บททั้งหมดของ The Fine Print of Falling in Love: บทที่ 191 - บทที่ 200

Sa gabing iyon, may kakaibang sigla si Ralph habang inaayos ang kuwelyo ng kanyang polo sa harap ng salamin. Sa isip niya, gusto niyang bigyan ng espesyal na alaala sina Alexis at Ayesha—isang gabi na para lamang sa kanila, malayo sa mga alaala ng lungkot at pagdadalamhati na ilang linggo nang bumabalot sa kanilang tahanan. Sa wakas, naramdaman niyang handa na silang tatlo na huminga at ngumiti muli.Tahimik niyang inaya si Alexis at Ayesha na magbihis ng maganda. Wala siyang sinabing kahit anong detalye—basta sumama raw sila at may sorpresa siya. Medyo nagtataka si Alexis, lalo na’t bihirang maging misteryoso si Ralph sa ganitong paraan. Si Ayesha naman, kahit may halong kaba at kilig, ay mabilis na pumayag.“Ralph, saan mo ba kami dadalhin?” tanong ni Alexis habang inaayos ang buhok sa harap ng salamin.“Secret,” nakangiting sagot ni Ralph, may kumpiyansa sa boses. “Basta magtiwala ka.”Sumakay silang tatlo sa kotse. Habang nasa biyahe, napapansin ni Alexis ang kakaibang saya sa muk

Sa hapong iyon, matapos ang ilang oras ng pamimili para sa bahay, medyo pagod na si Alexis at Ralph. Bitbit nila ang ilang grocery bags at ilang gamit na binili para kay Ayesha. Tahimik ang paligid ng parking lot, at malamig ang simoy ng hangin—parang may banta ng ulan. Habang inaayos ni Ralph ang mga pinamili sa trunk ng kotse, napansin ni Alexis ang ilang patak ng ulan sa kanyang braso.“Uy, uulan na yata,” sabi ni Alexis, medyo nagmamadaling isara ang bag ng gulay.Pero bago pa sila makapasok sa kotse, biglang bumuhos ang malakas na ulan—hindi lang basta ambon kundi parang maliliit na patak ng tubig na sumasayaw sa semento.“Ralph! Basa na tayo!” tawanan ngunit may bahid ng inis ang boses ni Alexis habang tinatakpan ang ulo gamit ang bag.Ngunit imbes na magmadaling sumilong, ngumiti lang si Ralph. Nilapag niya ang huling bag sa kotse at marahang hinawakan ang kamay ni Alexis. “Teka lang… bakit tayo magmamadali? Wala naman tayong hinahabol.”Nagulat si Alexis. “Ha? Ralph, nababasa

Gabi na nang umuwi si Ralph mula sa opisina. Buong araw, tahimik lang siya sa trabaho, pero sa isip niya ay pinaplano na kung paano niya gagawing espesyal ang gabi para kay Alexis—kahit na halatang nakalimutan nito na anniversary nila. Hindi naman galit si Ralph; sanay siya na minsan, nalulunod si Alexis sa dami ng iniisip, lalo na ngayong mas naka-focus ito sa pagiging ina kay Ayesha. Pero para sa kanya, mahalaga pa rin ang araw na ito—araw na nagsimula ang magulo pero espesyal nilang kwento.Sa halip na magpaalam at ipaalala kay Alexis, dumiretso si Ralph sa isang maliit na flower shop sa daan pauwi. Pinili niya ang paboritong bulaklak ni Alexis dahil alam niyang laging napapangiti ito sa amoy at kulay. Bumili rin siya ng maliit na cake, hindi yung sobrang engrande, pero sapat para mag-share silang dalawa at mag-toast para sa kanilang pagmamahalan.Pagpasok niya sa bahay, tahimik ang paligid. Akala niya, tulog na si Alexis at si Ayesha. Lumapit siya sa kusina para ilagay ang cake sa

Sa isang Sabado ng hapon, bumungad si Ayesha sa sala habang bitbit ang isang makapal na folder na punô ng papel, mga kartolina, at ilang art supplies. Kita sa mukha niya ang parehong excitement at kaba.“Mommy, Daddy,” tawag niya habang inilalapag ang dala sa mesa, “kailangan ko ng tulong. Big project namin ‘to sa school—kailangan gumawa ng isang miniature model ng sustainable community. May deadline kami next week.”Napatingin si Alexis kay Ralph na noon ay nagbabasa ng dokumento mula sa opisina. Pareho silang natigilan at napatingin kay Ayesha.“Sustainable community?” ulit ni Ralph, inilapag ang hawak. “Wow, parang malaki-laking trabaho ‘yan ah.”“Exactly,” sabat ni Alexis, bahagyang natawa. “Pero anak, don’t worry, tutulungan ka namin. Kaya natin ‘yan.”Nagliwanag ang mga mata ni Ayesha at agad niyang niyakap ang dalawa. “Talaga? Teamwork tayo!”Kinabukasan, inayos nila ang dining table at ginawang improvised workspace. May nakalatag na glue sticks, gunting, recycled boxes, paints

Tahimik ang gabi sa bahay ng mga Santillian, ngunit may lihim na plano sina Ralph at Alexis. Napansin kasi nila kung gaano kalaki ang effort at husay na ipinakita ni Ayesha sa kanyang project presentation, kaya gusto nilang iparamdam dito kung gaano sila ka-proud. Ngunit imbes na materyal na bagay, mas pinili nilang magbigay ng isang bagay na makatutulong pa sa paghubog ng talento at pangarap ng kanilang anak.“Love," bulong ni Ralph habang magkatabi silang nakaupo sa sala, may hawak na papel na puno ng sketch. “Ano sa tingin mo kung ayusin natin ang isang sulok ng kwarto ni Ayesha? Gawin nating parang mini studio niya—para may lugar siyang magpinta, mag-drawing, o gumawa ng mga school projects.”Napangiti si Alexis, at ramdam sa mga mata niya ang tuwa. “Perfect ‘yon. Hindi lang regalo, kundi suporta rin sa mga pangarap niya. Lalo na ngayong nakita natin kung gaano siya ka-dedicated.”At doon nagsimula ang kanilang misyon. Habang nasa lola si Ayesha para mag-sleepover, sinamantala nil