Semua Bab I love you, Sister: Bab 691 - Bab 700

-Jasmine-Maya-maya lang ay may tumatawag mula sa labas. “Nay! Tay! Nandito na po kami! Kanino po ‘yung magarang sasakyan sa labas?” Tumayo ako mula sa aking kinauupuan nang bumungad sa amin ang mommy ko na nakaupo sa wheelchair. Sa likod naman niya ay isang lalaking may edad na rin ang nagtutulak sa kanya. Ito ang tumawag kina lolo at lola.“Mommy!” agad akong tumakbo papalapit sa kanya. “Mommy! Where have you been? Bakit ngayon ka lang nagpakita? I miss you, mommy!” niyakap ko siya ng mahigpit.Pero hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa akin na para bang hindi niya ako kilala.Lumapit din sa kanya si daddy at hinawakan siya sa isang kamay. “Myrna. This is me, Joaquin. Where have you been all this time? Bakit bigla-bigla ka na lang nawala sa Amerika? Ang tagal kitang pinahanap. Bakit ngayon ka lang umuwi?” tanong ni daddy, but she only gave him the same distant look she had given me earlier.“Lolo, lola. Anong nangyayari sa mommy ko?” naiiyak nang tanong ko? “Bakit po ganun? Ba

-Jasmine-Nang mahimasmasan si daddy, bumalik siya sa loob ng bahay at ako naman ang kinausap niya. “Anak, kailangan na nating bumalik sa Maynila.” sabi niya, at kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pag-asa. Pag-asang siya ang pipiliin ko at hindi ang mommy ko. “I’m sorry, daddy. Pero ayoko na pong bumalik sa Maynila. Dito na ako titira mula ngayon. Sasamahan ko si mommy at aalagaan siya hanggang sa gumaling siya.” natulala si daddy sa sinabi ko. Hindi siya agad nakaimik, pero agad din siyang nakabalik sa huwisyo.“Anak, pano ang pag-aaral mo? Hindi pwedeng basta ka na lang umalis. Malapit ka nang grumaduate. Sumama ka muna sa akin sa ngayon.” Pagpupumilit niya. Isang buwan na lang at gagraduate na ako. College na ako sa darating na pasukan. Pero gustong-gusto ko nang makasama ang mommy ko. Hindi ko na kakayanin kapag nawalay pa ulit siya sa akin.“Besides, the education there is better. Alam mo ‘yan. Especially now that you’re going to college. You can always come back and visit

-Jasmine-After dinner, dumiretso na ako sa kuwarto ko at mabilis na naligo. Until now, I still haven’t gotten over my trauma in the bathroom, so I keep the door slightly open whenever I shower, though the curtain remains closed. Sa mga ganitong pagkakataon ay namimiss ko si Kyle. I remember how he would stay with me whenever I needed it. Sometimes standing by the bathroom door, other times sitting on the counter. Matiyaga siyang naghihintay sa akin hanggang sa matapos akong maligo.It was such a simple thing, but it made me feel safe, like I wasn’t alone with my thoughts. Pero ngayon, ibang-iba na ang lahat. Marami nang nagbago. Ako na lang mag-isa, kasama ang katahimikan at mga alaala na pilit kong nilalabanan.Masakit isipin kung gaano kalaki ang pinagbago ng dati at ngayon, pero ano bang magagawa ko? Hindi ko na maibabalik ang lahat sa dati dahil wala akong kakayanan. Wala akong karapatan.I know I have to move on. He doesn’t want me anymore, and I need to accept that, even if it

-Kyle-“Nag-iinom ka na naman!” nasa ilalim ako ng puno ng akasya noon at may limang bote ng beer ang nasa harap ko, at isang bote ng Jack Daniels. Wala nang laman ang mga ito, pero ang hawak kong beer ay meron pa, at kasalukuyan ko itong tinutungga nang biglang dumating si Bernard.“Bilhan mo pa nga ako lima pang bote diyan sa may convenience store, sa labas lang ng village.” nag-abot ako ng pera sa kanya, pero hindi niya ito kinuha, kaya isiniksik ko ito sa kamay niya. Kinuha niya nga ito, pero inihagis niya naman sa mesa. “Ano ba! Pabili nga sabi eh, ang tamad mo naman!”“Tumigil ka na, Kyle.” mahinahong saad ni Bernard bago dinampot ang mga bote isa-isa. Kahit yung hawak ko na may kalahati pang laman ay hinablot niya sa kamay ko.“Ano bang problema mo ha!” padabog na tumayo ako at saka itinulak siya sa mga balikat, bago ko sinipa ang plastik na silya. Bahagya akong naliyo pagtayo ko, at matutumba na sana ako kung hindi lang ako nahawakan ni Bernard sa isang kamay. “Bitawan mo ako

-Kyle-Umalis ako na mabigat ang dibd!b, pero hindi ako nawalan ng pag-asa. Inalam ko ang lahat ng galaw nila. Ang lahat ng kanilang mga plano. Pinigil ko talaga ang sarili kong huwag akyatin si Jasmine sa loob ng kanyang kuwarto.Ako ang nakipaghiwalay sa kanya, kaya kailangan kong panindigan ito. Kailangan kong tiisin ang resulta ng ginawa ko. Pero hindi pa rin ako sumusuko.Hinintay kong bumalik si Jasmine mula sa Cagayan, at noong pumasok siya sa school, sinundan ko siya nang hindi niya nahahalata o napapansin man lang.At bago pa man siya matapos ang klase, nasa labas na ako ng school at nag-aabang sa kanya. Nasa school gate pa lang siya ay nakita ko na siya na kasama si Shaira. Napansin kong medyo umaliwalas ang kanyang mukha, pero hindi pa rin nito maitatago ang sakit sa kanyang mga mata.Pag-alis ni Shaira, nakita kong may kausap siya sa phone. At gusto kong magselos dahil nakangiti siya dito na para bang ang saya-saya niya. Na para bang nakalimutan niya na ako sa puso at sa b