บททั้งหมดของ เหมยฮวาฤดูหนาว: บทที่ 131 - บทที่ 140

คุณหนูจ้าวกลับจวนไร้พ่ายแล้ว ทว่าบิดาผู้น่าสงสารยังคงไม่ทราบเรื่องนี้ เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนดอกเหมยต่างพากันปิดปากเงียบตามคำสั่งเจ้านาย มีเพียงมารดาเท่านั้นที่นางลอบเข้าไปหาได้ยินเรื่องราวที่แท้จริงจากปากบุตรสาว เฟยเซียนพลันนึกถึงยามที่แม่ทัพผู้เป็นสามีวิ่งเอากระดาษลายมือของอาจารย์เข้ามายื่นให้ดูพร้อ

“อารักขาๆ อารักขาฝ่าบาทเร็ว” สิ้นเสียงร้องตะโกนสั่ง เหล่าองครักษ์เงาที่คอยคุ้มครองฮ่องเต้ก็ดาหน้าเข้ามาขวางหน้าร่างสูงด้วยท่าทีแข็งขัน ก่อนจะแตกกระเจิงประดุจผึ้งแตกรัง เมื่อเจอง้าวในมือแม่ทัพฟาดใส่ไม่ยั้งจ้าวหมิงหลงนั้นครึ่งหนึ่งร้องด่าผู้เฒ่าฟ่ง ส่วนอีกครึ่งคิดแค้นฮ่องเต้ไม่เสื่อมคลาย เพราะคนผู้น

ต่อให้เสด็จลุงรักใคร่โปรดปรานมารดานางเพียงใด ก็ยังไม่มากไปกว่าบ้านเมืองแว่นแคว้นอยู่ดี ความยึดติดเรื่องฮองเฮาจากสกุลจ้าวของพระองค์ แม้แต่บิดานางยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพระทัยอีกฝ่ายได้เลยถึงเวลาเหมาะสม ราชโองการประทานสมรสย่อมถูกประกาศ ในฐานะคนกลางแล้วหลังมือหน้ามือล้วนเป็นเลือดเนื้อ จริงอยู่มารดาย่อ

ค่ำคืนที่หลายคนกำลังพักผ่อนอย่างสงบ ในเรือนดอกเหมยกับมีร่างของเจ้าของเรือนเดินไปมาวุ่นวายนัก นางหยิบของสำคัญลงห่อผ้า นำจดหมายที่เขียนถึงมารดามาใส่ไว้ในอกเสื้อ คว้าตั๋วเงินมาเพื่อพกติดตัวห่อผ้าไม่ได้ใหญ่มากมาย เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ ถูกจับใส่ลงไปแทบไม่มีเหลือ ทว่าชิ้นใหญ่ไม่เอา นางมิใช่โดราเอมอน อีก

“เจ้ากลับเข้าจวนก่อนเถิด เอาไว้ให้ใจเย็นแล้วเราค่อยมาพูดคุยกันเรื่องนี้” จ้าวเหมยฮวาหัวเราะหยันในใจ ระหว่างนางกับเขายังมีอะไรต้องพูดกันอีกหรือ บอกขนาดนี้ คนตรงหน้าก็ยังแสดงท่าทีปกป้องฐานอำนาจให้พี่ชายชัดเจน เคยคิดไว้ว่าตัวเองจะโกรธเขามากมาย ทว่าความรู้สึกกลับเฉยชาลงได้ขนาดนี้นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว