All Chapters of ข้ามเส้นเงา : Chapter 41 - Chapter 50

เร็นทรุดลงกับพื้นอุโมงค์ทันที มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่นเลือดไหลจากจมูกมากขึ้นเรื่อย ๆเสียงหอบหายใจของเด็กชายดังถี่จนผิดปกติ“เร็น!”จันทร์สิตารีบลงไปประคองเขาทันทีร่างของเด็กสั่นแรงเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัว“ออกมาเดี๋ยวนี้!” ลินตะโกนจากด้านบน“อุโมงค์กำลังปิดแล้ว!”แต่จันทร์สิตาไม่ขยับ“เขาไม่ไหว!”เร็นเงยหน้าขึ้นช้า ๆดวงตาเริ่มพร่ามัวก่อนพูดเสียงสั่น“ผม…ควบคุมไม่ได้…”ทันใดนั้นเสียงในหูฟังก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ยืนยันคำสั่งทำลายตัวเอง”“เริ่มกระบวนการภายในหกสิบวินาที”เร็นเบิกตาทันทีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด“ไม่…”เขาส่ายหน้ารัว ๆเหมือนเด็กที่กำลังกลัวมากจริง ๆ“ผมไม่อยากตาย…”ประโยคนั้นทำให้จันทร์สิตาใจหายวาบนี่ไม่ใช่อาวุธไม่ใช่นักฆ่าแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นลินรีบกระโดดลงมาข้างล่างทันที“มันฝังระบบไว้ในสมอง”เธอกัดฟันแน่น“ถ้าคำสั่งทำงานเต็มรูปแบบ หัวใจเขาจะหยุดเอง”จันทร์สิตาหน้าเสียทันที“งั้นก็ต้องหยุดมันสิ!”“ถ้าหยุดง่าย ฉันคงทำไปนานแล้ว!” ลินสวนกลับเสียงเครียดเสียงโลหะด้านหลังเริ่มดังขึ้นอีกครั้งประตูปิดอุโมงค์กำลังเลื่อนเข้ามาช้า ๆน้ำก็เพิ่มระดับข

เสียงฝนกระหน่ำใส่หลังคารถไม่หยุด รถตู้เก่าของลินพุ่งฝ่าถนนเปียกลื่นด้วยความเร็วสูง ไฟหน้ารถด้านหลังยังตามติดมาไม่ปล่อย ลินหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยแคบทันที ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนดังเอี๊ยด จันทร์สิตาเกือบเสียหลัก แต่ยังรีบกอดเร็นไว้แน่น เด็กชายเริ่มหมดสติอีกครั้ง ใบหน้าซีดลงเรื่อย ๆ “เขาแย่ลงเรื่อย ๆ” จันทร์สิตาพูดเสียงเครียด ลินมองกระจกหลังเร็ว ๆ ก่อนตอบ “ระบบในตัวเขากำลังพยายามรีเซ็ต” “ถ้าสมองรับไม่ไหว…” เธอไม่พูดต่อ แต่จันทร์สิตาเข้าใจทันที ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้นจากเครื่องสื่อสารบนคอนโซลรถ ครืดดด… สัญญาณรบกวนดังแทรกเข้ามา ลินหันขวับทันที เพราะช่องความถี่นั้น…เป็นช่องฉุกเฉินของอนล จันทร์สิตารีบคว้าเครื่องขึ้นมา “อนล?” มีเพียงเสียงซ่าเบา ๆ ก่อนเสียงหายใจแผ่วต่ำจะดังขึ้น “…จันทร์สิตา” หัวใจเธอหยุดไปเสี้ยววินาที “อนล!” เสียงเขาขาด ๆ หาย ๆ เหมือนสัญญาณอ่อนมาก แต่เธอจำได้ทันที ลินเองก็เงยหน้ามองเครื่องสื่อสารทันที “คุณอยู่ไหน!” จันทร์สิตารีบถาม เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเขาจะดังกลับมาเบา ๆ “…ยังไม่ตาย” แม้สถานการณ์แบบนี้ เขายังพูดเหมือนเดิม จันท

