บททั้งหมดของ No Strings Attached:The Zillionaire Alluring Surrogate Woman: บทที่ 1 - บทที่ 10

Ang mainit na labi ng lalaki, ay dumampi sa kanyang leeg. Humahagod din ang malalaki nitong mga kamay sa kanyang katawan. Nasa kontrata, na bawal siya nitong halikan sa labi. Ang bawat halik, dila na tumatama sa kanyang balat, ay tila ba nagbibigay ng init sa kanya. Napahawak siya sa gilid ng unan, at pilit nilalabanan ang kiliting nararamdaman.Sa pagbaba ng labing iyon sa kanyang tindig na mga svso, nakaramdam siya ng matinding kilabot, lalo na, ng masahehin nito iyon ng dahan dahan..Ang pagdampi ng palad ni Asher sa dibdib nito ay nakapagpatindi ng kanyang pagnanasa. Matigas tigas iyon, halatang siya pa lang ang unang nakamasahe.Inumpisahan na niyang laruin ng bibig at dila ang kabuuan ng mga umbok na iyon. Naririnig pa niya ang mahihinang halinghing ng babae, na parang nag aanyayang, "sige pa, magsawa ka sa katawan ko".Unti unti, nawalan siya ng kontrol sa kanyang sarili. Naging marahas ang kanyang mga hagod at pagmamasa sa mga maseselang parte ng katawan ng babae.Nasasabik s

"Makinig ka sa akin, Rassel. Dalawa ang anak natin—pawang babae. Oo, hindi mo biological na anak si Mona, pero buong buhay niya, ikaw na ang kilala niyang tatay. Ikaw ang Santa Claus na walang regalo, at tagapayo sa love life na laging palpak. Kaya sana, sana naman, kasama din siya sa plano.."Hindi pa man natatapos si Lorie, biglang nagsalita si Rassel, na ilang buwan nang naka-bakasyon grande sa banig ng karamdaman."Ano ba 'yan, Lorie? Huwag ka na pa-suspense! I-shock mo na ako nang diretsahan. Alam mo naman, mahal kita nang sobra... kaya lahat ng sasabihin mo, irerecord ko sa isipan ko."Hinawakan ni Lorie ang payat na kamay ni Rassel. Sa sobrang payat, puwedeng gawing drumstick sa biology class."Alam kong mahal mo kami ni Mona. Pero heto, napansin mo ba? Plano mong pag-aralin si Roselynn sa abroad—fine, sosyal ka girl! Pero paano naman si Mona? Dalawang taon lang ang tanda niya kay Roselynn, pero ayun, kung saan-saang baranggay na tumatambay. Gabi-gabi, parang may raket. Gusto k

Nang muling bumalik si Roselynn sa Pilipinas, pakiramdam niya ay parang binilang niya ang bawat araw na parang countdown sa pagkain ng instant noodles — matagal, paulit-ulit, at minsan, walang lasa.Limang taon. Limang taon ng pagmumuni-muni, pagtitipid sa abroad, at binge-watching ng mga K-drama habang iniisip kung kailan siya magiging leading lady ng sarili niyang buhay.Pero ayun na nga — bumalik na siya. Buhay, buo, at mas empowered. Hindi na siya 'yung dating Roselynn na palaging umiiyak sa banyo habang kinakain ang last slice ng cheesecake. Ngayon, kaya na niyang ipaglaban ang sarili. At oo, pati ‘yung cheesecake.Umagang-umaga, lumapag ang eroplano sa isang abalang terminal na amoy kape, jetlag, at konting ulam sa loob ng maleta."Roselynn! Dito!" sigaw ni Becky sabay baba ng bintana ng kanyang kotseng medyo masungit na rin ang aircon. Kumakaway siya na parang nasa parade, habang naglalakad si Roselynn na bitbit ang kanyang maleta, backpack, at konting dignity.Ang bilis talaga

Umalis na si Roselynn.Naiwan naman si Asher na hawak pa rin ang blueprint na iyon. Tumayo siya para magbuhos ng alak sa kanyang baso, at inumin iyon.Ramdam niya ang kakaibang hagod sa kanyang lalamuna, subalit mas ramdam pa rin niya ang kakaibang init na nakita at nakausap niya si Roselynn ng harapan..Muling nabubuhay ang pagnanasa sa kanyang puso..SAMANTALA..Gabing-gabi na nang makalabas si Roselynn mula sa opisina. Mabuti na lang at may bus pa. Kung wala, baka nagpa-cute na lang siya sa guard para magpahatid—charot!Pagkarating sa bahay, bagsak ang katawan pero alerto ang utak. Nag-message agad siya kay Drake.---"Sorry, ngayon lang ako nakareply. Super toxic sa office kanina. Mag-iimpake na rin ako for tomorrow. Text kita later!"Pagkatapos ng message, binuksan na niya ang maleta niya—na may nakatuping damit mula pa noong last vacation niya… noong 2022.Nagri-ring ang phone niya. Si Drake.“Uy, hindi ka pa ba natutulog?” tanong niya, habang inaayos ang travel-sized toiletries

Pero, dahil naaawa siya sa mga bata, pinakain niya pa rin ang mga ito ng fried chicken. Tuwang tuwa si Roselle ng makakain ng pritong manok.Dahil dito, wala na itong ginawa kundi halik halikan at yakapin siya.Para sa kanya, medyo mahirap maglakad na may bumibitin bitin sa kanya, kaya binuhat na niya ito at isinaklang sa kanyang baywang.Matapos makapagpahinga ng konti sa kanyang silid, sinabihan niya ang mga ito, "masyado ng malalim ang gabi, ihahatid ko na kayo sa inyong tinutuluyang silid.."Tiningnan siya ng batang si Eli, saka sumagot, "wala kaming room card."Nakakandong naman si Roselle kay Roselynn na talagang nakakatulog na.Paano nga naman sila makakapasok sa kanilang silid kung wala silang roomcard?Bigla siyang nakaramdam ng pag aalala.Hindi niya alam kung anong oras matatapos sa trabaho ang kanyang boss na ama ng mga batang ito."Sige, tatawagan ko muna si Mr. Freeman York," sabi niya. Dahil ang batang babae ay nakatulog na ng tuluyan sa kanyang mga bisig, kinailangan n