งใหญ่ยักษ์อีกทั้งแข็งแกร่งดุจดาบผงาดขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ“อะ...อ๊ะ อ๊ะ...!! อื้ออ..!!” เม็ดเหงื่อลื่นลงจากแผ่นหลังสั่นเทาของอู๋เสี่ยวห

อาจเพราะการต่อสู้กับหวังซีเอ่อก่อนหน้านี้หอมหวานเกินไป เดิมอู๋เสี่ยวหวาง่วงจนไม่ไหวแล้ว ขณะนี้กลับไร้ซึ่งความง่วง เขาเอนตัวลงบนเตียงบรรทมหันหน้าแดงซ่านไปด้านในด้วยความโกรธปุด ๆ ไร้คําพูดไปชั่วคราวเวลานี้เองด้านนอกแจ้งเข้ามาว่าหลิวเฉิงเอินเยวียนสื่อสำนักหมอหลวงขอเข้าเฝ้า เดี๋ยวอีกสองชั่วยามเขาก็ต้องเดินทางกลับแคว้นเหยาชุนพร้อมหวังซีเอ่อแล้ว เวลาแสนสุขที่ได้อยู่ด้วยกันช่างแสนสั้นยิ่งนัก“หมองั้นหรือ?” อู๋เสี่ยวหวาจำได้ว่าตนเองมิได้เรียกหมอหลวงนี่นา ครั้นจะหันไปมองหวังซีเอ่อด้วยความสงสัย คอกลับแข็งทื่อเสียอย่างนั้น หวังซีเอ่อกลับแก้ความคิดของอู๋เสี่ยวหวากล่าวโดยไม่ปรึกษาใคร“ฮองเฮา เป็นข้าที่เรียกหมอหลวงในวังเจ้ามาเอง” จากนั้นหวังซีเอ่อก็ให้คนเรียกหมอหลวงเข้ามา“ข้าอยากให้เขามาตรวจร่างกายเจ้าเตรียมความพร้อมออกเดินทาง” หวังซีเอ่อพูด นั่งลงที่ข้างเตียง ยื่นมือลูบหน้าผากของอู๋เสี่ยวหวา“ดูเหมือนจะร้อนนิดหน่อย”“ไม่มีสักหน่อย! ข้าสบายดีมาก ต่อให้เดินทางไกลหลายร้อยลี้ด้วย ข้าแข็งแรงจะตาย!” อู๋เสี่ยวหวางอนเหมือนเด็ก หันหลังให้“ข้ารู้แล้ว” หวังซีเอ่อตอบรับแต่หมอหลวงหลิวก็เข้ามาอยู่ดี“ข้าผู้น