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ACCESS GRANTED — SUBJECT 07 ตัวอักษรสีแดงกะพริบซ้ำไปมา เหมือนกำลังย้ำว่า อนลกลับเข้าไปในสถานที่ที่เขาเคยหนีออกมาแล้วจริง ๆ จันทร์สิตาจ้องหน้าจอนิ่ง หัวใจหนักจนแทบหายใจไม่ออก “เขาเข้าไปเอง…” เธอพึมพำเบา ๆ ลินกดแป้นพิมพ์เร็ว ๆ เปิดแผนผังบางอย่างขึ้นมา ภาพโครงสร้างขนาดใหญ่ปรากฏบนจอ ซับซ้อนเหมือนเขาวงกตใต้ดิน “นี่คือ Core” ลินพูดเสียงเครียด “ศูนย์กลางของโครงการทั้งหมด” จันทร์สิตามองภาพนั้นเงียบ ๆ ชั้นใต้ดินหลายระดับถูกเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินและห้องทดลองจำนวนมหาศาล ตรงกลางสุดของแผนผัง มีพื้นที่สีแดงวงขนาดใหญ่ เขียนว่า CENTRAL CONTROL “เรย์อยู่ตรงไหน” ลินขยายแผนที่ทันที ก่อนชี้ไปยังจุดลึกสุดของโครงสร้าง “โซนทดลองรุ่นใหม่” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “ใกล้กับห้องควบคุมหลัก” จันทร์สิตากำมือแน่น “งั้นเราต้องไปช่วยเขา” ลินเงยหน้าทันที “เธอฟังที่ฉันพูดอยู่ไหม?” น้ำเสียงเธอจริงจังมาก “ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะบุกเข้าไปได้” “อนลยังแทบไม่รอด” จันทร์สิตาหันไปมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบช้า ๆ “แต่เขายังเข

00:29:58 00:29:57 ตัวเลขสีแดงบนผนังยังคงนับถอยหลังต่อเนื่อง แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าทุกคนในห้องจนซีดขาว “นั่นมันอะไร…” จันทร์สิตาถามเสียงแห้ง ลินจ้องหน้าจอเขม็ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “ระบบกำจัด” หัวใจจันทร์สิตาหล่นวูบ ในจอ เรย์ถูกล่ามอยู่กับเก้าอี้โลหะ ใบหน้าซีด แขนเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง แต่เขายังรู้สึกตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นอนลผ่านกระจก เขาก็เบิกตากว้างทันที “พี่…” เสียงแหบพร่าดังลอดไมค์ออกมาเบา ๆ อนลนิ่งไปเสี้ยววินาที สายตาเขาเปลี่ยนทันทีที่เห็นเด็กคนนั้น จันทร์สิตารู้เลยว่า เรย์สำคัญกับเขามากกว่าที่คิด ดร.คิมยืนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สามสิบนาที” “ถ้านายยังไม่ตัดสินใจ…” เขาหันมายิ้มบาง ๆ “…เด็กทุกคนในนั้นจะถูกล้างระบบพร้อมกัน” เร็นที่นั่งอยู่บนเตียงเริ่มตัวสั่นอีกครั้ง “ล้างระบบ…” เขากอดตัวเองแน่น เหมือนแค่ได้ยินคำนี้ก็หวาดกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ จันทร์สิตารีบหันไปหาเขา “มันคืออะไร” เร็นเม้มปากแน่น ก่อนตอบเสียงเบา “หยุดหัวใจ…แล้วลบข้อมูลสมองทั้งหมด” ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ในจอ อนลมองดร.คิมนิ่ง ๆ “คุณใช้เด็กเป็นตัวประกันอีกแ

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละนิด หนักและช้า พร้อมกันทุกจังหวะ ตึก… ตึก… ตึก… ภายในตู้คอนเทนเนอร์เงียบสนิท แม้แต่เร็นยังหยุดหายใจเหมือนกำลังฟังเสียงนั้นด้วยความกลัว ลินรีบปิดระบบไฟบางส่วนทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากจอมอนิเตอร์เล็กด้านใน “ห้ามส่งเสียง” เธอกระซิบต่ำ ๆ จันทร์สิตาพยักหน้า มือกำปืนแน่นจนเจ็บ เสียงประตูโกดังด้านนอกค่อย ๆ เปิดออก ครืดดด… ลมฝนเย็นจัดพัดเข้ามาพร้อมเสียงรองเท้าหลายคู่ เร็นเริ่มตัวสั่นอีกครั้ง จันทร์สิตารีบจับมือเขาไว้ เด็กชายเงยหน้ามองเธอช้า ๆ ดวงตาสั่นไหวชัดเจน “…พวกนั้นไม่เหมือนรุ่นอื่น” เสียงเขาเบามาก “พวกมันไม่ลังเล” ลินหยิบปืนอีกกระบอกส่งให้จันทร์สิตา “ยิงได้ไหม” จันทร์สิตาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบตรง ๆ “ไม่รู้“ ลินมองเธอนิ่ง “งั้นก็ยิงเพื่อรอด” เสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าโกดังพอดี ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนเสียงผู้ชายคนหนึ่งจะดังขึ้นผ่านลำโพง “ส่งหมายเลขยี่สิบเอ็ดออกมา” “แล้วพวกคุณจะได้รับการยกเว้น” เร็นก้มหน้าทันที มือกำเสื้อจันทร์สิตาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว จันทร์สิตามองเด็กชาย ก่อนเงยหน้ากลับไปทางประตูโกดัง แววตาเย็นลงช้า ๆ “ฝันไปเ