บททั้งหมดของ Sucked Me, Mafia Dark: บทที่ 131 - บทที่ 136

"Si Cheska?" tanong niya habang inaayos ang jacket niya."Ewan, baka nasa labas? Hindi ko nakita sa lobby kanina eh," sagot ko habang binubulsa ang phone.At paglabas naming tatlo, sabay kaming napatigil. Doon, sa tabi ng isang itim na kotse, nakasandal si Cheska—at sa harap niya, walang iba kundi si Red, yakap-yakap siya habang magkahinang ang labi nila sa isang halik na hindi basta-basta. Hindi simpleng smack—halik 'yung may kilig, damdamin, at 'di alintana ang paligid. Halos mapasigaw ako sa gulat."WOIII!!! GRABE NAMAN! NASA PUBLIC PLACE KAYO!!!" sigaw kong may halong pang-aasar habang tinakpan ko pa ang mata ko ng isang kamay, kunwari'y maselan.Tumawa nang malakas si Jayten, halos mahulog pa sa tuwa. Si Criscel, natatawa rin at umiiling.Bigla namang bumitaw si Cheska at Red, medyo namumula pa si Cheska habang ayos-ayos ng buhok. Tapos, bigla siyang tumingin sa akin at ngumisi ng malupit."Nasa hospital lang si Yhlorie kaya

Ang araw ay tila nakisama—maaliwalas, may banayad na hangin, at ang liwanag ng araw ay tumatama sa makukulay na bulaklak na nakahilera sa labas ng San Ysidro Cathedral, isang simbahan na parang hinango sa isang panaginip.Ang simbahan ay matatagpuan sa isang tahimik at luntiang bayan sa may paanan ng burol. Mapapansin agad ang mala-kastilyong arkitektura nito—may matataas na arko, mga stained glass na naglalarawan ng mga banal na kwento, at isang bell tower na tila tanod ng langit. Sa loob, humahaplos sa damdamin ang malamig na hangin na may halimuyak ng mga puting rosas, habang ang organong tumutugtog ay tila humihinga ng kapayapaan.Lahat ay nakasuot ng puti at pastel—mula sa mga abay hanggang sa mga bisita. Si Cheska ang maid of honor habang si Jayten ang best man, at hindi maitago ang mga ngiti nila habang inaayos ang lahat para sa seremonyang mag-uumpisa na. Si Dark, o Yhlorie, ay nasa isang silid sa gilid ng simbahan. Nakaupo siya sa harap ng salamin, suot an

Sa loob ng isang abandonadong gusali na ngayo’y naging opisyal na headquarters ng dati naming grupo, tahimik ang lahat habang nakatayo sa gitna si Yhlorie “Dark” Salves, nakasuot ng simpleng itim na polo at pantalon, malayo sa dati niyang presensyang malamig at nakakatakot. Kasama ko si Cheska, parehong tahimik at nakikinig, habang unti-unting nagsimula ang kanyang huling pahayag bilang pinuno ng isang mundong matagal niyang ginamit upang takasan ang sakit.Tahimik muna si Yhlorie habang pinagmamasdan ang bawat isa sa kanyang mga tauhan—mga taong ilang taon na niyang kasama sa dilim, dugo, at tahimik na pakikibaka. Hanggang sa nagsalita siya, mababa ang tinig ngunit ramdam ang bigat.> “Nagsimula ako bilang isang sakim… walang awang lider. Isang taong hindi natutong magtiwala, walang ibang alam kundi pumatay at sumunod sa sarili niyang batas.”Nagkatinginan ang ilan, lalo na ang mga pinakamatagal na miyembro. Ako naman, nakatayo sa tabi ni Cheska