Married By My CEO Enemy のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“Bakit parang… may kakaiba sa sinabi niya?” Arielle whispered to herself, nakatingin sa screen ng phone habang makailan ulot ng pabalik-balik sa kaniyang isipan ang mga sinabi ni Leandro sa interview nito kanina sa press. “‘I’ll make sure Arielle still ends up with me…’” she repeated, halos hindi makapaniwala sa tono ng boses niya. Hindi iyon ang malamig, mapanuyang Leandro na lagi niyang nakikita. May diin, may conviction, parang hindi siya handang pakawalan. At iyon ang kauna-unahan na pagkakataon na narinig niya mula sa labi nito mismo ang sinseridad, bagay na siyang nagpapagulo sa kaniyang puso at isipan. “Umaasa ka na naman, Arielle?” putol ni Marcus, nakatayo sa gilid, hawak ang isang baso ng tubig. He sounded casual, pero halata ang iritasyon sa boses niya. Arielle turned to him, defensive. “I just… hindi ko alam. Hindi naman ako nag-iimbento, Marcus. Narinig mo rin, di ba? Paano kung... may nararamdaman na rin talaga siya para sa akin, ngunit natakot lang siya sabihin sa

“Ano ba ‘to…” mahinang bulong ni Leandro habang nakaupo sa leather chair ng opisina niya, hawak-hawak ang cellphone. Kanina pa siya nakatitig sa litrato ni Arielle sa gallery. Iyong simpleng kuha lang, naka-side view siya, nakakunot ang noo, halatang naiinis sa isang bagay. Napangiti siya nang hindi namamalayan. “Laging iritado… laging kontrabida sa akin. Pero bakit ganito, bakit kahit galit siya, hindi ko maiwasang humanga?” Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata, hinayaang sumulpot ang mga alaala. Alaala ng unang beses na nag-away sila. Alaala ng pagtatalo nila sa harap ng pamilya niya kung saan walang takot na ipinamukha ni Arielle na ayaw niyang maikasal sa kaniya. Alaala ng tawa nito, na halos sumisigaw, pero may lambing sa dulo. Lahat ng iyon, parang sugat na mahapdi pero siya mismo ang pumipilit na hindi maghilom. Napabuntong-hininga si Leandro, saka kinuha ulit ang cellphone. Dahan-dahan siyang nag-type ng mensahe. Ilang ulit niyang binubura, tina-type ulit. Paulit

“Ayoko na, Marcus…” mahina ang tinig ni Arielle habang nakatanaw sa bintana, ang mga patak ng ulan ay tila kasabay ng bigat ng dibdib niya. Hawak niya ang malamig na tasa ng kape ngunit hindi niya ito nagagalaw. Parang wala nang lasa ang lahat, parang wala nang saysay, dahil ito ang pakiramdam ng mahalin ang isang Leandro Vergara na dapat sana ay kalaban niya lamang. Tahimik lang si Marcus, nakaupo sa sofa, ang mga mata ay nakatutok sa kanya. Kita sa mukha ang pag-aalala, at sa ilalim nito’y ang tagong pag-asa. “Kung si Leandro pa rin ang hinihintay mo,” malumanay niyang sabi, “masasaktan ka lang talaga, Arielle. Ilang beses ka na niyang pinaiyak. Hanggang kailan mo siya ipagtatanggol? Hanggang kailan mo isasantabi sa isipan mo na ginamit ka lang niya para makapaghigante sa pamilya mo?" Pinikit ni Arielle ang mga mata, pinipigilan ang luha. “Alam ko. Kaya nga siguro… ito na ang huli. Ang totoo, umaasa lang ako sa wala. Sa lahat ng ginawa niya, sa pamilya ko, sa akin, bakit hangga

“Anong ginagawa mo rito?”Malamig, mababa, at puno ng galit ang boses ni Leandro nang tumigil siya ilang hakbang lang ang layo kina Arielle at Marcus. Hawak ni Marcus ang siko ni Arielle, tila sinusubukang ilapit ito sa sarili niya, isang larawan na lalo lang nagpasiklab sa apoy sa dibdib ni Leandro.“Leandro—” nagulat si Arielle, agad humiwalay kahit hindi pa bumibitaw si Marcus.“Bitawan mo siya,” madiing utos ni Leandro, nakatuon ang tingin kay Marcus, parang handang sumuntok anumang oras.“Hindi mo na siya pagmamay-ari,” sagot ni Marcus, pilit pinatatatag ang boses kahit bakas ang tensyon. “Choice niya kung sino ang gusto niyang kasama.”Tumawa si Leandro, pero walang kahit anong saya roon. “Choice? Matapos ang lahat ng ginawa ko para sa kanya?”“After ng lahat ng ginawa mo para saktan siya,” balik ni Marcus.“Ayos lang,” singit ni Arielle, nanginginig ang tinig. “Please… huwag kayong mag-away dito, nakakahiya sa ibang tao."Ngunit lalong nagdilim ang mga mata ni Leandro. Napa-igt

“Alam ko na, Arielle.” Napatigil siya sa gitna ng paghubad ng sapatos. Hindi niya kailangang lingunin si Marcus para maramdaman ang bigat sa boses nito. Mabigat. Tahimik. Mapanganib sa katahimikan nito. “A-ano ang alam mo?” pilit niyang tanong, kahit alam na niya ang sagot. “Huwag na,” sagot ni Marcus, tumayo mula sa sofa. Hawak niya ang telepono, nanginginig. “Huwag mo nang ipagkaila. Ayokong marinig sa bibig mo ang kasinungalingan.” Dahan-dahang lumapit si Arielle. “Marcus, hindi ganito—” “Inayakan ka niya,” putol niya, nangingilid ang luha. “Hinalikan. At hindi mo siya tinaboy.” Tahimik si Arielle. Isang segundo. Dalawa. Hanggang bumagsak ang balikat niya. “Hindi ko planado 'to,” mahina niyang sabi. “Sinubukan kong lumaban.” “Pero natalo ka,” sagot ni Marcus. “At ngayon, ako ang talo.” Tumulo ang luha ni Arielle. “Ayokong saktan ka.” “Pero nasaktan mo pa rin ako,” mahinang sabi nito. “Hindi dahil pinili mo siya—kundi dahil kahit ako ang kasama mo, siya pa rin ang