Semua Bab I'M YOURS พ่อมาเฟีย: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 10 อาณาเขตของเดย์ตันรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดนิ่งตรงหน้าบ้านเดี่ยวขนาดใหญ่ในย่านสงบเงียบของเมือง เดย์ตันดับเครื่องและเหลือบตามองหญิงสาวข้างกายที่นั่งกอดอกแน่น ริมฝีปากเม้มสนิทอย่างไม่พอใจแม้แต่น้อย เธอไม่พูดอะไรตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล“ถึงแล้ว ลงได้แล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่ลง” ยาหยีตอบทันควัน ดวงตาคมกริบปรายมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ “ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะอยู่ที่นี่จริงๆ และฉันยังไม่ได้บอกนายว่าจะมาอยู่ที่นี่ พาฉันกลับไปบ้านเดี๋ยวนี้!”“ไม่แน่ใจอะไรอีก เธอก็เซ็นเอกสารฝากท้องเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้…เธอมีลูกของฉันอยู่ในท้อง” เขาเอนตัวพิงเบาะ หันมาสบตาเธออย่างใจเย็นแต่แฝงความเด็ดขาดในน้ำเสียง “ฉันไม่ปล่อยให้แม่ของลูกไปอยู่ที่ไหนก็ได้ เหมือนผู้หญิงไร้ค่า เข้าใจไหม?”“แล้วถ้าฉันไม่ยอม นายจะทำอะไร” ยาหยีเชิดหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายกร้าวเล็กน้อย“ฉันจะลากเธอลงไปจากรถด้วยตัวเอง แล้วขังเธอไว้ที่นี่จนกว่าจะคลอด” เดย์ตันว่าเรียบๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องการเซ็นเอกสารธรรมดาๆ ไม่มีแววโกรธเคือง มีเพียงแรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากเขาอย่างเงียบงันยาหยีเงียบไป สีหน้าซับซ้อน เธอรู้ว่าเขาทำได้อย่างที่พูดจริงๆ และ

บทที่ 12 แนะนำตัวหลังจากโดนหมอนขว้างใส่หน้าไปหมาดๆ เดย์ตันก็ไม่ตอบโต้สักคำ เขาเพียงถอนหายใจยาวก่อนจะคว้าผ้าขนหนูพาดบ่า เดินออกจากห้องไปเงียบๆเวลาผ่านไปไม่นาน…กลิ่นหอมจางๆ ลอยขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้าน เป็นกลิ่นที่ยาหยีจำได้ทันทีว่าไม่ใช่น้ำหอม ไม่ใช่กาแฟ แต่เป็น…กลิ่นกับข้าวขณะที่เธอนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง ท้องก็ร้องครืดคราดขึ้นมาเป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิด“โอ๊ย… กลิ่นอะไร หิวก็หิวแต่ก็เหม็น… บ้าจริง!”ผ่านไปอีกราวสิบห้านาที เดย์ตันก็ขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง พร้อมถาดอาหารเช้าจัดเต็มทั้งข้าวต้มไก่ไร้มัน ไข่ต้มแบบแยกไข่แดงไว้ต่างหาก และน้ำผลไม้เย็นๆ“ลุกมากินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยไปอ้วกต่อ”“นายนี่มัน!” ยาหยีจ้องเขาเขม็ง แต่สุดท้ายท้องที่ร้องไม่หยุดก็ทำให้เธอยอมลุกจากเตียงแบบไม่เต็มใจนักเธอเดินตุ้บๆ ลงมานั่งที่โต๊ะอาหารอย่างหงุดหงิด เดย์ตันจัดจานข้าวต้มให้เธอด้วยท่าทีเงียบขรึม เขายังไม่ทันได้พูดอะไรเพิ่ม เธอก็เริ่มบ่น“ใส่ขิงเยอะไปไหม กลิ่นแรงชะมัด”“ขิงช่วยลดอาการคลื่นไส้” เขาตอบเสียงเรียบ “หมอมั้งที่บอก ไม่ใช่ฉัน”เธอลองตักข้าวต้มเข้าปากคำแรก แล้วชะงักทันที ใบหน้าหญิงสาวซีดลงในพริบตา สีหน้า

