Lahat ng Kabanata ng Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Kabanata 301 - Kabanata 310

Chapter 299 New Enemies POV Hindi umuugong ang makina sa silid, pera ang ingay dito. Nakaupo kami sa paligid ng mahabang mesa, may mga monitor na nagpapakita ng CCTV sa ospital. Isang larawan ang naka-freeze sa screen si Julie. ICU. “Confirmed,” malamig na sabi ng lalaki sa dulo ng mesa. “Comatose. At buntis.” Tumahimik ang lahat. Ang balitang iyon ang pinakamapanganib na puwedeng marinig tungkol kay Zeph Cruz. “Mas delikado ‘yan kaysa buhay siya,” bulong ng isa. “Kapag may anak na… magiging halimaw ‘yan.” Ngumiti ang lider—hindi masaya, hindi galit. Kalkulado. “Eksakto,” sagot niya. “Kapag may mawawala sa kanya… mawawala rin ang disiplina.” Lumapit siya sa screen at tinapik ang imahe ni Julie. “Hindi natin siya gagalawin,” utos niya. “Hindi direkta.” Nagkatinginan ang mga tauhan. “Kung hindi siya,” tanong ng isa, “ano ang plano?” “Takot,” sagot ng lider. “Guguluhin natin ang paligid niya. Ang ospital. Ang doktor. Ang pamilya.” “Hindi natin kailangang pu

Chapter 201 Tahimik ang interrogation room. Amoy bakal, dugo, at takot. Nakatali sa silya ang lalaking nahuli sa van—hindi tauhan ni Peri, hindi rin pamilyar sa underground. Masyado siyang malinis kumilos… pang-loob ng pamilya. “Tingnan mo ako,” malamig kong utos. Dahan-dahan siyang tumingala. At doon ay nakilala ko siya. Hindi ko akalaing buhay ka pa. “Matagal na kitang hinahanap,” sabi ko, mababang boses. “Tauhan ka ng angkan ng nanay ko.” Napangisi siya, duguan ang labi. “Hindi tauhan,” sagot niya. “Kamag-anak.” Parang may malamig na kutsilyong bumaon sa dibdib ko. “Sabihin mo,” mariin kong utos. “Sino ang mastermind?” Tumawa siya—paos, baliw. “Si Tita Moira,” bulong niya. “Panganay na kapatid ng ina mo. Ang babaeng tinanggal ng lola mo sa pamumuno… at pinalitan ng nanay mo.” Nanikip ang panga ko. Moira Cruz-Valenrique. Ang babaeng pinatapon sa Europa matapos tangkain ang kudeta sa sariling organisasyon. Ang babaeng nawala pero hindi ka

Chapter 203 Tahimik ang ospital—masyadong tahimik. Sanay ako sa katahimikan bago ang putok ng baril. Nakatingin ako sa CCTV monitor nang mapansin ko ang isang bagay na hindi tugma. Tatlong lalaki. Naka-scrubs. Pero mali ang lakad—military. “Boss,” mahina ngunit mabilis na sabi ni Kane sa comms, “nakita rin namin. Hindi sila staff.” Hindi pa ako nagsasalita nang biglang. NAMATAY ANG ILAW. Isang segundo ng dilim. Isang segundo lang ang kailangan para mamatay ang isang reyna. “LOCKDOWN!” sigaw ko. “PROTECT THE ICU!” Naglabasan ang mga tauhan ko mula sa bawat sulok nakasuot bilang nurses, guards, janitors. Lahat armado. Sa dilim, narinig ko ang unang putok. BANG! Isang bala ang tumama sa pader, ilang pulgada lang mula sa ulo ng isang nurse. “CONTACT!” sigaw ng isa kong tauhan. Muling bumukas ang emergency lights—pula. At doon ko sila nakita. Anim na armadong lalaki. May suppressors. May thermal goggles. Professional assassins. “Target confirmed,” marinig k

Chapter 205 Julie POV Madilim, pero hindi ito ang uri ng dilim na walang laman. May mga anino. May mga boses. May takot ang namumuo sa aking puso. Parang lumulutang ako sa pagitan ng panaginip at alaala. Hindi ko maigalaw ang katawan ko, pero ramdam ko ang lahat at ang malamig na hangin, ang mahihinang yabag, ang bigat ng katahimikan na parang may paparating na masama. May kirot sa dibdib ko. Hindi ko alam. Hindi pisikal kundi yung uri ng sakit na babala. Zeph… Hindi ko alam kung lumalabas ba ang boses ko, pero paulit-ulit ko siyang tinatawag sa isip ko. Pakiramdam ko may humihila sa akin pababa, palayo sa liwanag. Biglang may naramdaman akong ibang tibok. Mahina. Mabagal. Pero malinaw ko ito naririnig at nararamdaman. Ang kamay ko ay kahit sa isip lang ay napunta sa tiyan ko. Doon ko naramdaman ang init. Isang presensya. Isang buhay. Buntis ba ako? May anak na kami? Kaya pala may nararamdaman akong kakaiba sa aking katawan. At doon ko naintindihan. Hindi lang

Chapter 207 Hindi ko napigilan ang sarili ko. Agad akong tumayo at hinawakan ang kamay ng doktor na matalik kaibigan ni Alessandro, hindi lang ng manggagamot. “Jhovel…” nanginginig kong tawag sa kanya. “Maraming, maraming salamat.” Ngumiti siya ng bahagya, ‘yung ngiting may halong propesyon at malasakit, ang ngiting matagal ko nang kilala dahil kaibigan siya ni Alessandro, at parang kapamilya na rin namin. “Solidad,” marahan niyang sagot, “huwag ka munang magpasalamat. Lumalaban pa ang anak mo—at malakas siya.” Tumango ako, napapahikbi. “Alam kong ginagawa mo ang lahat,” dugtong ko. “Hindi lang bilang doktor… kundi bilang kaibigan ng pamilya namin.” Lumapit si Alessandro at marahang kinamayan si Doc. Jhovel. “Salamat, bro,” seryosong sabi ng asawa ko. “Kung hindi dahil sa’yo…” Hindi na niya tinapos ang kanyang sasabihin ng tinapik ni Doc Jhovel ang balikat ni Alessandro saka tumango ito. “Gagawin ko ang kaya ko,” wika niya. “Babantayan ko siya. At ang bata.” Na