บททั้งหมดของ ฟู่หยวนเพ่ย: บทที่ 61 - บทที่ 70

เนื่องจากฉู่หวางหายดีแล้ว เขาจึงขอให้หยวนเพ่ยหยุดพักผ่อนอยู่ในจวน ส่วนตัวเขาจะไปเข้าเฝ้าหวงไท่โฮ่วเพียงลำพัง เด็กสาวจึงมีเวลาพักจนกว่าฉู่หวางจะกลับมา กระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น เขาก็ส่งคนมาแจ้งว่าจะอยู่เสวยมื้อเย็นเป็นเพื่อนหวงไท่โฮ่ว ให้นางกินข้าวก่อนได้เลย ซึ่งหยวนเพ่ยเองก็เข้าใจ เพราะมีบางครั้งที่เข

“ใต้เท้าฟู่ นี่คือของที่ท่านไหว้วานให้ข้านำมาจากบ้านของท่านตามที่เขียนไว้ในจดหมายหรือไม่”เมื่อมาถึงโถงรับแขก ฉู่หวางเป็นฝ่ายเปิดประเด็นโดยการนำห่อผ้าที่ห่อกล่องใบหนึ่งมอบให้แก่ฟู่ถิงเฟิง อีกฝ่ายเพียงแกะห่อออกดูก็พยักหน้า“ใช่พ่ะย่ะค่ะ เป็นกล่องที่ใส่สมุดบัญชีของกระหม่อมจริงๆ”“สมุดบัญชี?” หยวนหลี่เ

อาชาสีดำที่มีหยวนเพ่ยถูกพาดกับอานม้าออกวิ่ง หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่สิบลี้ บุรุษต่างเผ่านั้นพลันหยุดม้าที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีลำธารสายเล็กที่เกิดจากหิมะบนเขาละลายพาดผ่าน แล้วหาเชือกมัดมือและขาทั้งสองข้างของนางไว้ จากนั้นจึงอุ้มนางลงจากหลังม้า มองหยวนเพ่ยที่มีท่าทีหวาดหวั่นไม่น้อยอยู่ครู่หนึ่ง คล้า

ใช้เวลาไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาถึงเผ่าซีซย่าโดยสวัสดิภาพ ผู้ที่มาต้อนรับคือจินซา ชายาแห่งข่านซีซย่า และท่านหญิงเค่อหมิ่นที่เป็นธิดาเพียงคนเดียว ที่เมื่อเห็นหยวนเพ่ยก็รีบวิ่งเข้าไปหา“เจี่ยเจีย ท่านมาที่ซีซย่าจริงๆ ด้วย ท่านพ่อกับท่านอาไม่ได้หลอกข้า!”หยวนเพ่ยย่อกายคารวะทั้งสองด้วยไมตรีจิต ซึ่งทางจินซาก

หลังจากพักผ่อนถึงช่วงสาย จินซาก็นำเสื้อของซีซย่ามาให้ทั้งสองผลัดเปลี่ยน เป็นเสื้อตัวยาวสีสันสดใสแบบชุดฉีผาว (กี่เพ้า) ของเผ่าแมนจู แขนเสื้อกว้างกุ๊นด้วยลวดลายแปลกตา แต่งดงาม ส่วนทรงผมจากเดิมที่เกล้ามวยก็เปลี่ยนมาเป็นถักเปียคู่แทน ซึ่งเสื้อของฝ่ายชายก็ไม่แตกต่างกัน ส่วนทรงผมนั้นฉู่หวางไม่ยอมทำตามแบบช