บทที่ 14 เจอหน้าวันต่อมา..ยาหยีเม้มริมฝีปากแน่นขณะมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เสียงลมหายใจลึกๆ ของเธอทำให้เดย์ตันละสายตาจากพวงมาลัยมอง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม“จะเอายังไงแน่? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ”“เปล่า…” เธอส่ายหน้าช้าๆ “แต่ของบางอย่างมันยังอยู่ที่บ้านเก่า ของสำคัญ…ฉันต้องใช้”เดย์ตันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงพยักหน้าแล้วเลี้ยวรถเปลี่ยนเส้นทางมุ่งไปยังบ้านหลังเดิมของยาหยีที่เธอเคยอยู่กับลี แม้จะรู้ดีว่าสถานที่นั้นอาจทำให้เธอเจ็บอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าถ้าผู้หญิงคนนี้เลือกจะไป แสดงว่ามันสำคัญจริงๆเมื่อรถจอดสนิทริมฟุตพาท ยาหยีเปิดประตูแล้วก้าวลงไปอย่างมั่นคง เธอเดินไปยังประตูรั้วหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย แต่ทันใดนั้น สายตาเธอก็สะดุดกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลลี…ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงยีนดูโทรมลงจากครั้งสุดท้ายที่เธอเห็น เขายืนนิ่งอยู่ตรงฟุตพาทข้างบ้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“หยี…” เขาเรียกชื่อเธอทันทีที่สบตากันเธอชะงัก เท้าแข็งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเริ่มเปลี่ยน แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไร เสียงรองเท้ากระทบพื้นก็ดังมาจากอีกฟากของถนน ดอกส้มในชุดรัดรูปเผยผิวขา

บทที่ 16 คุณพ่อบ้านมาเฟียช่วงเย็น…หลังจากกลับมาถึงบ้าน ยาหยีก็แทบหมดแรง เธอถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียด มือข้างหนึ่งวางพัดลมมือถือไว้บนพุงน้อยๆ ส่วนอีกมือก็ยกขึ้นนวดขมับเบาๆ“วันนี้เหนื่อยมากเลย…” เธอบ่นพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองเดย์ตันเหลือบตามองก่อนจะวางถุงของที่ซื้อมาจากห้างลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบแล้วให้แม่บ้านนำไปเก็บ เขาไม่ได้ตอบอะไร ยังคงขรึมเหมือนเดิม แต่เพียงแค่เขาเดินไปทางห้องครัว แล้วเปิดตู้เย็น หยิบของสดออกมาอย่างคล่องแคล่ว มันก็เพียงพอจะบอกได้ว่าเขากำลังจะทำอะไร“จะทำอะไรน่ะ?” ยาหยีเดินตามเขามาในห้องครัวด้วย เสียงแผ่วแต่ยังติดหงุดหงิดเบาๆ จากอารมณ์ล้า“เธอหิว” เขาตอบสั้นๆ ขณะหยิบกระเทียมมาปอก“ไม่ได้บอกนี่ว่าหิว…”“แต่เดินห้างตั้งหลายชั่วโมง เหงื่อออก หน้าเริ่มซีด ไม่ใช่หิวก็น้ำตาลตกมั้ง” เขาพูดเรียบๆ แต่ฟังแล้วเหมือนโดนอ่านใจหมดเปลือกยาหยีชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบาๆ“ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อยเอง…”ในครัวนั้น เดย์ตันจัดการทุกอย่างอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงน้ำไหล เสียงหั่นผัก และเสียงกระทะร้อนที่กำลังผัดข้าวกับไข่และหมูบด เขาไม่ใช่คนพูดมากอยู่

บทที่ 18 ยินดีนำเสนอหลายนาทีต่อมาบนเตียงกว้างกลางห้องนอน ยาหยีกำลังนอนหันหลังให้เดย์ตัน มือเล็กยังคงจับผ้าห่มไว้แน่นถึงแม้จะรู้ตัวว่าคนด้านหลังเดินเข้ามาแล้ว และเขาก็กำลังขยับขึ้นเตียงอย่างเงียบเชียบเสียงเตียงยุบลงเมื่อร่างสูงของเดย์ตันทิ้งตัวนอนลงข้างๆ เธอ ชายหนุ่มแสร้งถอนหายใจเสียงดัง ทำทีเป็นคนอ่อนล้าจากสงครามชีวิตทั้งวัน“เฮ้อ…หลังจะพังอยู่แล้ว ให้ลงไปนอนพื้นอีกคืนนี้หลังคงทรุดจริงๆ” เขาบ่นเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาสะกิดไหล่เล็กเบาๆ “ฉันจะเบียดหน่อยนะ ถ้าเผลอกอดเธอก็ขออภัยด้วย”ยาหยีไม่ตอบ เธอกัดฟันแน่นแล้วขยับตัวหนี แต่ไม่ทันไรแขนแข็งแรงก็คว้ารั้งตัวเธอมากอดไว้จากด้านหลังแน่น“อย่าดิ้น เดี๋ยวปวดหลังหนักกว่าเดิมอีก” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู“เดย์ตัน!” ยาหยีสะดุ้ง หันกลับมามองเขาด้วยแววตาขุ่น แต่คนโดนดุกลับยิ้มกวน แถมยังยักคิ้วใส่“โกรธรึไง? เดี๋ยวจับพันผ้าห่มเหมือนดักแด้เลยเอาไหม ถ้าไม่ยอมให้ฉันนอนด้วย”“กล้าก็ลองดู!” เธอแหวกลับทันควัน“อย่าท้านะยาหยี…” เดย์ตันโน้มตัวเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปจ้องตาเธอแบบท้าทาย “หลังฉันมันแย่จริงๆ นะ หมอเคยบอกว่าถ้าไม่ได้นอนบนที่นุ่มๆ จะกระทบกระเทือนถึงส