Lahat ng Kabanata ng Unstoppable Desire (Road to Happiness)Book 2: Kabanata 211 - Kabanata 220

Sage POVAndito ako ngayon sa opisina sa safehouse, nakatitig sa naglalakihang monitors na nagpapakita ng mga CCTV footage mula sa hotel. Nagbabaga ang aking ulo habang pinapanood ko ang replay ng sandaling bumagsak si Papa. Ang napkin na iyon... tila isang simpleng bagay pero naging instrumento ng kamatayan. Andito pa rin ang takot sa puso ko, ang alaala ng kaniyang nangingitim na labi at maputlang mukha.Si Ron ay nasa tabi ko, tahimik na nagsusuri ng mga data. "Nakakuha na ba ng impormasyon sa posibleng mastermind ng gawaing ito?" tanong ko, ang boses ko ay puno ng pait."Wala pa, Sir," sagot ni Ron. "Ang lalake sa underground ay nagsisimula pa lang magsalita matapos niyong ipakita ang larawan ng kaniyang anak.

Sage’s POVLumabas ako ng suite ni Papa nang hindi lumilingon. Ang bawat hakbang ko sa tiles ng ospital ay tila selyo ng isang hatol. Sa bawat segundong lumilipas, nararamdaman ko ang paglamig ng aking pakiramdam, isang pamilyar na numbness na nararamdaman ko tuwing kailangan kong maging isang halimaw para sa pamilyang ito.Pagdating ko sa parking lot, mabilis kong pinaandar ang makina ng aking kotse. Ang ungol nito ay tila tugon sa nagngangalit kong kalooban. Pinaharurot ko ang sasakyan, binabaybay ang kalsada patungong South Port habang ang mga ilaw ng siyudad ay nagiging malabong guhit na lang sa aking paningin.Kinuha ko ang aking earpiece at ikinabit ito."Ron, I'm five minutes away," matigas kong sabi. 

Elena’s POVMabilis kong pinihit ang preno. Ang gulong ng motor ay humiyaw sa aspalto, lumilikha ng makapal na usok bago kami tuluyang huminto ilang metro mula sa naglalagablab na sasakyan ni Agila. Hindi pa man ganap na humihinto ang makina, mabilis nang lumundag si Sage.Tumakbo siya patungo sa wasak na sedan. Nakita ko ang bawat ugat sa kanyang leeg, ang panginginig ng kanyang mga kamay na mahigpit na nakahawak sa baril. Ang kanyang aura ay hindi na sa isang tagapagmana, siya ay naging isang hayop na uhaw sa dugo.Mabilis akong sumunod, ang aking mga mata ay alerto sa paligid habang hawak ang aking armas. Nang makalapit kami sa sasakyan, ang amoy ng sunog na goma at laman ang sumalubong sa amin. Sumilip kami sa loob.

Sage’s POVMula sa madilim na bintana ng kotse ni Ron, pinanood ko ang bulto ni Elena sa gitna ng kalsada. Kahit na nababalot siya ng dilim, damang-dama ko ang kaniyang nagngangalit na aura. Ang bawat kilos niya, ang padabog na pagkuha sa helmet, ang marahas na pagsabit nito sa motor, ay tila mga sigaw ng pagrerebelde na tumatama sa aking pandinig.Nang makita ko ang kaniyang repleksyon sa side mirror, hindi ako nagkamali. Isang matalim at nakakamamatay na tingin ang ipinukol niya sa akin, kasunod ng isang mapanghamong eye roll na tila ba sinasabing wala siyang pakialam sa aking posisyon.Napahigpit ang kapit ko sa aking tuhod. Gusto kong mapangiti, pero pinigilan ko ang aking sarili. Matigas talaga ang ulo mo, Elena.Sa totoo lang, kung wala ang putok ng kanyang sniper rifle kanina, baka hindi na ako ang nakaupo rito ngayon. Alam ko na utang ko sa kanya ang hininga ko sa gabing ito. Ang kaniyang "I was worried about you" ay tila isang mainit na haplos sa aking pagod na puso, isan

Sage’s POVPagbaba ko mula sa aking Aston Martin DBX 707, agad akong sinalubong ng mansyon ng mga Lacraso.Ang mansyon ay tila isang modernong palasyo na nagniningning sa gitna ng kadiliman. Ang arkitektura nito ay kombinasyon ng glass-and-steel at klasikong disenyo, matatayog na puting kolum, naglalakihang mga bintanang yari sa tempered glass, at isang grand entrance na may malawak na bukana. Ang driveway ay napalilibutan ng mga landscape gardens na may mga spotlight na nakatutok sa mga mamahaling ornamental plants, habang ang sentro ng fountain sa harap ay may estatwa ng isang gintong agila na sumasagisag sa kapangyarihan ni Emilio Lacraso.Hindi lang basta transportasyon ang mga kotseng pumapasok, isa itong fashion show ng mga makina.