Chapter 21

"Saan tayo pupunta?" Ako na ang pumutol sa katahimikang namayani sa loob ng kotse kahit naiinis ako sa kaniya. Ilang minuto na rin kasi siyang nagmamaneho at iilang restaurant na rin ang nadaanan namin. Malapit pa naman ang area ng La Monte Group sa mga kainan at hotels kaya maraming mapipilian agad agad kapag lalabas ng building.Pero ang gung-gong na ito, dinadaanan niya lamang ang lahat na akala mo nagsawa na siya sa mga 'yan. Akala mo talaga ni minsan ay naka-apak na siya sa bawat kainang nandito."Where are we going?" Tanong ko ulit dahil hindi niya sinagot ang una kong tanong.Maikli niya lamang akong pinasadahan ng tingin bago tumugon. "Secret. Surprise nga hindi ba?"Napa-irap ako. Huwag niyang sabihin na totohanin niya talaga ang lahat ng kasinungalingang sinabi niya kanina sa mga chairman? Surprise, my ass! Pinaglalaruan niya lang talaga ako."Pwede ba? Hindi ako nagbibiro dito.""What? Me neither," aniya at nagfocus lamang sa pagmamaneho. Pinagsingkitan ko siya ng mata. "

Chapter 22

Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. Naabutan ko siyang seryoso pa rin ang mga matang nakatitig sa akin. Siya ang unang napabuga ng hangin at nagsalita na tila talunan sa patagalan ng titig naming dalawa. "Her name was Talliana Tallington, daughter of the Tallington Corp," aniya at humalukipkip. Tumango ako sa sinabi niya. Tallington Corp. huh? I've never heard he's close with the Tallington's. Sa dalawang taon kong paninilbihan sa kaniya bilang isang sekretarya, ngayon ko lang alam na magkasosyo sila ng Tallington Corp. He even knew the daughter.What a coincidence it is, huh? "Your turn, who called you?" tanong niya, habang naka-ukit ang kurba sa mga kilay niya."Friend," simple kong sagot. Alam kong hindi siya naging kuntento sa sinabi ko dahil mas lalo lamang kumunot ang noo niya."Friend who?""None of your business," sabi ko at tumayo. "I'm done eating." Dugtong ko sa pahayag kahit kaka start ko lang kumain kanina. Nagtiim bagang siya sa biglaang inasta ko pero hindi ko siya pi

Chapter 23

Naglakad ako palabas ng Bamboo Garden sa ilalim ng tirik na araw. Hindi na ako lumingon sa aking likuran upang tignan lang pabalik si Alessandro. Bahala na nga siya jan. Naiinis na ako dito. Hindi ko alam kung bakit umiinit ang ulo ko sa kaniya dahil sa ginawa niya. Isabay pa itong panahon na walang katapusang init.Mabuti nalang paglampas ko ng gate ay may pararating na na isang taxi cab kaya agad akong nag para. Ngunit bago pa man ito makahinto nang tuluyan sa harapan ko ay isang kotse ang pumaharurot ang daan palabas mula sa bamboo garden. Muntik na akong matumba dahil sa gulat!Dumaan lang naman sa aking harapan na animo'y isang sports car. Nilupad nito ang aking mga buhok at salo ko lahat ang paglanghap ko sa usok na niluwa mula sa exhaust pipe ng sasakyan niya. Malutong akong napamura sa sarili.What the hell? Sino ang walang hiyang bobong 'yon?Pagkatapos kong pagpaypayin ang sarili mula sa mga usok, galit akong napabaling sa sasakyan na unti-unti ng lumalayo sa akin. Isang

Chapter 24

Para akong nangingitngit sa galit nang marinig ko ang sinabi niya sa akin. Pero imbes na pairalin ko ang init ng ulo ko ay bumuntong hininga na lamang ako para pakalmahin ang sarili."My grandfather called, reminding us of the dinner they set. Sa Tagaytay daw ang location," sabi ko sa telepono, isiniwalang tabi ko ang sinabi niya kanina."Tagaytay?" aniya."Yes, why? Are you too intoxicated to check your phone? Lolo M probably sent you the location already at baka hindi mo lang talaga na check dahil busy ka sa club." Muntik na akong mapa-irap sa ere dahil sa sariling mga salita na lumabas sa bibig ko."I'm not drunk. Bakit sa Tagaytay? Ang layo.""Aba, malay ko! Kaya huwag ka ng magsayang ng oras at tumulak na tayo. Not unless if you want this fake relationship to be known by them.""Tsk. Fine, where are you?""Sa office.""You're still there? Diba ang sabi ko mag half-day ka lang?"Hindi ko mapigilan ang mapatawa nang maiksi at sarkastiko. "Syempre nandito pa ako! Ikaw ba naman ang m

Chapter 25

"Ayoko," matigas na sabi ko.Nagkibit balikat lamang siya sa akin. "Okay, kung gusto mong umuwi mag-isa ngayong gabi, uuwi ka mag-isa. I'm not coming with you, I'll stay in our booked hotel here."Sinamaan ko siya ng tingin, kulang nalang durugin siya ng mga mata ko. Sobrang bagot ako ngayong araw at naimbyerna sa kaniya dahil hindi man lang siya sumipot sa opisina. Ang dami kong ginawa at inatupag na mga papeles."Tsk. Whatever." Iyon na lamang ang naging tanging sagot ko. Dahil kahit gusto kong umuwi at ayokong makasama siya ngayong gabi, hindi ko rin naman alam kung paano ang mag commute.Bukas na lang nang maaga, uuwi ako. Maaga akong magigising nang sa ganon maiwan ko siya habang tulog pa siya at maaliwalas ang pag-alis ko.Maya-maya pa ay dumating na ang mga pagkain at isa-isa itong inilapag ng mga waiters. Halata talaga na pinaghandaan ito ng mga Lolo namin eh. Unang nag slice si Alessandro ng steak at binigay sa akin saka siya nagsimulang kumain nang tahimik. Ganun nalang di

Chapter 26

"Tangina, wala akong damit sa cabinet."Natigilan ako sa sinabi niya. Mataman ko siyang tinitigan at baka pinaglalaruan na niya naman ako. “You're kidding.”“No, I'm not. I don't have clothes here Fely. Puros mga hotel robes lang ang nandito,” aniya. Kaya agad na akong bumangon upang icheck ang sinabi niya.Shit. Fuck. No. Napamura na lamang ako sa sarili nang makita mismo ng mga mata ko ang puros robes lang. Ba't hindi ko ito na realize kanina? No, no, no. My own grandfather would not dare do this to me, right? "Akala ko ba may damit ka dito?" Hindi ko na maiwasan ang ma frustrate. Talagang pinag tetestingan ako ng araw na ito.He just shrugged. "Akala ko rin. My lolo texted me about it." He looked at me almost laughing. "Relax, alright? I'll just sleep with the robes on. It's not like we're going to—""No," agad kong sabi at sinamaan siya ng tingin. Kung anu-ano ba naman ang naiisip ng utak niya.Mas lalo lamang siyang tumawa nang malakas nang makita ang reaksyon ko. "Fely, we can