Lahat ng Kabanata ng Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Kabanata 261 - Kabanata 270

Chapter 259Napabuntong-hininga ako nang malalim, halos manghina dahil sa sobrang kaba. Si Mom at Dad ay halatang nabunot ng tinik sa dibdib nila.“Akala ko kung ano na…” bulong ni Mom habang hawak pa rin ang braso ko.“Good. Let’s move fast,” seryosong sabi ni Dad. “Ayoko nang may kahit anong aberya pa.”Naglakad kami muli papunta sa boarding gate. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko—parang sasabog. Pakiramdam ko, bawat taong dumadaan sa paligid ay suspek, bawat anunsyo ay banta, bawat tingin ay nagbabadya ng panganib.Pero pilit kong pinatatag ang sarili ko. Kailangan.Paglapit namin sa gate, inabot ko ang boarding pass. Ngumiti ang staff at pinapasok na ako.“This is it…” mahina kong bulong, halos pabulong lang para sa sarili ko.Pagharap ko kina Mom at Dad, kumaway ako. Ngumiti sila, pero puno ng lungkot at takot ang mga mata.“Anak, ingat ka,” bulong ni Mommy, halos hindi na mapigilan ang luha.“We’ll message you once you’re safe. Go,” sabi ni Dad, matatag pero ramdam an

Chapter 261Zeph POVPagpasok ko sa arrival area ay halos hindi na ako huminga sa kaba. Kanina pa ako nagmamadali pagpunta rito mula sa headquarters nang malaman kong may banta sa buhay niya… at sa akin. Pero wala nang mas mahalaga kaysa kay Julie Vellaceran.At sa gulo ng paligid—mga tao, bagahe, tawag ng speakers—may isang bagay na agad kong nahagip sa sulok ng paningin ko.Siya.Nakatalikod. Nasa pila ng mga papasok ng gate.“Julie…” mahina kong tawag, halos pabulong pero puno ng pagmamakaawa.Humakbang ako papalapit. Isang hakbang… dalawa…Pero bago ko siya tuluyang maabot, biglang may humarang na dalawang alagad ng airport security dahil sa issue ng baril at clearance ko. Damn.“Sir, you cannot enter this area—”Hindi ko sila halos naririnig. Nakapako lang ang mga mata ko kay Julie.At doon ko nakita—tumigil siya.Bahagyang lumingon.At sa iglap na iyon, nagtagpo ang mga mata namin.Parang bumagal ang paligid. Parang kami lang dalawa ang tao sa airport.Pero… tumalikod siya.At n

Chapter 263Tumigil ako sa pagpasok sa sasakyan nang makarinig ako ng hingal na boses mula sa likuran."Mr. Cruz, sandali lang…!" sigaw ni Aldrich, ang kapatid ni Julie.Dahan-dahan akong lumingon, malamig ang ekspresyon pero kumukulo ang dugo ko sa loob. Huminto siya sa harap ko, hinihingal, halatang nagmadali."May sasabihin lang ako," aniya, diretso ang titig. "Kaya umalis si Ate Julie… para maging ligtas kami. Dahil siya ang target ng mga kalaban mo—sa negosyo mo at sa kapangyarihang hawak mo ngayon."Unti-unti kong naramdaman ang pagbigat ng dibdib ko. Target… dahil sa akin?Nagpatuloy si Aldrich, ramdam ko sa tono niya ang takot at pangamba."Kaya wala siyang choice nang sabihin nina Mommy at Daddy na kailangan niyang lumayo. Para hindi kami madamay. Sana… huwag mo muna siyang sundan, lalo na kung may mga kalaban ka pang naghahanap ng dahilan para gamitin ang ate ko para pabagsakin ka."Tahimik akong tumingin sa kanya. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang biglang kumunot na

Chapter 265Sininyasan ko ang isa kong tauhan.Isang mabilis, halos imperceptible na galaw ng kamay—pero alam na nila ang ibig sabihin.Agad lumapit si Cain, kinuha ang bagahe ni Julie, at umatras nang hindi tumitingin sa kanya.Hindi namin kailangang magtagal dito.Hindi dito.Hindi sa lugar na may CCTV, tao, at ingay na pwedeng humarang sa pagitan namin.Kailangan ko siyang mailayo.Makauwi.Maibalik sa lugar kung saan siya talagang nababagay—sa akin.“Let’s go,” malamig kong sabi, pero katabi nito ang tensyon na matagal ko nang naiipon para sa kanya.Julie stiffened. Kita ko ang pag-alon ng dibdib niya habang sinusubukan niyang huminga nang maayos.Alam niyang wala na siyang kawala.Hinawakan ko ang maliit niyang likod, hindi malakas, pero sapat upang gabayan siya palabas.Mainit ang palad ko.Ramdam kong kinilabutan siya nang bahagya.“Z–Zeph…” mahinang tawag niya, parang hirap lunukin ang buong sitwasyon.Lumingon ako, tinapunan siya ng tingin.“That’s your last hesitation, Julie

Chapter 267Pagpasok ko sa loob, parang may humaplos na malamig na hangin sa balat ko—hindi dahil sa aircon, kundi dahil sa biglaang pagsalubong ng tatlong taong pinoprotektahan ko noon.Doon ko sila nakita.Si Aldrich, nakatayo sa gitna, may ngiting hindi ko nakita nang tatlong taon.At sa magkabilang gilid niya sina Mommy at Daddy, kapwa nakangiti, parehong may luha na naiipon sa mga mata nila.“Welcome back, anak!” masayang wika ni Dad, halatang pinipigilan ang manginig ang boses.Parang may sumabog sa dibdib ko.Gusto kong tumakbo papunta sa kanila.Gusto kong maiyak.Pero nanatili akong nakatulala, parang hindi alam kung totoo ba ang lahat.Lumapit si Aldrich, dala ang pamilyar niyang ngiti na madalas kong makita dati kapag proud siya sa akin.“Miss ka na namin, Ate,” sabi niya, sabay iling na may kasamang tawa.“Ang hirap mo palang palitan bilang CEO… pero ginagawa ko yung best ko.”Bigla akong napangiti nang hindi sinasadya.Aldrich—ang kapatid kong hindi ko inisip na makita sa