บททั้งหมดของ SEAL OF LOVE: บทที่ 31 - บทที่ 40

"Si Sir Jarred at Ma'am Honey Dee, grabe! Perfect na power couple!" Isa sa mga katrabaho ni Veronica, si Liza, ang nagpasimuno ng usapan. "Oo nga! Walang makakapantay sa love story nila." "Kasi, grabe, ang daming dumaan na pagsubok sa kanila, pero ang lakas pa rin ng love nila." Tahimik lang si Veronica, ang mata nakatutok sa laptop, ngunit ramdam niya ang bawat salitang umaabot sa kanya, kahit na hindi siya ang pinagsasabihan. Ang mga boses ng mga katrabaho ay parang mga ulap na bumabalot sa kanyang isipan, ang bawat tanong nila tumatagos sa kanya, kahit hindi siya sinasadyang makialam. "Kailan kaya sila mag-aanounce? Kailangan na nila, di ba?""Siguro malapit na, eh. Perfect timing para sa engagement nila." "Grabe, kung ako lang, maghihintay pa ba ako? Kung si Jarred, ‘di ba? Minsan lang yung ganung lalaki." Si Veronica ay nanatiling tahimik, pilit na tinatago ang nararamdaman. Wala siyang magawa kundi magpanggap na hindi apektado. Pero bakit may nararamdaman siyang sakit, ang sakit

Tahimik lang si Veronica, nagkunwaring abala sa laptop. Mabilis ang pagpindot ng kanyang mga daliri sa keyboard, ngunit ang dibdib niya ay kumakabog. Pinipilit niyang maging invisible, pero hindi iyon madali. Ang paligid ay tila isang entablado, at siya ang hindi sinasadyang ekstra na nasa gitna ng ilaw.Hindi na siya nakatiis. Tumayo siya mula sa desk at dahan-dahang naglakad patungo sa pantry. Kailangan niya ng kape, kailangan niya ng kahit anong distraction para humupa ang kirot sa dibdib.Sa gilid ng dispenser, dahan-dahan niyang nilalagyan ng kape ang baso nang biglang bumukas ang pinto. At doon, pumasok si Honey Dee. Maganda, naka-puting bestida na halatang mamahalin. Agad kumalat ang matapang na pabango nito, sadyang nagpaparamdam ng presensya.Nagtagpo ang kanilang mga mata. Nanahimik si Veronica, ngunit ngumisi si Honey, isang ngiting may halong pangungutya.Bago pa makalayo si Veronica, may biglang bumulong mula sa likuran.“Uy Veronica, grabe, nakita mo ba sila kanina? Ang

Habang patuloy ang usapan ni Jarred at Veronica, hindi nakatiis si Honey. Tumayo siya, at ang mga mata niyang naglalagablab ng poot ay diretsong tinutok kay Jarred."What do you mean by this, Jarred?" tanong niya, ang boses ay malamig at puno ng pananabik. "You defend me over a mere employee?" Tanong na puno ng hinagpis at hindi matitinag na galit. "I don't understand you! You defend her, and now you're making me look like the bad guy in front of everyone. I deserve better than this!"Nagbulung-bulungan ulit ang mga tao sa paligid. Walang makapagsalita. Wala ni isa sa kanila ang gustong magtangkang makialam. Si Honey ay hindi na ang babaeng magalang at mahinahon na kilala nila. Ngayon, siya ay isang babae na puno ng galit at hindi natatakot ipakita ang kanyang hinanakit, lalo na kay Jarred.Si Jarred, na nakatingin lang kay Honey ng may kalmadong mukha, ay hindi nagpatinag sa tindi ng galit na itinaguyod ni Honey. Hindi siya bumanat ng sagot agad; pinili niyang maging tahimik sa isang

"Hindi kita maiintindihan," ang boses ni Veronica ay nanginginig, puno ng sakit at kalituhan. "Akala ko ba walang pakialamanan? Pero salamat na rin. Di ko ito inexpect sayo. Dahil, hindi naman tunay ang kasal natin, Jarred. Mamaya, mag-iisip sila na may relasyon tayo dahil todo-todo tanggol mo sa akin. Kaya ngayon pinagbulung-bulungan na tayo ng mga staff mo!"Parang isang malakas na alon ang dumaan sa pagitan nilang dalawa. Ang mga salitang binitiwan ni Veronica ay parang mga pako na tumusok sa kanyang dibdib, at habang ang bawat isa sa kanila ay nagpapahid ng sakit at galit sa kanilang mga puso, tila napapaligiran sila ng mga tanong na hindi pa kayang sagutin.Si Jarred, hindi agad sumagot. Tinitigan siya ng matagal, parang iniisip kung anong sagot ang nararapat. Ang mga mata ni Jarred ay puno ng seryosong layunin, ngunit ang katahimikan na bumalot sa kanila ay nagbigay ng tensyon sa hangin. Walang ni isang salita ang lumabas mula sa kanyang bibig, ngunit ang mga mata niya ay nagsas

Si Veronica ay napatigil sa kanyang narinig. Marahil may katotohanan sa sinabi ni Marco, ngunit ang puso niya ay puno pa rin ng pagdududa. "Hindi ko pa yata kayang gawin 'yun," sabi ni Veronica, ang tono ng kanyang boses ay mabigat. "Tingnan mo si Ma'am Honey, si Jarred... ang mga tao sa paligid nila. Sobrang taas ng tingin nila sa sarili nila. Parang hindi ko kayang makisalamuha sa kanila."Si Marco ay hindi nagsalita ng ilang segundo, ngunit ang boses niya ay seryoso nang nagpatuloy. "Ma'am, hindi ko po sinasabi na madali lang ang lahat. Ang mga tao po tulad ni Ma'am Honey at Sir Jarred ay may sarili nilang mga laban na pinagdadaanan. May mga bagay po silang pinagdadaanan na hindi natin nakikita. Pero, kahit na anong hirap, hindi mo kailangang maging katulad nila para magtagumpay. Ang tagumpay ay hindi nasusukat sa kung gaano kataas ang posisyon mo sa buhay, kundi sa kung gaano ka kagiting sa harap ng mga pagsubok."Pinakinggan ni Veronica ang mga salita ni Marco, at naramdaman niya