His Runaway Obsession のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 136

Tanghali na nang makatanggap si Aurelia ng tawag mula kay Xavier.Tahimik siya noon sa veranda, nagbabasa ng aklat habang humihigop ng kape, nang biglang tumunog ang telepono.“Lia?”Ang boses ni Xavier ay magaan, ngunit may halong pananabik.“Hmm?” tugon niya, nakangiti kahit hindi pa niya alam kung bakit. “Nasaan ka na ba? Kanina pa kita hinahanap.”“May kailangan lang akong ayusin,” sagot nito. “Pero gusto kong pumunta ka sa La Primrose. Sabihin mo lang sa manager na may reservation si Andrada. Huwag mo nang tanungin kung bakit.”Napakunot ang noo ni Aurelia. “Xav, anong pinaplano mo?”“Just go, Lia,” mahinahon ngunit matamis ang tono nito. “Please.”At bago pa siya makasagot, bumaba na ang linya.---Ilang oras lang, nasa harap na siya ng La Primrose—ang restaurant na minsan nilang pinuntahan noong unang taon ng kanilang kasal. Ang lugar ay tahimik, may mga bulaklak na nakasabit sa bawat bintana, at ang liwanag ng araw ay sumasayaw sa mga kristal na chandelier.Pagpasok niya, sina

Ang araw ay sumikat na parang ipinagdiwang ng langit ang bagong simula nina Xavier at Aurelia. Sa malawak na hardin na tinabunan ng puting mga bulaklak at gintong tela, ramdam ang saya at sigla ng mga taong dumalo. Ang simoy ng hangin ay malamig ngunit may halong kilig—isang umagang hindi lang para sa kasal, kundi para sa paghilom ng dalawang pusong pinagtagpo ng gulo at pag-ibig.Sa gilid ng venue, abala ang lahat. Si Anchali ay tumatakbo-takbo sa paligid, suot ang maliit na flower crown, hawak ang basket ng petals na halos maubos na kakahagis kahit wala pa sa oras.“Anchali!” tawa ni Aurelia, habang hawak ang laylayan ng kanyang wedding robe. “Baby, save some petals for later!”Ngumiti ang bata, ngumiti nang malapad at inosente. “But Mommy! It’s too pretty! The flowers wanna fly already!”Tumawa si Aurelia, habang inaayos ni Martha ang kanyang buhok. “Just like you,” biro nito, at napasulyap kay Xavier sa malayo—abala itong nakikipag-usap sa organizer, ngunit paminsan-minsan ay lumi

The soft glow of the sunset spilled across the private villa, tinting the curtains gold as Aurelia stepped out onto the veranda. She wore a loose white dress, her hair swaying with the gentle seaside breeze. From below, she heard laughter—light, pure, unmistakably theirs.Xavier was carrying Anchali on his shoulders, both of them laughing as the little girl pointed at the waves crashing onto the shore.“Papa! Mas mabilis pa!” sigaw ni Anchali, sabay tawa nang mahulog halos ang tsinelas niya.Xavier laughed with her, hands steadying her legs. “Kung mas mabilis pa, babagsak tayo pareho.”Aurelia couldn’t help the warmth blooming in her chest. This. This was the peace she once thought she’d never have. A life not built on fear or running—but on belonging.When they finally noticed her watching, Xavier’s smile widened.“There’s my wife,” he said, the word rolling off his tongue like something he planned to say for the rest of his life.Aurelia felt her cheeks heat. “You two look like you’